ሰማያትን ቅደድ

ይህ አብ ሰማዩን ቀድዶ እንዲወርድ የሚቀርብ ጸሎት ነው። ሕዝቡን አይከላከልም፤ ምርጥ ሥራቸውን እንደ መርገም ጨርቅ ይቆጥራል፤ ማንም እርሱን አጥብቆ እንደማይይዝም ያምናል። መቅደሱ ተቃጥሏል። መልስ ባላገኘ ጥያቄ ይጠናቀቃል።

ምዕራፍ 64።

ምነው ሰማያትን ቀድደህ ብትወርድ፣ ተራሮችም በፊትህ ቢንቀጠቀጡ፤ እሳት ጭራሮን እንደሚያቃጥል፣ ውሃንም እንደሚያፈላ፣ ስምህ ለጠላቶችህ እንዲታወቅ፣ አሕዛብም በፊትህ ይንቀጠቀጡ ዘንድ! ያልጠበቅናቸውን አስፈሪ ነገሮች ባደረግህ ጊዜ፣ ወረድህ፤ ተራሮችም በፊትህ ተንቀጠቀጡ። ከጥንት ጀምሮ ማንም አልሰማም፤ ወይም በጆሮ አላስተዋለም፤ ዐይንም ከአንተ በቀር ለሚጠብቀው የሚሠራ ሌላ አላየም። በደስታ ትክክል የሆነውን የሚያደርጉትን፣ በመንገድህም እየሄዱ አንተን የሚያስቡትን ትቀበላለህ። አንተ ግን ተቈጣህ፤ እኛም ኀጢአት ሠራን፤ ከብዙ ዘመን ጀምሮ በኀጢአታችን ኖርን፤ ታዲያ መዳን እንችላለንን? ሁላችን እንደ ርኩስ ሰው ሆንን፤ የጽድቅ ሥራችንም ሁሉ እንደ ርኩስ ልብስ ነው፤ ሁላችንም እንደ ቅጠል ረገፍን፤ ኀጢአታችንም እንደ ነፋስ ጠራርጎ ወሰደን። ስምህን የሚጠራ፣ ተነሥቶ አንተን የሚይዝ የለም፤ ፊትህን ከእኛ ሰውረሃልና፣ በኀጢአታችንም እጅ አሳልፈህ ሰጥተኸናል።

አሁን ግን አንተ አባታችን ነህ፤ እኛ ሸክላ ነን፤ አንተም ሸክላ ሠሪያችን ነህ፤ ሁላችንም የእጅህ ሥራ ነን። አባታችን ሆይ፣ እጅግ አትቈጣ፤ ኀጢአታችንንም ለዘላለም አታስብ። እባክህ፣ ተመልከት፤ ሁላችንም ሕዝብህ ነን። የተቀደሱ ከተሞችህ ምድረ በዳ ሆኑ፤ ጽዮን ምድረ በዳ፣ ኢየሩሳሌም ባድማ ሆነች። አባቶቻችን ያመሰገኑህበት፣ የተቀደሰውና ያማረው ቤታችን በእሳት ተቃጠለ፤ የወደድነውም ሁሉ ፍርስራሽ ሆነ። ከዚህ ሁሉ በኋላ፣ አባታችን ሆይ፣ ራስህን ትገታለህን? ዝም ትለህ እጅግ ታሰቃየናለህን?