Nagsabat Liwat si Zofar

Nagsabat si Zofar halin sa iya kaugalingon nga kasamok sa larawan sang malip-ot nga kadalag-an sang malaut: ginatulon niya ang manggad kag ginasuka liwat, ginaitago ang kalautan sa idalom sang iya dila tubtob mangin hilo sang kobra. Ginatawag niya ini nga bahin nga ginatalaan sang Dios, kag wala na sing iban nga ginahatag.

Kapitulo 20.

Niyan nagsabat si Zofar nga Naamatihanon: “Amo ini kon ngaa ginapilit ako sang akon ginagamo nga mga hunahuna sa pagsabat, tungud sa kagamo nga yara sa sulud nakon. Nabatian ko ang isa ka pagsabdong nga nagapakahuya sa akon, kag gikan sa akon paghangup may espiritu nga nagapukaw sa akon sa pagsabat. Pat-ud nga nahibaloan mo kon ano ini halin pa sang dumaan nga mga tion, halin sang pagbutang sang katawohan sa duta: ang kadalag-an sang malauton malip-ot lamang, kag ang kalipay sang walay Dios nagalubad sa isa ka tagsingit lamang. Bisan ang iya pagpabugal nagalambot sa mga langit kag ang iya ulo nagatandog sa mga panganud, mawala sia sa walay katapusan, subong sang iya kaugalingon nga ipot; ang mga nakakita sa iya magapamangkot, ‘Diin na sia?’ Magalupad sia palayo subong sang isa ka damgo, kag indi na makita, ginatabog subong sang isa ka palanan-awon sa kagab-ihon. Ang mata nga nakakita sa iya indi na makakita sa iya liwat; ang iya duug indi na magatan-aw sa iya. Ang iya mga anak magapakilimos sa mga imol; ang iya kaugalingon nga mga kamot magauli sang iya manggad. Ang pagkalagsik sang pagkapamatan-on nga nagapuno sang iya mga tul-an magahigda upod sa iya sa yab-ok. Bisan matam-is ang kalautan sa iya baba kag ginatago niya ini sa idalum sang iya dila, bisan indi niya luyag buy-an ini kag ginahuptan niya sa iya baba, apang ang iya kalan-on magaaslum sa iya tiyan; mangin dalit ini sang mga kobra sa sulud niya. Ginatulon niya ang mga manggad apang ginasuka niya ini; ginapagwa sila sang Dios sa iya tiyan. Ginasupsop niya ang dalit sang mga kobra; ang mga bangkil sang man-og magapatay sa iya. Indi gid sia makatan-aw sa mga sapa, ang mga suba nga nagailig sang dugos kag lapay nga gatas. Kinahanglan niya iuli ang bunga sang iya pagpangabudlay nga wala niya matulon; indi niya maangkon ang ganansia sang iya pagnegosyo. Kay ginpigos niya kag ginpabay-an ang mga imol; gin-agaw niya ang isa ka balay nga wala niya patindoga. Bangud nga ang iya tiyan wala makahibalo sang kalinong, indi sia makapalagyo upod sa mga butang nga iya ginhandum. Wala sing nabilin nga iya lamunon; gani ang iya kabuganaan indi magapadayon. Sa kabug-usan sang iya kabuganaan, magaabut sa iya ang kalisud; ang bug-os nga kabug-at sang kapiot magaabut sa iya. Kon mapuno na niya ang iya tiyan, buy-an sang Dios ang iya nagadabdab nga kaakig batok sa iya kag ipaulan ini sa iya subong nga iya kalan-on. Bisan magpalagyo sia gikan sa isa ka hinganiban nga salsalon, ang isa ka pana nga saway magabuslut sa iya. Ginagabot niya ini, kag nagagwa ini sa iya lawas; ang nagaidlak nga ngipon nagagwa sa iya apdo. Nagaabut sa iya ang mga kahadluk. Ang bug-os nga kadulom nagatago sa pagbantay sang iya mga bahandi; ang kalayo nga wala sing may nagpasiga magaupos sa iya kag magalamon sang bisan ano nga nabilin sa iya tolda. Ibutyag sang mga langit ang iya kasal-anan, kag magatindog ang duta batok sa iya. Ang tanan nga manggad sang iya balay pagadalhon, pagaanuron sa adlaw sang kaakig sang Dios. Amo ini ang bahin sang malauton nga tawo gikan sa Dios, ang panublion nga gintangdo sa iya sang Dios.”