ቅመሱ እዩም

የዳዊት መዝሙር፤ በአቢሜሌክ ፊት ዕብድ መስሎ በታየ ጊዜ፣ አቢሜሌክም አባሮት እርሱም ሄደ።

ዳዊት ይህን የጻፈው እብድ መስሎ ከአቢሜሌክ ካመለጠ በኋላ ነው። ሁሉም አብን በግል እንዲፈትኑት ይጋብዛል — ቅመሱ እዩም — ከዚያም በግልጽ ያስተምራል፤ አንደበትህን ጠብቅ፣ ሰላምን ተከተል። አብ ለዳኑት ብቻ ሳይሆን ልባቸው ለተሰበረውም ቅርብ ሆኖ ይኖራል።

ምዕራፍ 34።

አባታችንን በሁሉም ጊዜ እባርከዋለሁ፤ ምስጋናውም ዘወትር በአንደበቴ ላይ ይሆናል።

ነፍሴ በአባታችን ትመካለች፤ ትሑታን ይስሙ ደስም ይበላቸው። ከእኔ ጋራ አባታችንን አክብሩ፤ ስሙንም በአንድነት ከፍ ከፍ እናድርግ።

አባታችንን ፈለግሁ፤ እርሱም መለሰልኝ፤ ከፍርሃቴም ሁሉ አዳነኝ። ወደ እርሱ የሚመለከቱ ያበራሉ፤ ፊታቸውም ከቶ አያፍርም። ይህ ድኻ ጮኸ፤ አባታችንም ሰማው፤ ከመከራውም ሁሉ አዳነው። የአባታችን መልአክ እርሱን በሚፈሩ ዙሪያ ይሰፍራል፤ ያድናቸውማል።

አባታችን ቸር እንደ ሆነ ቅመሱ እዩ፤ በእርሱ የሚጠጋ ሰው ብፁዕ ነው። እናንተ ቅዱሳኑ፣ አባታችንን ፍሩ፤ እርሱን የሚፈሩ ምንም አይጎድልባቸውምና። ደቀቅ ያሉ አንበሶች ይራባሉ ይጎድልባቸዋልም፤ አባታችንን የሚሹ ግን መልካም ነገር ሁሉ አይጎድልባቸውም።

ልጆች ሆይ፣ ኑ ስሙኝ፤ የአባታችንን ፍርሃት አስተምራችኋለሁ። ሕይወትን የሚመኝ፣ ብዙ መልካም ቀኖችንም የሚወድድ ሰው ማን ነው? አንደበትህን ከክፋት፣ ከንፈሮችህንም ተንኰል ከመናገር ጠብቅ። ከክፋት ራቅ መልካምንም አድርግ፤ ሰላምን ፈልግ ተከተለውም።

የአባታችን ዐይኖች ወደ ጻድቃን ናቸው፤ ጆሮዎቹም ወደ ጩኸታቸው ተከፍተዋል። የአባታችን ፊት ክፉ በሚያደርጉ ላይ ነው፤ መታሰቢያቸውን ከምድር ለማጥፋት። ጻድቃን ይጮኻሉ፤ አባታችንም ይሰማል፤ ከመከራቸውም ሁሉ ያድናቸዋል። አባታችን ልባቸው ለተሰበሩ ቅርብ ነው፤ መንፈሳቸው የተቀጠቀጡንም ያድናል።

ጻድቅን ብዙ መከራ ያገኘዋል፤ አባታችን ግን ከሁሉ ያድነዋል። አባታችን የጻድቁን አጥንቶች ሁሉ ይጠብቃል፤ ከእነርሱም አንድ ስንኳ አይሰበርም።

ክፋት ኀጥኡን ይገድለዋል፤ ጻድቁንም የሚጠሉ ይኰነናሉ። አባታችን የባሪያዎቹን ነፍስ ይቤዣል፤ በእርሱ የሚጠጋ ማንም አይኰነንም።