یوحنا 13

13 ¹و پیش از عید فِصَح، عیسی می‌دانست که ساعت او فرا رسیده است تا این جهان را ترک کند و نزد پدر خود برود. او که متعلقان خود را در این جهان محبت کرده بود، تا به آخر ایشان را محبت نمود. ²و به هنگام شام، ابلیس پیشتر در دل یهودا، پسر شمعونِ اِسخَریوطی، نهاده بود که به عیسی خیانت کند. ³عیسی با آگاهی از اینکه پدر همه‌چیز را به دستان او سپرده است، و اینکه از نزد او آمده و به سوی او بازمی‌گردد، ⁴از سفرهٔ شام برخاست، جامهٔ رویین خود را کنار نهاد، حوله‌ای برگرفت و به کمر بست. ⁵سپس آب در طَشتی ریخت و به شستن پاهای شاگردان آغاز کرد و آنها را با حوله‌ای که بر کمر بسته بود، خشک می‌کرد. ⁶چون به شمعون پطرس رسید، پطرس به او گفت: «سرورم، آیا تو پاهای مرا می‌شویی؟»

⁷عیسی در پاسخ او گفت: «آنچه اکنون می‌کنم، تو درک نمی‌کنی، اما بعدها خواهی فهمید.»

⁸پطرس گفت: «هرگز نخواهی گذاشت که پاهایم را بشویی!» عیسی پاسخ داد: «اگر تو را نشویم، تو را با من هیچ نصیبی نیست.»

⁹شمعون پطرس به او گفت: «سرورم، نه‌تنها پاهایم، بلکه دستها و سرم را نیز!»

¹⁰عیسی به او گفت: «کسی که شست‌وشو کرده است، جز شستن پاهایش نیازی ندارد — او سراسر پاک است. و شما پاکید، اما نه همگی.»

¹¹زیرا او می‌دانست چه کسی به او خیانت خواهد کرد؛ از این رو گفت: «همگی شما پاک نیستید.»

¹²چون پاهای ایشان را شست و جامهٔ خود را پوشید، بار دیگر بر سفره تکیه زد و به آنان گفت: «آیا می‌فهمید که برای شما چه کردم؟

¹³شما مرا استاد و سرور می‌خوانید، و بجا می‌گویید، زیرا چنین هستم.

¹⁴پس اگر من که سرور و استاد شما هستم پاهای شما را شستم، شما نیز باید پاهای یکدیگر را بشویید.

¹⁵زیرا من به شما سرمشقی دادم تا شما نیز چنان کنید که من برای شما کردم.

¹⁶آمین، آمین، به شما می‌گویم، خادم از سرور خود بزرگ‌تر نیست، و نه فرستاده از فرستندهٔ خویش.

¹⁷اگر این چیزها را می‌دانید، خوشا به حال شما اگر به آنها عمل کنید.

او که نان مرا خورد

¹⁸«دربارهٔ همهٔ شما نمی‌گویم؛ من کسانی را که برگزیده‌ام می‌شناسم. اما باید نوشتهٔ کتاب تحقق یابد که: ‹آن که نان مرا می‌خورد، پاشنهٔ خود را بر من بلند کرده است.›

¹⁹«اکنون، پیش از آنکه رخ دهد، به شما می‌گویم، تا چون واقع شود، ایمان آورید که من هستم.» ^a a v19 «من هستم» همان‌گونه است که پدر آسمانی ما خود را نزد موسی در بوتهٔ سوزان معرفی کرد. ادعای عیسی همان نام‌بردنِ الهی از خویش است — که اکنون آن را چون هدیهٔ اعتماد به شاگردان می‌گوید، پیش از آنکه خیانت آشکار شود.

²⁰«آمین، آمین، به شما می‌گویم، هر که کسی را که من می‌فرستم بپذیرد، مرا پذیرفته است، و هر که مرا بپذیرد، فرستندهٔ مرا پذیرفته است.»

²¹عیسی چون این را گفت، در روح مضطرب شد و شهادت داده، گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، یکی از شما به من خیانت خواهد کرد.»

²²شاگردان به یکدیگر نگریستند، در حیرت از اینکه مقصود او کدام‌یک از آنان است. ²³یکی از شاگردان او، همان که عیسی او را محبت می‌کرد، در کنارش تکیه زده بود. ²⁴پس شمعون پطرس به او اشاره کرد تا بپرسد مقصود عیسی کیست. ²⁵او بر سینهٔ عیسی تکیه داد و از او پرسید: «سرورم، او کیست؟»

²⁶عیسی پاسخ داد: «او کسی است که این لقمه را پس از فروبردنش به او خواهم داد.» آنگاه لقمه را فروبرد و آن را به یهودا، پسر شمعونِ اِسخَریوطی، داد. ²⁷و چون یهودا آن لقمه را گرفت، شیطان در او داخل شد. پس عیسی به او گفت: «آنچه می‌کنی، به‌شتاب انجام ده.»

²⁸اما هیچ‌یک از آنان که بر سفره تکیه زده بودند، نفهمید که چرا این را به او گفت.

²⁹و چون کیسهٔ پول نزد یهودا بود، برخی چنین پنداشتند که عیسی به او می‌گوید: ‹آنچه برای عید نیاز داریم بخر،› یا اینکه چیزی به فقیران بدهد.

³⁰یهودا همین‌که آن لقمه را گرفت، بی‌درنگ بیرون رفت. و شب بود.

یکدیگر را محبت کنید

³¹چون یهودا بیرون رفت، عیسی گفت: «اکنون پسرِ انسان جلال یافت، و خدا در او جلال یافت. ³²اگر خدا در او جلال یافت، خدا نیز پسر را در خود جلال خواهد داد و بی‌درنگ او را جلال خواهد بخشید. ³³ای فرزندان عزیز، اندک‌زمانی دیگر با شما هستم. مرا خواهید جُست، و چنان‌که به سران یهود گفتم، اکنون به شما نیز می‌گویم: آنجا که می‌روم، شما نمی‌توانید بیایید. ³⁴به شما حکمی تازه می‌دهم: یکدیگر را محبت کنید. همان‌گونه که من شما را محبت کردم، شما نیز باید یکدیگر را محبت کنید. ³⁵از همین همه خواهند دانست که شاگردان من هستید، اگر یکدیگر را محبت کنید.

³⁶شمعون پطرس به او گفت: «سرورم، کجا می‌روی؟» عیسی پاسخ داد: «آنجا که می‌روم، اکنون نمی‌توانی از پی من بیایی، اما بعدها از پی‌ام خواهی آمد.»

³⁷پطرس پرسید: «سرورم، چرا اکنون نمی‌توانم از پی تو بیایم؟ من جان خود را در راه تو خواهم نهاد.»

³⁸عیسی پاسخ داد: «آیا جان خود را در راه من خواهی نهاد؟ آمین، آمین، به تو می‌گویم: خروس بانگ نخواهد زد تا آنکه سه بار مرا انکار کنی.»