ብርሃኔ፣ ዐምባዬ

የዳዊት መዝሙር።

ዳዊት በእውነተኛ አደጋ ውስጥ ነው — ሠራዊት፣ የሐሰት ምስክሮች፣ ወላጆቹ እንኳ ይተዉኛል የሚል ፍርሃት። መልሱ አደጋው ትንሽ ነው የሚል ሳይሆን አብ ከአደጋው ይልቅ ቅርብ ነው የሚል ነው። አንድ ነገርን ይለምናል፤ በአብ ፊት መኖርን።

ምዕራፍ 27።

አባቴ ብርሃኔና መድኀኒቴ ነው፤ የምፈራው ማን ነው? አባቴ የሕይወቴ ዐምባ ነው፤ የምደነግጠው ከማን ነው?

ክፉ አድራጊዎች ሥጋዬን ሊበሉ ሲቀርቡኝ፣ ጠላቶቼና ባላጋራዎቼ፣ እነርሱ ተሰናክለው ይወድቃሉ። ሰራዊት ቢሰፍርብኝ እንኳ፣ ልቤ አይፈራም፤ ጦርነት ቢነሣብኝ፣ ያን ጊዜ እንኳ እታመናለሁ።

ከአባቴ አንድ ነገር ለምኛለሁ፤ የምሻውም ይህ ነው፤ የሕይወቴን ዘመን ሁሉ በቤቱ መኖር፣ ውበቱንም ማየት፣ በመቅደሱም እርሱን መሻት ነው። መከራ በሚመጣበት ጊዜ በመጠለያው ይሰውረኛልና፤ በድንኳኑ መሸፈኛ ሥር ይከልለኛል፤ በዐለት ላይም ከፍ ከፍ ያደርገኛል። አሁንም ራሴ በዙሪያዬ ካሉት ጠላቶቼ በላይ ከፍ ከፍ ይላል፤ በድንኳኑም በደስታ እልልታ መሥዋዕት አቀርባለሁ፤ ለአባቴ እዘምራለሁ፣ ዜማም አቀርባለሁ።

አባቴ ሆይ፣ በምጮኽበት ጊዜ ድምፄን ስማ፤ ማረኝ፣ መልስልኝም። ልቤ ስለ አንተ፣ “ፊቱን ፈልጉ” ይላል፤ አባቴ ሆይ፣ ፊትህን እሻለሁ። ፊትህን ከእኔ አትሰውር፤ ባሪያህን በቍጣ አትመልስ፤ አንተ ረዳቴ ሆነሃልና። አባቴ ሆይ፣ መድኀኒቴ ሆይ፣ አትተወኝ፣ አትጣለኝም። አባቴና እናቴ ቢተዉኝ እንኳ፣ አባቴ ግን ይቀበለኛል። ^a

አባቴ ሆይ፣ መንገድህን አስተምረኝ፤ ስለሚያደቡኝ ሰዎች በቀና መንገድ ምራኝ። ለባላጋራዎቼ ፈቃድ አሳልፈህ አትስጠኝ፤ የሐሰት ምስክሮች ተነሥተውብኛልና፣ ግፍም ይተነፍሳሉ።

ይህን በእርግጥ ዐውቃለሁ፤ በሕያዋን ምድር የአባቴን ቸርነት አያለሁ። አባታችንን ተጠባበቅ፤ በርታ፣ ልብህም ይጽና፤ አባታችንን ተጠባበቅ።