یوحنا 11

باب 11.

11 ¹مردی به نام ایلعازر بیمار بود، از بیت‌عَنیا، دهکدهٔ مریم و خواهرش مارتا. ²این همان مریمی بود که خداوند را با روغنِ خوشبو تدهین کرد و پاهایش را با گیسوان خود خشکانید؛ و برادرش ایلعازر بیمار بود. ³پس آن دو خواهر نزد او پیغام فرستادند و گفتند: «سرور، آن که دوستش می‌داری، بیمار است.»

⁴عیسی چون این را شنید، گفت: «این بیماری به مرگ نمی‌انجامد، بلکه برای جلال پدر ماست، تا پسرِ پدرِ ما از آن جلال یابد.»

⁵و عیسی مارتا و خواهرش و ایلعازر را دوست می‌داشت. ⁶پس چون شنید که ایلعازر بیمار است، دو روزِ دیگر در همان جایی که بود ماند.

⁷سپس، بعد از این، به شاگردان گفت: «بیایید بار دیگر به یهودیه بازگردیم.»

⁸شاگردان به او گفتند: «استاد، همین اکنون یهودیان می‌خواستند تو را سنگسار کنند، و تو باز به آنجا می‌روی؟»

⁹عیسی پاسخ داد: «آیا روز دوازده ساعت نیست؟ هر که در روز راه رود نمی‌لغزد، زیرا نور این جهان را می‌بیند. ¹⁰اما اگر کسی در شب راه رود، می‌لغزد، زیرا نور در او نیست.» ¹¹پس از این سخنان، به آنان گفت: «دوست ما ایلعازر به خواب رفته است، اما من می‌روم تا بیدارش کنم.»

¹²شاگردان به او گفتند: «سرور، اگر به خواب رفته، بهبود خواهد یافت.» ¹³عیسی دربارهٔ مرگ او سخن می‌گفت، اما آنان پنداشتند که از خوابِ طبیعی سخن می‌گوید.

¹⁴آنگاه عیسی آشکارا به آنان گفت: «ایلعازر مرده است، ¹⁵و به‌خاطر شما شادمانم که آنجا نبودم، تا ایمان آورید. اما بیایید نزد او برویم.»

¹⁶پس توما، که به دوقلو ملقب بود، به شاگردان دیگر گفت: «بیایید ما نیز برویم تا با او بمیریم.»

¹⁷چون عیسی رسید، دریافت که چهار روز است ایلعازر را در قبر گذاشته‌اند. ¹⁸و بیت‌عَنیا نزدیک اورشلیم بود، حدود دو مایل فاصله، ^a a v18 پانزده استادیوم حدود دو مایل بود (تقریباً ۳ کیلومتر). ¹⁹و بسیاری از یهودیان نزد مارتا و مریم آمده بودند تا آنان را در سوگِ برادرشان تسلی دهند. ²⁰چون مارتا شنید که عیسی می‌آید، به پیشوازش رفت؛ اما مریم در خانه نشسته ماند. ²¹مارتا به عیسی گفت: «سرور، اگر اینجا می‌بودی، برادرم نمی‌مرد. ²²اما حتی اکنون نیز می‌دانم که هرچه از پدر ما بخواهی، به تو خواهد داد.»

²³عیسی به او گفت: «برادرت بار دیگر برخواهد خاست.»

²⁴مارتا به او گفت: «می‌دانم که در قیامتِ روزِ بازپسین بار دیگر برخواهد خاست.»

²⁵عیسی به او گفت: «من قیامت و حیات هستم. هر که به من ایمان آورد، حتی اگر بمیرد، زنده خواهد شد، ²⁶و هر که زنده است و به من ایمان دارد، هرگز نخواهد مرد. آیا این را باور داری؟»

²⁷به او گفت: «آری، سرور؛ من ایمان دارم که تو مسیح هستی، پسرِ پدرِ ما، همان که به جهان می‌آید.»

²⁸چون این را گفت، رفت و خواهرش مریم را در نهان فراخواند و گفت: «استاد اینجاست و تو را می‌طلبد.» ²⁹مریم چون این را شنید، بی‌درنگ برخاست و نزد او رفت. ³⁰عیسی هنوز به دهکده نرسیده بود، بلکه همچنان در همان جایی بود که مارتا به دیدارش رفته بود. ³¹یهودیانی که با مریم در خانه بودند و او را تسلی می‌دادند، چون دیدند که بی‌درنگ برخاست و بیرون رفت، به دنبال او رفتند، به گمان آنکه به سرِ قبر می‌رود تا در آنجا بگرید. ³²مریم چون به جایی که عیسی بود رسید و او را دید، بر پاهایش افتاد و گفت: «سرور، اگر اینجا می‌بودی، برادرم نمی‌مرد.»

³³عیسی چون او را گریان دید و یهودیانی را نیز که با او آمده بودند گریان یافت، در روح خود به‌شدت برآشفت و مضطرب شد،

³⁴و گفت: «او را کجا نهاده‌اید؟» به او گفتند: «سرور، بیا و ببین.»

³⁵عیسی گریست.

³⁶پس یهودیان گفتند: «بنگرید چقدر او را دوست می‌داشت!» ³⁷اما برخی از آنان گفتند: «آیا این مرد که چشمان آن نابینا را گشود، نمی‌توانست کاری کند که این یکی نمیرد؟»

³⁸پس عیسی، در حالی که بار دیگر در درون خود عمیقاً برآشفته بود، به سرِ قبر آمد. قبر غاری بود و سنگی بر دهانه‌اش نهاده شده بود.

³⁹عیسی گفت: «سنگ را بردارید.» مارتا، خواهرِ آن مرده، به او گفت: «سرور، تا کنون باید بوی گرفته باشد، زیرا چهار روز است که مرده است.»

⁴⁰عیسی به او گفت: «آیا به تو نگفتم که اگر ایمان آوری، جلال پدر ما را خواهی دید؟»

⁴¹پس سنگ را برداشتند. عیسی چشمان خود را به بالا دوخت و گفت: «پدر، تو را سپاس می‌گویم که سخن مرا شنیدی. ⁴²من می‌دانستم که تو همیشه مرا می‌شنوی، اما این را به‌خاطر آن جماعتی که اینجا ایستاده‌اند گفتم، تا ایمان آورند که تو مرا فرستاده‌ای.» ⁴³چون این را گفت، به آواز بلند فریاد برآورد: «ایلعازر، بیرون بیا!»

⁴⁴آن مرده بیرون آمد، در حالی که دست و پایش با نوارهای کتان بسته شده و چهره‌اش در پارچه‌ای پیچیده شده بود. عیسی به آنان گفت: «او را بگشایید و بگذارید برود.»

شورا گرد هم می‌آید

⁴⁵پس بسیاری از یهودیانی که نزد مریم آمده بودند و آنچه را عیسی کرد دیدند، به او ایمان آوردند. ⁴⁶اما برخی از آنان نزد فَریسیان رفتند و آنچه را عیسی کرده بود به آنان گفتند. ⁴⁷پس سران کاهنان و فَریسیان شورا را گرد آوردند و گفتند: «چه کنیم؟ زیرا این مرد نشانه‌های بسیار به‌جا می‌آورد. ⁴⁸اگر او را به همین حال واگذاریم، همه به او ایمان خواهند آورد، و رومیان خواهند آمد و هم مکان ما و هم قوم ما را خواهند گرفت.»

⁴⁹اما یکی از آنان، قیافا، که در آن سال کاهن اعظم بود، به آنان گفت: «شما هیچ نمی‌دانید، ⁵⁰و درنمی‌یابید که برای شما بهتر است یک تن به‌جای قوم بمیرد تا آنکه تمامِ ملت هلاک شود.» ⁵¹او این را از خود نگفت، بلکه چون در آن سال کاهن اعظم بود، نبوّت کرد که عیسی به‌جای آن قوم خواهد مرد، ⁵²و نه تنها به‌جای آن قوم، بلکه تا فرزندانِ پراکندهٔ پدر ما را نیز در یکجا گرد آورد. ^b b v52 قیافا بهتر از آنچه می‌دانست سخن گفت. عیسی نه تنها به‌جای قوم یهود، بلکه برای آنکه هر فرزندِ پراکندهٔ پدر ما را در یک خانواده گرد آورد، خواهد مرد. ⁵³پس از آن روز به بعد، در پیِ آن بودند که او را به قتل رسانند. ⁵⁴از این رو عیسی دیگر آشکارا در میان یهودیان رفت‌وآمد نمی‌کرد، بلکه از آنجا به شهری به نام اِفرایِم، نزدیک بیابان، کناره گرفت و با شاگردان خود در آنجا ماند.

⁵⁵و پِسَحِ یهودیان نزدیک بود، و بسیاری پیش از آن از آن سرزمین به اورشلیم رفتند تا خود را تطهیر کنند. ⁵⁶پس در جستجوی عیسی بودند و در حالی که در معبد ایستاده بودند، به یکدیگر می‌گفتند: «چه گمان می‌برید؟ آیا او به عید نخواهد آمد؟» ⁵⁷و سران کاهنان و فَریسیان فرمان داده بودند که اگر کسی از جای او آگاه شود، باید خبر دهد تا او را دستگیر کنند.