የሰነፉ ክህደት
ለመዘምራን አለቃ፤ የዳዊት መዝሙር።
ሰነፍ «እግዚአብሔር የለም» የሚለው እንደ ሐሳባዊ ሳይሆን እንደ ተግባራዊ አባባል ይታያል። አብ የሚያስተውል ይገኝ እንደ ሆነ የሰውን ልጆች ሁሉ ይመረምራል፤ አንድም አያገኝም። ሕዝቡን የሚበሉ ድንገተኛ ድንጋጤ ያገኛቸዋል፤ መዝሙሩም ከጽዮን የሚመጣውን መዳን በመናፈቅ ይዘጋል።
ምዕራፍ 14።
14 1ሰነፍ በልቡ፣ “እግዚአብሔር የለም” ይላል። ተበላሽተዋል፤ ሥራቸው አስጸያፊ ነው፤ መልካም የሚያደርግ የለም።
2አባታችን የሚያስተውል፣ እርሱን የሚሻ ይኖር እንደ ሆነ ለማየት፣ ከሰማይ ሆኖ የሰዎችን ልጆች ይመለከታል። 3ሁሉም ተሳስተዋል፤ በአንድነት ረክሰዋል፤ መልካም የሚያደርግ የለም፤ አንድ ስንኳ የለም።
4እንደ እንጀራ ሕዝቤን የሚበሉ፣ አባታችንንም ፈጽሞ የማይጠሩ ክፉ አድራጊዎች ሁሉ ምንም አያውቁምን? 5በዚያ በታላቅ ፍርሃት ተውጠዋል፤ አባታችን በጻድቃን ትውልድ መካከል ነውና። 6እናንተ ክፉ አድራጊዎች የድኻውን ምክር ታፈርሳላችሁ፤ አባታችን ግን መጠጊያው ነው።
7የእስራኤል ማዳን ከጽዮን ምነው በወጣ! አባታችን የሕዝቡን ምርኮ በመለሰ ጊዜ፣ ያዕቆብ ደስ ይለዋል፤ እስራኤልም ሐሴት ያደርጋል።
