Ez Dizanim ku Rizgarkarê Min Dijî
Eyûb dibêje ku Xwedê neheqî li wî kiriye û her kesê din jî çûye: jina wî ji bêhna wî aciz dibe, xizmetkar guh nadinê, zarok tinazan dikin. Ew dixwaze ku gotinên wî di kevir de bên kolan. Paşê ronahiya pêbaweriyê, ku Rizgarkarê wî dijî û ewê bi çavên xwe Xwedê bibîne.
19 1Hingê Eyûb bersiv da û got: 2“Hûnê heta kengî canê min biêşînin û bi gotinan min perçiqînin? 3Van deh caran we heqaret li min kir; hûn şerm nakin ku neheqiyê li min bikin. 4Û heke bi rastî min şaşî kiribe jî, şaşiya min bi min re dimîne. 5Heke hûn bi rastî xwe li ser min bilind dikin û rûreşiya min li dijî min wekî delîl bi kar tînin, 6hingê bizanin ku Xwedê neheqî li min kir û tora xwe li dora min girt. 7Ez diqîrim, ‘Zordestî!’ lê bersiva min nayê dayîn; ez hawar dikim, lê dadperwerî tuneye. a a v7 Qîrîna ‘Zordestî!’ di demên kevnar de daxwazeke giştî ya ji bo dadperweriyê bû — hawareke naskirî li dijî neheqiyeke ku li te hatibû kirin. 8Wî riya min bi dîwar girt, da ku ez nikaribim derbas bibim, û wî tarîtî xist ser rêyên min. 9Wî rûmeta min ji min rakir û tac ji serê min girt. 10Ew min ji her aliyî diperçiqîne, û ez neman; wî hêviya min mîna darekê ji kokê rakir. 11Wî hêrsa xwe li dijî min gur kir û ez wekî dijminê xwe dihesibîne. 12Leşkerên wî bi hev re pêş ve diçin; ew li dijî min girê êrîşê lê dikin û li dora kona min konê xwe datînin. 13Wî birayên min ji min dûr xistin, û yên ku min nas dikirin bi temamî ji min biyanî bûn. 14Merivên min dev ji min berdan, û dostên min ên nêzîk ez ji bîr kirim. 15Mêvanên mala min û cariyeyên min ez wekî xerîbekî dihesibînin; ez di çavên wan de bûme biyaniyek. 16Ez gazî xizmetkarê xwe dikim, lê ew bersivê nade; divê ez bi xwe li ber wî lava bikim. 17Bêhna min li jina min giran tê, û ez ji bo birayên xwe kirêt im. 18Heta zarokên biçûk jî ji min nefret dikin; gava ez radibim, ew li dijî min diaxivin. 19Hemû dostên min ên dilsoz ji min nefret dikin, û yên ku min ji wan hez dikir li dijî min bûn. 20Hestiyên min bi çerm û goştê min ve zeliqîne, û ez ancax bi zorê filitîm. 21Li min rehmê bikin, li min rehmê bikin, ey dostên min, çimkî destê Xwedê li min ket! 22Çima hûn mîna Xwedê li dû min dikevin, û tu caran bi goştê min têr nabin? 23Xwezî gotinên min bihatana nivîsandin! Xwezî ew di pirtûkekê de bihatana qeydkirin, 24ku bi qelemeke hesinî û bi qurşûnê heta hetayê li ser kevir bihatana kolandin! 25Çimkî ez dizanim ku Rizgarkarê min dijî, û di dawiyê de ewê li ser xweliyê rawe. b b v25 Di beş û beşên êşê de, Eyûb li ser Xwedê bi devokeke dûr axivî — lê li vir navekî têkiliyê xwe dide der: ‘Rizgarkarê min,’ ew yê ku wî wekî yê xwe dihesibîne. Kevneşopiya xiristiyanî ji mêj ve ev ayet wekî hêviya ewil a ku Bavê me di Îsa de pêk tîne bihîstiye, ew yê ku dê di roja dawî de rawe da ku zarokên xwe rast derxe. 26Û piştî ku çermê min hatibe hilweşandin jî, dîsa ez ê di goştê xwe de Xwedê bibînim, 27yê ku ez bi xwe ê wî bibînim, û çavên min bi xwe li wî binêrin, ne yekî din. Dilê min di hundirê min de dihele! 28Heke hûn bibêjin, ‘Em ê çawa li dû Eyûb bikevin!’ û, ‘Koka meseleyê di wî de tê dîtin,’ 29ji şûr bitirsin, çimkî hêrs cezayê şûr tîne, da ku hûn bizanin ku daraz heye.”