ሶፋር ዳግመኛ መለሰ

ሶፋር ከራሱ መረበሽ ተነሥቶ የክፉውን ሰው አጭር ድል ይስላል። ሀብትን ይውጣል፤ መልሶም ይተፋዋል። የእፉኝት መርዝ እስኪሆን ድረስ ክፋትን ከምላሱ በታች ይሸሽጋል። ይህን እግዚአብሔር የመደበው ዕድል ፈንታ ብሎ ይጠራዋል፤ ሌላም ምንም አያቀርብም።

ምዕራፍ 20።

ናዓማታዊው ሶፋር እንዲህ ብሎ መለሰ፦ “ለዚህ ነው የተጨነቁ ሐሳቦቼ እንድመልስ የሚያስገድዱኝ፤ በውስጤ ባለው ሁከት የተነሣ ነው። የሚያዋርደኝን ተግሣጽ እሰማለሁ፤ ከማስተዋሌም የተነሣ መንፈስ እንድመልስ ያነሣሣኛል። ከጥንት ጀምሮ እንዴት እንደ ነበረ በእርግጥ ታውቃለህ፤ ሰው በምድር ላይ ከተቀመጠበት ጊዜ ጀምሮ፦ የክፉዎች ድል አጭር ነው፤ የከሓዲውም ደስታ ለቅጽበት ብቻ ነው። ትዕቢቱ እስከ ሰማያት ቢደርስ፣ ራሱም ደመናትን ቢነካ፣ እንደ ራሱ እበት ለዘላለም ይጠፋል፤ ያዩትም፣ ‘ወዴት ነው?’ ብለው ይጠይቃሉ። እንደ ሕልም በርሮ ይሄዳል፤ ከቶም አይገኝም፤ እንደ ሌሊት ራእይ ተባርሮ ይጠፋል። ያየችው ዐይን ከእንግዲህ አታየውም፤ ስፍራውም ከእንግዲህ አያየውም። ልጆቹ ድኆችን ይለምናሉ፤ እጆቹም ሀብቱን ይመልሳሉ። ዐጥንቱን የሞላ የወጣትነት ብርታት፣ ከእርሱ ጋራ በዐፈር ውስጥ ይተኛል። ክፋት በአፉ ቢጣፍጠውም፣ ከምላሱም በታች ቢሰውረው፣ ለመተው ባይፈቅድም፣ በአፉ ውስጥም ቢያስቀረው፣ ነገር ግን ምግቡ በሆዱ ውስጥ ይመርራል፤ በውስጡም የእፉኝት መርዝ ይሆናል። ሀብትን ይውጣል፤ ነገር ግን ይተፋዋል፤ እግዚአብሔር ከሆዱ ያስወጣዋል። የእፉኝትን መርዝ ይጠባል፤ የመርዛም እባብ ጥርስ ይገድለዋል። ጅረቶችን ከቶ አያይም፤ ማርና እርጎ የሚፈሱባቸውን ወንዞች። የድካሙን ፍሬ ሳይውጠው ይመልሳል፤ ከንግዱም ትርፍ ደስ አይሰኝም። ድኆችን ጨቍኖ ትቶአቸዋልና፤ ያልሠራውንም ቤት ነጥቆ ወስዶአል። ሆዱ ዕረፍትን ስላላወቀ፣ የተመኛቸውን ይዞ አያመልጥም። የሚበላው ምንም አልቀረም፤ ስለዚህ ብልጽግናው አይጸናም። ብዛቱ በሞላ ጊዜ መከራ ይደርስበታል፤ የጭንቅ ሁሉ ክብደት ይመጣበታል። ሆዱን በሞላ ጊዜ፣ እግዚአብሔር የሚነድ ቍጣውን ይሰድድበታል፤ እንደ ምግቡም ያዘንብበታል። ከብረት የጦር መሣሪያ ቢሸሽም፣ የናስ ፍላጻ ይወጋዋል። መዝዞ ያወጣዋል፤ ከሰውነቱም ይወጣል፤ የሚያብረቀርቀው ጫፍ ከሐሞቱ ይወጣል። ድንጋጤ ይወርድበታል። ለሀብቱ ፍጹም ጨለማ ያደባል፤ ማንም ያላነደደው እሳት ይበላዋል፤ በድንኳኑ ውስጥ የቀረውንም ሁሉ ይበላል። ሰማያት በደሉን ይገልጣሉ፤ ምድርም በእርሱ ላይ ትነሣለች። የቤቱ ሀብት ሁሉ ተወስዶ ይጠፋል፤ በእግዚአብሔር ቍጣ ቀን ይጠረጋል። ይህ ከእግዚአብሔር ዘንድ ለክፉ ሰው የተሰጠ ድርሻ ነው፤ በእግዚአብሔር የተመደበለት ርስት ነው።”