ክፉዎችና መንገዳቸው

ለመዘምራን አለቃ። የአባታችን አገልጋይ የዳዊት መዝሙር።

የሚጀምረው በክፉ ሰው አእምሮ ውስጥ ነው፤ በዚያም ኃጢአቱን እንዳያስተውል ራሱን እጅግ ያሞግሳል። ከዚያ ጠባብ የራስ ንግግር በተቃራኒ መዝሙሩ ወደ አብ ይዘረጋል፤ እስከ ደመናት የሚደርስ ፍቅር፣ እንደ ተራሮች ያለ ጽድቅ፣ የደስታ ወንዝ፣ በእርሱም ብርሃንን የምናይበት ብርሃን።

ምዕራፍ 36።

ዐመፅ በክፉው ሰው ልብ ጥልቅ ውስጥ ይናገራል፤ በዐይኖቹ ፊት የአባታችን ፍርሃት የለም።

በገዛ ዐይኑ ራሱን እጅግ ስለሚያሞካሽ፣ ኀጢአቱን ሊያውቅ ወይም ሊጠላ አይችልም። የአፉ ቃላት ክፋትና ተንኰል ናቸው፤ በጥበብ መመላለስንና መልካም ማድረግን ተወ። በመኝታውም ላይ እንኳ ክፋትን ያውጠነጥናል፤ መልካም ባልሆነ መንገድ ላይ ራሱን ያቆማል፤ ክፉ የሆነውን አይጸየፍም።

አባታችን ሆይ፣ የቃል ኪዳን ፍቅርህ እስከ ሰማያት ይደርሳል፤ ታማኝነትህም እስከ ደመናት። ጽድቅህ እንደ ኀያላን ተራሮች ነው፤ ፍርዶችህም እንደ ታላቅ ጥልቅ ናቸው፤ ሰውንም እንስሳንም ታድናለህ፣ አባታችን ሆይ። የቃል ኪዳን ፍቅርህ እንዴት የከበረ ነው፣ አባታችን ሆይ! ሰዎች ሁሉ በክንፎችህ ጥላ ሥር ይጠለላሉ። ከቤትህ ብዛት ይጠግባሉ፤ ከደስታህ ወንዝም ታጠጣቸዋለህ። የሕይወት ምንጭ ከአንተ ዘንድ ነውና፤ በብርሃንህ ብርሃንን እናያለን።

የቃል ኪዳን ፍቅርህን ለሚያውቁህ፣ ጽድቅህንም ልበ ቅኖች ለሆኑት አስቀጥል። የትዕቢተኛው እግር አይርገጠኝ፤ የክፉውም እጅ አያባርረኝ። ክፉ አድራጊዎች በዚያ ወደቁ፤ ተጥለው መነሣት ተሳናቸው።