የሚናወጡ አሕዛብ
ነገሥታትና አሕዛብ የአብንና የቀባውን አገዛዝ ለመጣል ያሤራሉ። እርሱ ይስቃል፤ ንጉሡን በጽዮን ይሾማል፤ አሕዛብንም ይሰጠዋል። መዝሙሩም ገዢዎቹን ራሳቸውን ለማስጠንቀቅ ይመለሳል፦ ተገዙ፤ ጊዜ ሳለም በእርሱ ተጠጉ።
2 1አሕዛብ ለምን ይናወጣሉ? ሕዝቦችስ ለምን ከንቱ ነገር ያውጠነጥናሉ? 2የምድር ነገሥታት ይነሣሉ፤ ገዦችም በአባታችንና በቀባው ላይ በአንድነት ይማከራሉ። a a v2 ቀቡዑ — ማለትም መሲሑ — ኢየሱስ ነው። የጥንቷ ቤተ ክርስቲያን በእርሱ ላይ ስለ ተማከሩት ገዦች ይህንኑ መዝሙር ጸለየች (የሐዋርያት ሥራ 4፥25-27)። 3“ያሰሩብንን ሰንሰለት እንበጥስ፤” ይላሉ፤ “ገመዳቸውንም ከእኛ ላይ እንጣል።”
4በሰማይ ዙፋን ላይ የተቀመጠው አባታችን ይስቃል፤ ሉዓላዊው አባት ይሳለቅባቸዋል። 5ከዚያም በቍጣው ይናገራቸዋል፤ በመዐቱም ያስደነግጣቸዋል፦
6“እኔ ራሴ ንጉሤን በተቀደሰው ተራራዬ በጽዮን ላይ አንግሤዋለሁ።”
7የአባታችንን ድንጋጌ አውጃለሁ፤ እርሱም እንዲህ አለኝ፦ “አንተ ልጄ ነህ፤ ዛሬ አባትህ ሆኛለሁ። b b v7 አባታችን ለወልድ የሰጠው የዘላለም ድንጋጌ። አዲስ ኪዳን እነዚህን ቃላት በቀጥታ ለኢየሱስ ይጠቀማቸዋል—የሐዋርያት ሥራ 13፥33፣ ዕብራውያን 1፥5 እና ዕብራውያን 5፥5—ከአብ የተወለደ ልጅ እንደ ሆነ ያውጃል።
8“ለምነኝ፤ አሕዛብን ርስትህ፣ የምድርንም ዳርቻ ንብረትህ አደርግልሃለሁ። 9በብረት በትር ትቀጠቅጣቸዋለህ፤ እንደ ሸክላ ሠሪ ዕቃ ትሰባብራቸዋለህ።”
10አሁንም እናንተ ነገሥታት ሆይ፣ ጠቢባን ሁኑ፤ እናንተ የምድር ገዦች ሆይ፣ ተገሠጹ። 11አባታችንን በፍርሃት አገልግሉ፤ በረዐድም ደስ ይበላችሁ። 12ወልድን ሳሙ፤ አለዚያ ይቈጣል፤ በመንገዳችሁም ትጠፋላችሁ፤ ቍጣው በቅጽበት ሊነድ ይችላልና። በእርሱ የሚጠለሉ ሁሉ ብፁዓን ናቸው። c c v12 መዝሙሩ በወልድ—በኢየሱስ—መጠለል ላይ ይደመደማል። በእርሱ መታመን ማለት፣ ባነገሠው አባት ዘንድ ተቀባይነትን አግኝቶ ወደ ቤት መመለስ ማለት ነው።
