Zofar Dîsa Bersivê Dide

Zofar ji bêîstirahetiya xwe bersivê dide, bi wêneyekî serkeftina kurt a mirovê xerab: ew dewlemendiyê daqurtîne lê wê vedireşe, xerabiyê di bin zimanê xwe de digire heta ku ew dibe jehra maran. Ew vê dike para ku Xwedê diyar dike, û tiştekî din pêşkêş nake.

Beş 20.

Hingê Zofarê Naamatî bersivê da û got: “Loma fikrên min ên bêîstirahet min neçar dikin ku ez bersivê bidim, ji ber tevliheviya di hundurê min de. Ez serzenişteke ku min bêrûmet dike dibihîzim, û ji têgihîştina min ruhek min teşwîq dike ku ez bersivê bidim. Bê guman tu dizanî ku ji demên kevnar ve çawa bûye, ji dema ku mirov li ser erdê hat danîn: serkeftina xeraban kurt e, û şahiya bêxwedayan tenê bîskekê didome. Her çend pozbilindiya wî bigihîje ezmanan û serê wî li ewran bikeve jî, ewê heta hetayê helak bibe, mîna qirêja xwe; ewên ku ew dîtibûn wê bipirsin: ‘Ew li ku ye?’ Ewê mîna xewnekê bifire here, carî neyê dîtin, mîna dîtineke şevê were qewirandin. Çavê ku ew dîtibû wê êdî wî nebîne; cihê wî êdî lê nanihêre. Zarokên wî wê ji belengazan parsekiyê bikin; divê destên wî yên xwe dewlemendiya wî vegerînin. Hêza ciwaniyê ya ku hestiyên wî tije dike wê bi wî re di nav axê de raze. Her çend xerabî di devê wî de şîrîn be û ew wê di bin zimanê xwe de veşêre jî, her çend ew nexwaze ku wê berde û wê hê di devê xwe de bihêle jî, lê xwarina wî di mîdeya wî de tirş dibe; ew di hundurê wî de dibe jehra maran. Ew dewlemendiyê daqurtîne lê wê vedireşe; Xwedê wê ji zikê wî derdixe. Ew jehra maran dimije; diranên mareke jehrdar wî dikujin. Ewê tu carî li çeman nenihêre, li çemên ku bi hingiv û dew diherikin. Divê ew fêkiyê keda xwe bêyî ku daqurtîne vegerîne; ewê ji qezenca bazirganiya xwe kêf nebîne. Çimkî wî belengaz pelçiqandin û berdan; wî xaniyekî ku ava nekiribû, bi dest xist. Ji ber ku zikê wî aramiyê nizanîbû, ewê bi tiştên ku dilê wî dixwastin re xelas nebe. Tu tişt jê re nema ku bixwe; loma seadeta wî wê nedome. Di dewlemendiya wî ya tam de, tengahî wê pê bigihîje; tevahiya giraniya bela wê were ser wî. Gava ku zikê xwe tije kir, Xwedê wê hêrsa xwe ya şewitandî li ser wî berde û wê mîna xwarina wî bibarîne ser wî. Her çend ew ji çekekî hesinî bireve jî, tîreke tûncî wê wî bi tevahî qul bike. Ew wê dikişîne, û ew ji bedena wî derdikeve; serê biriqok ji zera wî derdikeve. Tirsên mezin dikevin ser wî. Tariya tam li benda xezîneyên wî ye; agirekî ku ti kesî pê nexistiye wê wî bişewitîne û her tiştê di konê wî de maye daqurtîne. Ezman wê sûcê wî eşkere bikin, û erd wê li dijî wî rabe. Hemû dewlemendiya mala wî wê were birin, di roja hêrsa Xwedê de wê were rakirin. Ev para mirovê xerab e ji Xwedê, mîrata ku Xwedê jê re diyar kiriye.”