یوحنا 20

20 ¹بامدادان در نخستین روزِ هفته، هنگامی که هنوز تاریک بود، مریمِ مجدلیه به سرِ قبر آمد و دید که سنگ از برابرِ قبر برداشته شده است. ²پس دوان‌دوان نزدِ شمعون پطرس و آن شاگردِ دیگر که عیسی او را دوست می‌داشت آمد و به آنان گفت: «خداوند را از قبر برده‌اند و نمی‌دانیم او را کجا گذاشته‌اند.»

³پس پطرس و آن شاگردِ دیگر بیرون آمدند و به سوی قبر رفتند. ⁴هر دو با هم می‌دویدند، اما آن شاگردِ دیگر تندتر از پطرس دوید و زودتر به قبر رسید. ⁵و خم شده، کفن‌های کتانی را دید که آنجا نهاده شده بود، ولی داخل نشد. ⁶شمعون پطرس نیز که از پیِ او می‌آمد، رسید و به قبر داخل شد و کفن‌های کتانی را دید که آنجا نهاده شده بود، ⁷و دستمالی را که بر سرِ او بود، نه با کفن‌های کتانی، بلکه جدا در جایی پیچیده و نهاده شده بود. ⁸آنگاه آن شاگردِ دیگر که زودتر به قبر رسیده بود، او نیز داخل شد؛ و دید و ایمان آورد. ⁹زیرا هنوز کلامِ کتاب‌مقدّس را درنیافته بودند که او باید از مردگان برخیزد.

¹⁰پس آن شاگردان به خانه‌های خود بازگشتند. ¹¹اما مریم بیرونِ قبر ایستاده، می‌گریست. و چون می‌گریست، خم شد تا درونِ قبر را بنگرد.

«پدرِ من و پدرِ شما»

¹²و دو فرشته را دید با جامه‌های سفید نشسته، آنجا که بدنِ عیسی نهاده شده بود، یکی نزدِ سر و دیگری نزدِ پاها. ¹³آنان از او پرسیدند: «ای زن، چرا می‌گریی؟» پاسخ داد: «خداوندِ مرا برده‌اند و نمی‌دانم او را کجا گذاشته‌اند.»

¹⁴این را گفت و برگشت و عیسی را دید که آنجا ایستاده است، اما نشناخت که عیسی است.

¹⁵عیسی به او گفت: «ای زن، چرا می‌گریی؟ که را می‌جویی؟» او به گمانِ اینکه باغبان است، گفت: «ای آقا، اگر تو او را برده‌ای، به من بگو کجا گذاشته‌ای تا من او را ببرم.»

¹⁶عیسی به او گفت: «مریم.» او برگشت و به زبانِ آرامی به وی گفت: «رَبّونی!» (که به‌معنی استاد است).

¹⁷عیسی به او گفت: «به من مچسب، زیرا هنوز نزدِ پدر بالا نرفته‌ام. اما نزدِ برادرانم برو و به آنان بگو: ‹من نزدِ پدرِ خود و پدرِ شما بالا می‌روم.›» ^a a v17 عیسی به‌دقت می‌گوید «پدرِ من و پدرِ شما» — و هرگز به‌سادگی «پدرِ ما» نمی‌گوید — زیرا پسربودگیِ او ازلی است و پسربودگیِ ما بخششِ بازآفرینی‌ای است که او از راهِ رستاخیزِ خود بر ما می‌گشاید.

¹⁸مریمِ مجدلیه رفت و به شاگردان خبر داد: «خداوند را دیدم»، و اینکه او این چیزها را به وی گفته است.

«سلام بر شما»

¹⁹عصرِ همان روز که نخستین روزِ هفته بود، در حالی که درها به سببِ ترس از سرانِ یهود بسته بود، در جایی که شاگردان بودند، عیسی آمد و در میانِ آنان ایستاد و گفت: «سلام بر شما.»

²⁰پس از این سخن، دست‌ها و پهلوی خود را به آنان نشان داد. شاگردان از دیدنِ خداوند شادمان شدند.

²¹عیسی بارِ دیگر به آنان گفت: «سلام بر شما. همان‌گونه که پدر مرا فرستاد، من نیز شما را می‌فرستم.» ²²چون این را گفت، بر آنان دمید و به ایشان گفت: «روح‌القدس را بیابید.» ²³اگر گناهانِ کسی را ببخشید، بخشیده می‌شود؛ و اگر بخشش را از کسی بازدارید، بازداشته می‌شود.

«توما با آنان نبود»

²⁴اما توما، یکی از آن دوازده تن، که او را توأم می‌خواندند، هنگامِ آمدنِ عیسی با آنان نبود. ²⁵شاگردانِ دیگر پیوسته به او می‌گفتند: «خداوند را دیده‌ایم!» اما او به آنان گفت: «تا جای میخ‌ها را در دست‌هایش نبینم و انگشتِ خود را در جای میخ‌ها نگذارم و دستِ خود را در پهلویش ننهم، هرگز ایمان نخواهم آورد.»

²⁶هشت روز بعد، شاگردانِ او باز در خانه بودند و توما نیز با آنان بود. با اینکه درها بسته بود، عیسی آمد و در میانِ آنان ایستاد و گفت: «سلام بر شما.» ²⁷سپس به توما گفت: «انگشتِ خود را اینجا بگذار و دست‌های مرا ببین. دستِ خود را دراز کن و در پهلوی من بگذار. شک را کنار بگذار — ایمان بیاور.»

²⁸توما در پاسخ به او گفت: «خداوندِ من و پدرِ من!»

²⁹عیسی به او گفت: «آیا چون مرا دیدی ایمان آوردی؟ خوشا به حالِ آنان که ندیده، ایمان می‌آورند.»

«چرا این نوشته شد»

³⁰عیسی نشانه‌های بسیارِ دیگری نیز در برابرِ شاگردانش به‌جا آورد که در این کتاب نوشته نشده است. ³¹اما اینها نوشته شد تا ایمان آورید که عیسی همان مسیح است، پسرِ پدرِ ما، و با ایمان آوردن، در نامِ او حیات داشته باشید.