ድል የአባታችን ነው

ፍትሕና ምኞት። ትክክል ማድረግ ከመሥዋዕት ይልቅ አብን ደስ ያሰኛል፤ ከድሆች ጩኸት ጆሮውን የሚደፍን የራሱ ጩኸት መልስ አያገኝም። ምኞት ታካቹን ፈጽሞ ይገድለዋል። ከጨቅጫቃ ሚስት ጋር ቤት ከመጋራት በጣሪያ ማእዘን መቀመጥ እንደሚሻል ሁለት ጊዜ ይናገራል።

ምዕራፍ 21።

የንጉሡ ልብ በአባታችን እጅ ያለ የውሃ ፈሳሽ ነው፤ ወደ ወደደውም ሁሉ ያዘነብለዋል። የሰው መንገድ ሁሉ በራሱ ዓይን ቅን ይመስላል፤ አባታችን ግን ልብን ይመዝናል። ጽድቅንና ፍትሕን ማድረግ ከመሥዋዕት ይልቅ አባታችንን ደስ ያሰኘዋል። የትዕቢት ዓይኖችና የኵራት ልብ፣ የክፉዎች መብራት፣ ኀጢአት ናቸው። የትጉህ ሰው ዕቅድ በእርግጥ ወደ ብዛት ይመራል፤ የሚቸኩሉ ሁሉ ግን ወደ ድኽነት ይደርሳሉ። በሐሰተኛ አንደበት ሀብት ማካበት የሚያልፍ ጢስ፣ ሞት የሚያስከትል ወጥመድ ነው። የክፉዎች ዐመፅ ጎትቶ ይወስዳቸዋል፤ ፍትሕን ለማድረግ ፈቃደኛ አይደሉምና። የበደለኛ መንገድ ጠማማ ነው፤ የንጹሕ ሰው ምግባር ግን ቅን ነው። በጣሪያ ጥግ መኖር ከምትጨቃጨቅ ሚስት ጋራ በአንድ ቤት ከመኖር ይሻላል። የክፉ ሰው ነፍስ ክፋትን ትመኛለች፤ ባልንጀራውም በዓይኑ ምሕረትን አያገኝም። ፌዘኛ ሲቀጣ፣ የዋሁ ጥበበኛ ይሆናል፤ ጠቢብ ሲገሠጽ፣ ዕውቀትን ያገኛል። ጻድቁ አባታችን የክፉዎችን ቤት ይመለከታል፤ ክፉዎችንም ወደ ጥፋት ያወርዳቸዋል። ለድኻ ጩኸት ጆሮውን የሚደፍን እርሱ ራሱ ይጮኻል፤ ምላሽም አያገኝም። በስውር የተሰጠ ስጦታ ቍጣን ያበርዳል፤ በልብስ ውስጥ ተሸጒጎ የተሰጠ ጉቦም ብርቱን ቍጣ ያረጋጋል። ፍትሕ ሲፈጸም፣ ለጻድቅ ደስታ ነው፤ ለክፉ አድራጊዎች ግን ድንጋጤ ነው። ከማስተዋል መንገድ የሚስት ሰው በሙታን ጉባኤ ያርፋል። ተድላን የሚወድ ይደኻል፤ የወይን ጠጅንና ዘይትን የሚወድ ከቶ አይከብርም። ክፉዎች ለጻድቃን ቤዛ ይሆናሉ፤ ከዳተኞችም ለቅኖች ይሆናሉ። በምድረ በዳ ከምትጨቃጨቅና ከምታጉረመርም ሚስት ጋራ ከመኖር መኖር ይሻላል። ውድ ሀብትና ዘይት በጠቢብ ሰው ቤት ውስጥ አለ፤ ሞኝ ግን ያለውን ሁሉ ይበላል። ጽድቅንና ታማኝ ፍቅርን የሚከታተል ሕይወትን፣ ጽድቅንና ክብርን ያገኛል። ጠቢብ ሰው የኀያላንን ከተማ ይወጣል፤ የታመኑበትንም ምሽግ ያፈርሳል። አፉንና አንደበቱን የሚጠብቅ ነፍሱን ከመከራ ይጠብቃል። “ፌዘኛ” የሚባለው ትዕቢተኛና እብሪተኛ፣ በታላቅ ድፍረት የሚሠራ ሰው ስም ነው። የሰነፍ ሰው ምኞት ትገድለዋለች፤ እጆቹ መሥራትን እምቢ ብለዋልና። ቀኑን ሙሉ ምኞቱ እየጨመረ ይሄዳል፤ ጻድቅ ግን ይሰጣል፤ አይከለክልም። የክፉ ሰው መሥዋዕት አስጸያፊ ነው፤ በክፉ ሐሳብ ሲቀርብማ እንዴት ይበልጥ! ሐሰተኛ ምስክር ይጠፋል፤ የሚያዳምጥ ሰው ግን ጸንቶ ይመሰክራል። ክፉ ሰው ፊቱን ያደነድናል፤ ቅን ሰው ግን መንገዱን ያስተውላል። በአባታችን ፊት ሊቆም የሚችል ጥበብ፣ ማስተዋል ወይም ምክር የለም። ፈረስ ለጦርነት ቀን ይዘጋጃል፤ ድል ግን የአባታችን ነው።