یوحنا 4

باب 4.

4 ¹پس چون عیسی دانست که فَریسیان شنیده‌اند او بیش از یحیی شاگرد می‌سازد و تعمید می‌دهد ²(هرچند خودِ عیسی تعمید نمی‌داد، بلکه شاگردانش)، ³یهودیه را ترک کرد و به جلیل بازگشت. ⁴و می‌بایست از سامره بگذرد. ⁵پس به شهری از سامره به نام سوخار رسید، نزدیک قطعه‌زمینی که یعقوب به پسرش یوسف داده بود. ⁶چاه یعقوب در آنجا بود. عیسی که از سفر خسته شده بود، همان‌جا کنار چاه نشست—نزدیک ظهر بود. ^a a v6 با شمردن از طلوع آفتاب، ساعت ششم نزدیک ظهر است.

⁷زنی از سامره برای کشیدن آب آمد. عیسی به او گفت: «به من آبی بده تا بنوشم.»

⁸(زیرا شاگردانش برای خریدِ خوراک به شهر رفته بودند.)

⁹زنِ سامری به او گفت: «تو یهودی هستی و من زنی سامری‌ام؛ چگونه از من آب می‌خواهی؟» (زیرا یهودیان با سامریان معاشرت نمی‌کنند.)

¹⁰عیسی در پاسخ او گفت: «اگر بخشش پدر ما را می‌شناختی و می‌دانستی کیست که به تو می‌گوید ‹به من آبی بده تا بنوشم›، تو از او می‌خواستی و او به تو آبِ حیات می‌بخشید.»

¹¹زن به او گفت: «سرورم، تو نه دلوی داری و نه ابزاری، و این چاه ژرف است. پس این آبِ حیات را از کجا می‌آوری؟ ¹²آیا تو از پدر ما یعقوب بزرگ‌تری که این چاه را به ما داد و خود و پسرانش و گله‌هایش از آن نوشیدند؟»

¹³عیسی در پاسخ او گفت: «هر که از این آب بنوشد، باز تشنه خواهد شد، ¹⁴امّا هر که از آبی که من به او می‌دهم بنوشد، هرگز تشنه نخواهد شد؛ بلکه آن آب در او چشمه‌ای خواهد شد که به حیاتِ جاودان می‌جوشد.»

¹⁵زن به او گفت: «سرورم، این آب را به من بده تا دیگر تشنه نشوم و برای کشیدن آب به اینجا نیایم.»

¹⁶عیسی به او گفت: «برو شوهرت را صدا کن و به اینجا بازگرد.»

¹⁷زن در پاسخ گفت: «شوهر ندارم.» عیسی به او گفت: «راست گفتی که شوهر نداری،

¹⁸زیرا پنج شوهر داشته‌ای، و مردی که اکنون داری شوهرت نیست. این را به‌راستی گفتی.»

¹⁹زن به او گفت: «سرورم، می‌بینم که تو پیامبری. ²⁰پدران ما بر این کوه پرستش کردند، امّا شما می‌گویید جایی که باید پرستش کرد اورشلیم است.»

²¹عیسی به او گفت: «ای زن، مرا باور کن که ساعتی می‌آید که نه بر این کوه و نه در اورشلیم، پدر را پرستش خواهید کرد. ²²شما آنچه را نمی‌شناسید پرستش می‌کنید؛ ما آنچه را می‌شناسیم پرستش می‌کنیم، زیرا نجات از یهودیان است. ²³امّا زمانی می‌آید، و اکنون است، که پرستندگانِ حقیقی پدر را در روح و راستی پرستش خواهند کرد؛ زیرا پدر جویای چنین پرستندگانی است. ²⁴پدر روح است، و آنان که او را پرستش می‌کنند باید در روح و راستی پرستش کنند.» ^b b v24 در سراسر این بخش عیسی دربارهٔ پرستشِ پدر تعلیم می‌دهد؛ آن که ذاتش روح است، همان پدری است که جویای پرستندگان حقیقی است.

²⁵زن به او گفت: «می‌دانم که مسیحِ موعود—آن که مسیح خوانده می‌شود—می‌آید. چون او بیاید، همه چیز را به ما خواهد گفت.»

²⁶عیسی به او گفت: «من همانم—همان که با تو سخن می‌گوید.»

²⁷در همین هنگام شاگردانش بازگشتند و در شگفت شدند که او با زنی سخن می‌گوید؛ با این حال هیچ‌کس نگفت: «چه می‌خواهی؟» یا «چرا با او سخن می‌گویی؟» ²⁸پس آن زن کوزهٔ آب خود را رها کرد و به شهر بازگشت و به مردم گفت: ²⁹«بیایید و مردی را ببینید که هر آنچه کرده بودم به من گفت. آیا ممکن است این همان مسیح باشد؟» ³⁰پس از شهر بیرون آمدند و به سوی او روانه شدند.

³¹در این میان، شاگردان از او خواهش کرده، می‌گفتند: «ای اُستاد، چیزی بخور.»

³²امّا او به آنان گفت: «مرا خوراکی هست که بخورم که شما از آن آگاه نیستید.»

³³پس شاگردان به یکدیگر گفتند: «آیا کسی برایش خوراکی آورده است؟»

³⁴عیسی به آنان گفت: «خوراک من این است که ارادهٔ فرستندهٔ خود را به‌جا آورم و کارِ او را به کمال رسانم. ³⁵آیا شما نمی‌گویید ‹چهار ماهِ دیگر مانده و آنگاه فصل درو می‌رسد›؟ بنگرید، به شما می‌گویم: چشمان خود را برافرازید و کشتزارها را ببینید که برای درو سفید شده‌اند. ³⁶هم‌اکنون دروگر مزد می‌گیرد و برای حیاتِ جاودان محصول گرد می‌آورد، تا کارنده و دروگر با هم شادی کنند. ³⁷زیرا در اینجا این گفته راست می‌آید: ‹یکی می‌کارد و دیگری درو می‌کند.› ³⁸من شما را فرستادم تا آنچه را که برایش زحمت نکشیده‌اید درو کنید. دیگران زحمت کشیدند و شما در حاصلِ زحمتِ ایشان وارد شده‌اید.»

سامره ایمان می‌آورد

³⁹و بسیاری از سامریانِ آن شهر به‌سبب گفتهٔ آن زن که «هر آنچه کرده بودم به من گفت»، به او ایمان آوردند. ⁴⁰پس چون سامریان نزد او آمدند، از او خواهش کردند که نزدشان بماند؛ و او دو روز در آنجا ماند. ⁴¹و بسیاری دیگر به‌سبب کلامِ او ایمان آوردند. ⁴²و به آن زن گفتند: «دیگر به‌خاطر گفته‌های تو ایمان نمی‌آوریم، بلکه خود شنیده‌ایم و می‌دانیم که این مرد به‌راستی نجات‌دهندهٔ جهان است.»

بازگشت به جلیل

⁴³پس از آن دو روز، از آنجا به سوی جلیل رهسپار شد. ⁴⁴(زیرا خودِ عیسی شهادت داده بود که پیامبر در زادگاهِ خویش گرامی داشته نمی‌شود.) ⁴⁵چون به جلیل رسید، جلیلیان او را پذیرا شدند، زیرا همهٔ کارهایی را که در اورشلیم در ایام عید کرده بود دیده بودند—چون ایشان نیز به عید رفته بودند. ⁴⁶پس بار دیگر به قانای جلیل آمد، همان‌جا که آب را به شراب بدل کرده بود. و درباری‌ای بود که پسرش در کَفَرناحوم بیمار بود. ⁴⁷چون شنید که عیسی از یهودیه به جلیل آمده است، نزد او رفت و التماس کرد که بیاید و پسرش را که در آستانهٔ مرگ بود، شفا دهد.

⁴⁸پس عیسی به او گفت: «تا آیات و معجزات نبینید، هرگز ایمان نخواهید آورد.»

⁴⁹آن درباری به او گفت: «سرورم، پیش از آنکه فرزندم بمیرد، بیا.»

⁵⁰عیسی به او گفت: «برو، پسرت زنده است.» آن مرد سخنی را که عیسی به او گفت باور کرد و رفت.

⁵¹و چون در راه سرازیر می‌شد، خادمانش به او برخوردند و خبر دادند که پسرش زنده است. ⁵²پس از آنان پرسید که در چه ساعتی حالِ او بهتر شد. گفتند: «دیروز در ساعت هفتم، تب او را رها کرد.»

⁵³آنگاه پدر دریافت که این همان ساعتی بود که عیسی به او گفته بود: «پسرت زنده است.» پس او و همهٔ اهل خانه‌اش ایمان آوردند.

⁵⁴این دومین آیتی بود که عیسی چون از یهودیه به جلیل آمد، به‌جا آورد.