በእጅህ አደራ እሰጣለሁ

ለመዘምራን አለቃ፤ የዳዊት መዝሙር።

እየታደነና ሹክሹክታ እየተነገረበት ጎረቤቶቹ በመንገድ እስኪርቁት ድረስ፣ ዳዊት እንደ ተሰበረ ገንቦ እንደ ተረሳ ይሰማዋል። ቢሆንም ዘመኑ በአብ እጅ እንደሆነ ይናገራል፤ መንፈሱንም በዚያ አደራ ይሰጣል፤ በተከበበች ከተማ አንድ ጊዜ እንደ ተሰማም ያስታውሳል።

ምዕራፍ 31።

አባቴ ሆይ፣ በአንተ እጠለላለሁ፤ ለዘላለም አላፍር፤ በጽድቅህ አድነኝ። ጆሮህን ወደ እኔ አዘንብል፤ ፈጥነህ አድነኝ። መጠጊያ ዐለቴ ሁነኝ፤ የሚያድነኝ የመከታ ምሽግ ሁነኝ። አንተ ዐለቴና ምሽጌ ነህና፤ ስለ ስምህ ትመራኛለህ፤ ታቀናኛለህም። መጠጊያዬ አንተ ነህና፣ ከሰወሩልኝ መረብ ታወጣኛለህ።

መንፈሴን በእጅህ አደራ እሰጣለሁ፤ ታማኝና እውነተኛ አባቴ ሆይ፣ ተቤዠኸኝ። ^a ከንቱ ጣዖታትን የሚከተሉትን እጠላለሁ፤ እኔ ግን በአባቴ እታመናለሁ። በኪዳን ፍቅርህ ደስ ይለኛል፤ ሐሤትም አደርጋለሁ፤ መከራዬን አይተሃልና፤ የነፍሴን ጭንቀት ዐውቀሃል፤ ለጠላትም አሳልፈህ አልሰጠኸኝም፤ እግሮቼን በሰፊ ስፍራ አቁመሃል። አባቴ ሆይ፣ በጭንቀት ውስጥ ነኝና ማረኝ፤ ዐይኖቼ ከኀዘን የተነሣ ደክመዋል፤ ነፍሴም ሰውነቴም እንዲሁ። ሕይወቴ በኀዘን አልቃለችና፤ ዓመታቴም በመቃተት፤ ኀይሌ ከኀጢአቴ የተነሣ ደከመ፤ ዐጥንቶቼም ሟሙ። ከጠላቶቼ ሁሉ የተነሣ መሳቂያ ሆኛለሁ፤ ይልቁንም ለጎረቤቶቼ፣ ለሚያውቁኝም አስፈሪ ሆኛለሁ፤ በመንገድ የሚያዩኝ ከእኔ ይሸሻሉ። እንደ ሞተ ሰው ተረስቻለሁ፤ ከልብ ወጥቻለሁ፤ እንደ ተሰበረ ዕቃ ሆኛለሁ።

የብዙዎችን ሹክሹክታ እሰማለሁና፤ በየአቅጣጫው ድንጋጤ ነው፤ በእኔ ላይ አብረው እየተመካከሩ፣ ነፍሴን ለማጥፋት ያሤራሉ። አባቴ ሆይ፣ እኔ ግን በአንተ እታመናለሁ፤ “አባቴ አንተ ነህ” እላለሁ። ዘመኔ በእጅህ ነው፤ ከጠላቶቼ እጅ አድነኝ፤ ከሚያሳድዱኝም አድነኝ። ፊትህን በባሪያህ ላይ አብራ፤ በኪዳን ፍቅርህ አድነኝ። አባቴ ሆይ፣ አንተን ጠርቻለሁና አላፍር፤ ክፉዎች ያፍሩ፤ በመቃብርም ዝም ይበሉ።

በጻድቁ ላይ በትዕቢትና በንቀት በድፍረት የሚናገሩ ሐሰተኛ ከንፈሮች ዝም ይበሉ። ለሚፈሩህ ያከማቸኸው፣ በአንተ ለሚጠጉት በሰው ፊት የገለጥኸው ቸርነትህ እንዴት ብዙ ነው!

በፊትህ መጋረጃ ውስጥ ከሰዎች ተንኰል ትሰውራቸዋለህ፤ በዳስህ ውስጥ ከሚከራከሩ ምላሶች ትጠብቃቸዋለህ። አባቴ ይባረክ፤ በተከበበች ከተማ ሳለሁ፣ ድንቅ የሆነ የኪዳን ፍቅሩን አሳይቶኛልና።

እኔም በድንጋጤዬ፣ “ከዐይኖችህ ፊት ተለይቻለሁ” ብዬ ነበር። ነገር ግን ወደ አንተ ለእርዳታ በጮኽሁ ጊዜ፣ የምሕረት ጩኸቴን ሰማህ። እናንተ ታማኝ ቅዱሳኑ ሁሉ፣ አባታችንን ውደዱ። አባታችን ታማኞችን ይጠብቃል፤ በትዕቢት የሚሠራውን ግን በሚገባ ይከፍለዋል። እናንተ አባታችንን የምትጠባበቁ ሁሉ፣ በርቱ፤ ልባችሁም ይጽና።