የተከደነ፣ ንጹሕ ሆኖ የተቈጠረ

የዳዊት፤ የጥበብ መዝሙር።

ዳዊት ዝምታ ያስከፈለውን ይገልጻል — አጥንቶቹ ሲያልቁ፣ ኃይሉ እንደ በጋ ሙቀት ሲደርቅ — ኑዛዜም በአንድ ዓረፍተ ነገር እንዴት እንዳበቃው። ከዚያም ወደ ማስተማር ይዞራል፤ እየተጎተተ እንደሚሄድ በቅሎ አትሁኑ፤ አብ በሚገኝበት ጊዜ ኑ።

ምዕራፍ 32።

ዐመፁ የተሰረየለት፣ ኀጢአቱ የተከደነለት ሰው ምንኛ ምስጉን ነው! ^a አባታችን በደልን የማይቈጥርበት፣ በመንፈሱም ተንኰል የሌለበት ሰው ምንኛ ምስጉን ነው!

ዝም ባልሁ ጊዜ፣ ቀኑን ሙሉ በማቃሰቴ ዐጥንቶቼ አለቁ። ቀንና ሌሊት እጅህ በእኔ ላይ ከብዶ ነበርና፤ ጕልበቴ እንደ በጋ ትኵሳት ደረቀ።

ያን ጊዜ ኀጢአቴን ገለጥሁልህ፤ በደሌንም አልሸሸግሁም፤ “ዐመፄን ለአባታችን እናዘዛለሁ” አልሁ፤ አንተም የኀጢአቴን በደል ይቅር አልህልኝ።

ስለዚህ ታማኝ የሆነ ሁሉ በምትገኝበት ጊዜ ወደ አንተ ይጸልይ፤ ታላቅ ጐርፍ በሚነሣበት ጊዜ በእርግጥ አይደርስበትም። አንተ መሸሸጊያዬ ነህ፤ ከመከራ ትጠብቀኛለህ፤ በመዳን እልልታ ትከብበኛለህ።

አስተምርሃለሁ፤ በምትሄድበትም መንገድ እመራሃለሁ፤ ዐይኔን በአንተ ላይ አድርጌ እመክርሃለሁ። አእምሮ የሌለው፣ እንደ ፈረስ ወይም እንደ በቅሎ አትሁን፤ መንፈሱ በልጓምና በዳውላ ሊገታ ይገባዋል፤ አለዚያ ወደ አንተ አይቀርብም።

የክፉዎች ሥቃይ ብዙ ነው፤ በአባታችን የሚታመንን ሰው ግን ኪዳናዊ ፍቅሩ ይከብበዋል። እናንተ ጻድቃን ሆይ፣ በአባታችን ደስ ይበላችሁ፤ ሐሤትም አድርጉ፤ እናንተ ልባችሁ ቅን የሆነ ሁሉ፣ እልል በሉ!