یوحنا 12

12 ¹شش روز پیش از عید پِسَح، عیسی به بیت‌عَنْیا آمد، جایی که ایلعازَر، همان که عیسی او را از مردگان برخیزانیده بود، زندگی می‌کرد. ²در آنجا برای او شامی ترتیب دادند؛ مارتا خدمت می‌کرد و ایلعازَر یکی از کسانی بود که با او بر سر سفره نشسته بودند. ³مریم حدود یک لیتر عطرِ سُنبلِ خالص و گران‌بها برداشت و پاهای عیسی را با آن تدهین کرد و سپس با موهای خود پاهای او را خشک نمود. خانه از عطرِ آن آکنده شد.

⁴اما یهودای اِسخَریوطی، یکی از شاگردان او، همان که قصد داشت به او خیانت کند، گفت: ⁵«چرا این عطر به بهای مزدِ یک سال کار فروخته نشد و به فقیران داده نشد؟» ⁶او این را نه از آن رو گفت که به فقیران اهمیت می‌داد، بلکه از آن رو که دزد بود و صندوقِ پول را نگاه می‌داشت و از آنچه در آن گذاشته می‌شد، برمی‌داشت.

⁷پس عیسی گفت: «او را به حال خود واگذار. او این را برای روزِ خاکسپاری من نگاه داشته است.» ⁸«فقیران را همیشه با خود خواهید داشت، اما مرا همیشه نخواهید داشت.»

⁹جمعیتِ بزرگی از یهودیان دریافتند که عیسی در آنجاست و آمدند، نه تنها به خاطر او، بلکه تا ایلعازَر را نیز که او از مردگان برخیزانیده بود، ببینند. ¹⁰پس رؤسای کاهنان تصمیم گرفتند ایلعازَر را نیز بکشند، ¹¹زیرا به‌خاطر او بسیاری از یهودیان روی برمی‌گرداندند و به عیسی ایمان می‌آوردند.

پادشاه سواره می‌آید

¹²روز بعد، جمعیتِ بزرگی که برای عید آمده بودند، شنیدند که عیسی به اورشلیم می‌آید. ¹³پس شاخه‌های نخل برگرفتند و به پیشوازِ او بیرون رفتند و فریاد برمی‌آوردند: «هوشیعانا! خجسته باد آن که به نام پدر ما می‌آید — پادشاهِ اسرائیل!» ^a a v13 هوشیعانا به‌معنای «اکنون نجات ده!» است — فریادِ جمعیت از مزمور ۱۱۸، آنگاه که عیسی را همچون پادشاهِ دیرانتظار خوش‌آمد می‌گویند.

¹⁴عیسی کُرّه‌الاغی یافت و بر آن سوار شد، چنانکه نوشته شده است: ¹⁵«مترس، ای دخترِ صَهیون؛ بنگر، پادشاهت می‌آید، سوار بر کُرّهٔ الاغ.» ¹⁶شاگردانش در آغاز این چیزها را درنیافتند؛ اما چون عیسی جلال یافت، به یاد آوردند که این چیزها دربارهٔ او نوشته شده بود و که این کارها را برای او کرده بودند. ¹⁷جمعیتی که هنگام فراخواندنِ ایلعازَر از قبر و برخیزاندنِ او از مردگان با وی بودند، پیوسته شهادت می‌دادند. ¹⁸جمعیت به پیشوازِ او رفتند، زیرا شنیده بودند که او این نشانه را انجام داده است. ¹⁹پس فَریسیان به یکدیگر گفتند: «می‌بینید که کاری از پیش نمی‌برید — تمامِ جهان از پیِ او رفته است.»

یونانیان در جستجوی عیسی

²⁰و اکنون در میان کسانی که برای عبادت در عید بالا رفته بودند، چند یونانی بودند. ²¹اینان نزد فیلیپُس که اهلِ بیت‌صِیْدای جلیل بود آمدند و از او خواهش کرده، گفتند: «سرور، می‌خواهیم عیسی را ببینیم.» ²²فیلیپُس رفت و به آندریاس گفت؛ سپس آندریاس و فیلیپُس رفتند و به عیسی گفتند.

²³عیسی به آنان پاسخ داد: «ساعت فرا رسیده است تا پسرِ انسان جلال یابد.» ²⁴«آمین، آمین، به شما می‌گویم، تا دانهٔ گندم بر زمین نیفتد و نمیرد، تنها می‌ماند؛ اما اگر بمیرد، ثمرِ بسیار می‌آورد.» ²⁵«هر که جانِ خود را دوست بدارد، آن را از دست می‌دهد؛ و هر که در این جهان از جانِ خود بیزار باشد، آن را برای حیاتِ جاودان نگاه خواهد داشت.» ²⁶هر که مرا خدمت کند، باید از من پیروی نماید، تا خادمِ من نیز آنجا که من هستم باشد. هر که مرا خدمت کند، پدرِ من او را حرمت خواهد نهاد.

²⁷«اکنون جانِ من مضطرب است. چه بگویم — ‹پدر، مرا از این ساعت برهان›؟ اما به همین سبب به این ساعت رسیده‌ام. پدر، نامِ خود را جلال ده.» ²⁸آنگاه ندایی از آسمان رسید: «آن را جلال داده‌ام، و باز جلال خواهم داد.»

²⁹جمعیتی که در آنجا ایستاده بودند، آن را شنیدند و گفتند رعد غرّید؛ دیگران گفتند فرشته‌ای با او سخن گفت.

³⁰عیسی گفت: «این ندا به‌خاطرِ شما آمد، نه به‌خاطرِ من.» ³¹«اکنون داوریِ این جهان است؛ اکنون فرمانروای این جهان بیرون افکنده خواهد شد.» ³²«و من، چون از زمین برافراشته شوم، همه را به‌سوی خود خواهم کشید.»

³³او این را گفت تا نشان دهد که به چه‌گونه مرگی خواهد مرد.

³⁴جمعیت پاسخ دادند: «ما از تورات شنیده‌ایم که مسیح تا ابد می‌مانَد. پس چگونه می‌گویی که پسرِ انسان باید برافراشته شود؟ این پسرِ انسان کیست؟»

³⁵پس عیسی گفت: «اندک زمانی دیگر نور با شماست. تا نور دارید، راه بروید، مبادا تاریکی شما را فراگیرد. آن که در تاریکی راه می‌رود، نمی‌داند به کجا می‌رود.» ³⁶«تا نور دارید، به نور ایمان آورید، تا فرزندانِ نور شوید.» عیسی این را گفت و رفت و خود را از آنان پنهان کرد.

تا نور دارید، راه بروید

³⁷با آنکه در برابرِ آنان نشانه‌های بسیار انجام داده بود، باز به او ایمان نمی‌آوردند، ³⁸تا کلامِ اِشَعْیای نبی تحقق یابد که گفته بود: «پدر، کیست که پیامِ ما را باور کرده باشد؟ و بازوی پدر ما بر که آشکار شده است؟»

³⁹از این رو نمی‌توانستند ایمان بیاورند، زیرا اِشَعْیا باز گفته است: ⁴⁰«چشمانشان را کور کرده و دلشان را سخت گردانیده است، تا با چشمانِ خود نبینند، و با دلِ خود درنیابند و بازنگردند — و من ایشان را شفا دهم.»

⁴¹اِشَعْیا این چیزها را گفت، زیرا جلالِ عیسی را دید و دربارهٔ او سخن گفت. ^b b v41 یوحنا آشکارا به ما می‌گوید: آنگاه که اِشَعْیا تخت را در معبد دید و سِرافیم فریاد برآوردند «قدوس، قدوس، قدوس»، او جلالِ عیسی را می‌دید. ⁴²با این حال، بسیاری حتی از بزرگان به او ایمان آوردند، اما به‌خاطرِ فَریسیان آن را اقرار نمی‌کردند، مبادا از کنیسه اخراج شوند. ⁴³زیرا جلالی را که از انسان می‌آید، بیش از جلالی که از پدر ما می‌آید، دوست می‌داشتند.

⁴⁴عیسی ندا درداد: «هر که به من ایمان می‌آورد، تنها به من ایمان نمی‌آورد، بلکه به آن که مرا فرستاده است.» ⁴⁵«و هر که مرا می‌بیند، آن را که مرا فرستاده است می‌بیند.» ⁴⁶من همچون نور به جهان آمدم، تا هر که به من ایمان آورد، در تاریکی نمانَد. ⁴⁷اگر کسی سخنانِ مرا بشنود و آنها را نگاه ندارد، من او را داوری نمی‌کنم — زیرا نیامدم تا جهان را داوری کنم، بلکه تا جهان را نجات دهم. ⁴⁸«هر که مرا رد کند و سخنانِ مرا نپذیرد، داوری دارد: کلامی که گفته‌ام، در روزِ واپسین او را داوری خواهد کرد.» ⁴⁹«من از پیشِ خود سخن نگفته‌ام؛ بلکه پدری که مرا فرستاده است، خودْ به من فرمان داد که چه بگویم و چگونه سخن گویم.» ⁵⁰می‌دانم که فرمانِ او حیاتِ جاودان است، پس تنها آنچه را پدر به من گفته است بگویم، می‌گویم.