یوحنا 5

5 ¹پس از این، عید یهودیان فرا رسید و عیسی به اورشلیم رفت. ²در اورشلیم، نزدیک دروازهٔ گوسفند، حوضی است که به زبان آرامی بیت‌حِسدا خوانده می‌شود و پنج ایوانِ سرپوشیده دارد. ^a a v2 بیت‌حِسدا به معنای «خانهٔ رحمت» است — نامی درخور برای جایی که عیسی در آن شفا بخشید. ³در این ایوان‌ها انبوهی از بیماران — نابینایان، لنگان و مفلوجان — دراز کشیده بودند. ^{4 b} b v4 این آیه در کهن‌ترین نسخه‌ها نیست؛ نسخه‌های متأخّرتر چنین می‌افزایند: «زیرا فرشته‌ای در زمان‌های معیّن به حوض فرود می‌آمد و آب را به جنبش درمی‌آورد؛ و هر که پس از جنبشِ آب نخست وارد می‌شد، از هر بیماری که داشت شفا می‌یافت.» ⁵مردی در آنجا بود که سی‌وهشت سال بیمار بود.

⁶چون عیسی او را دراز کشیده دید و دانست که مدتی دراز است در این حال به سر می‌برد، از او پرسید: «آیا می‌خواهی شفا یابی؟»

⁷مرد بیمار پاسخ داد: «سرورم، کسی را ندارم که چون آب به جنبش می‌آید، مرا در حوض بگذارد؛ و تا من می‌روم، دیگری پیش از من فرو می‌رود.»

⁸عیسی به او گفت: «برخیز، بستر خود را بردار و راه برو.»

⁹آن مرد در دم تندرست شد و بستر خود را برداشت و به راه افتاد. و آن روز، روز شَبّات بود.

¹⁰پس یهودیان به مردی که شفا یافته بود گفتند: «امروز شَبّات است؛ روا نیست که بستر خود را برداری.»

¹¹او در پاسخشان گفت: «آن که مرا شفا داد، به من گفت: ‹بستر خود را بردار و راه برو.›»

¹²از او پرسیدند: «آن مرد کیست که به تو گفت: ‹آن را بردار و راه برو›؟»

¹³اما مردی که شفا یافته بود نمی‌دانست او کیست، زیرا عیسی در آن جمعیت ناپدید شده بود.

¹⁴پس از آن، عیسی او را در معبد یافت و به او گفت: «اکنون شفا یافته‌ای. دیگر گناه مکن، مبادا بلایی بدتر بر سرت آید.»

¹⁵آن مرد رفت و به یهودیان گفت که عیسی بود که او را تندرست ساخت.

بر ضدّ او برمی‌خیزند

¹⁶به همین سبب یهودیان به آزار عیسی پرداختند، زیرا این کارها را در روز شَبّات انجام می‌داد.

¹⁷اما عیسی به آنان پاسخ داد: «پدر من تا کنون کار می‌کند، و من نیز کار می‌کنم.»

¹⁸از این رو یهودیان بیش از پیش در پی کشتن او برآمدند؛ زیرا او نه‌تنها شَبّات را می‌شکست، بلکه پدر ما را پدرِ خویش می‌خواند و خود را با او برابر می‌ساخت. ^c c v18 رهبران یهود سخنان عیسی را درست شنیدند: آنگاه که او پدر ما را پدرِ خویش خواند، خود را با پدر ما برابر می‌خواند. باقیِ این باب، دفاع و توضیح عیسی دربارهٔ همین ادعاست.

¹⁹پس عیسی به آنان گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم: پسر از خود کاری نمی‌تواند کرد، مگر آنچه ببیند که پدر می‌کند؛ زیرا هر چه پدر می‌کند، پسر نیز همان را می‌کند. ²⁰زیرا پدر پسر را دوست می‌دارد و هر آنچه می‌کند به او می‌نمایاند؛ و کارهایی بزرگ‌تر از این‌ها به او خواهد نمود، چنان‌که شما در شگفت خواهید شد. ²¹زیرا همان‌گونه که پدر مردگان را برمی‌خیزاند و زندگی می‌بخشد، پسر نیز به هر که بخواهد زندگی می‌بخشد. ²²زیرا پدر بر هیچ‌کس داوری نمی‌کند، بلکه تمامیِ داوری را به پسر سپرده است، ²³تا همه پسر را حرمت نهند، چنان‌که پدر را حرمت می‌نهند. هر که پسر را حرمت ننهد، پدری را که او را فرستاده است حرمت نمی‌نهد.

²⁴آمین، آمین، به شما می‌گویم: هر که کلام مرا بشنود و به فرستندهٔ من ایمان آوَرد، حیاتِ جاودان دارد و به داوری نمی‌رسد، بلکه از مرگ به زندگی گذر کرده است. ²⁵آمین، آمین، به شما می‌گویم: ساعتی می‌آید، بلکه اکنون فرا رسیده است، که مردگان صدای پسرِ پدر ما را خواهند شنید، و آنان که بشنوند، زنده خواهند شد. ²⁶زیرا همان‌گونه که پدر در خود حیات دارد، به پسر نیز عطا کرد که در خود حیات داشته باشد. ²⁷و به او اقتدار بخشید که داوری کند، زیرا او پسرِ انسان است. ²⁸از این در شگفت مباشید؛ زیرا ساعتی می‌آید که همهٔ آنان که در گورهایند صدای او را خواهند شنید ²⁹و بیرون خواهند آمد؛ آنان که نیکویی کرده‌اند، برای رستاخیزِ حیات، و آنان که بدی کرده‌اند، برای رستاخیزِ داوری. ³⁰من از خود کاری نمی‌توانم کرد. چنان‌که می‌شنوم، داوری می‌کنم؛ و داوریِ من عادلانه است، زیرا نه در پیِ خواستِ خود، بلکه در پیِ خواستِ فرستندهٔ خویشم.

شاهدانی بر پسر

³¹اگر من دربارهٔ خود شهادت دهم، شهادتم معتبر نیست. ³²دیگری هست که دربارهٔ من شهادت می‌دهد، و می‌دانم شهادتی که دربارهٔ من می‌دهد راست است. ³³شما نزد یحیی فرستادگان گسیل داشتید، و او بر حقیقت شهادت داد. ³⁴و اما من شهادتِ انسان را نمی‌پذیرم، بلکه این سخنان را می‌گویم تا شما نجات یابید. ³⁵یحیی چراغی بود سوزان و درخشان، و شما خواستید که اندک‌زمانی در نورِ او شادی کنید. ³⁶اما من شهادتی بزرگ‌تر از شهادتِ یحیی دارم؛ زیرا کارهایی که پدرم به من سپرده تا به انجام رسانم — همین کارهایی که می‌کنم — گواهی می‌دهند که پدرم مرا فرستاده است. ³⁷و پدرم که مرا فرستاده است، خود دربارهٔ من شهادت داده است. شما هرگز نه صدای او را شنیده‌اید و نه صورت او را دیده‌اید، ³⁸و کلام او در شما نمی‌مانَد، زیرا به آن که او فرستاده است ایمان نمی‌آورید.

³⁹شما کتب مقدّس را می‌کاوید، به گمان آن‌که در آن‌ها حیاتِ جاودان دارید؛ و حال آن‌که همان‌ها دربارهٔ من شهادت می‌دهند، ⁴⁰اما نمی‌خواهید نزد من آیید تا حیات یابید. ⁴¹من جلال را از انسان‌ها نمی‌پذیرم، ⁴²اما شما را می‌شناسم، که محبتِ پدر ما در دلتان نیست. ⁴³من به نامِ پدرم آمده‌ام و شما مرا نمی‌پذیرید؛ اگر دیگری به نامِ خودش بیاید، او را خواهید پذیرفت. ⁴⁴شما چگونه می‌توانید ایمان آورید، در حالی که جلال را از یکدیگر می‌پذیرید و در پیِ جلالی که از خدای یکتاست نیستید؟

⁴⁵گمان مبرید که من نزد پدرم بر شما شکایت خواهم کرد. کسی که بر شما شکایت می‌کند موسی است، همان که به او امید بسته‌اید. ⁴⁶زیرا اگر به موسی ایمان می‌داشتید، به من نیز ایمان می‌آوردید، چراکه او دربارهٔ من نوشته است. ⁴⁷اما اگر نوشته‌های او را باور نمی‌کنید، چگونه سخنان مرا باور خواهید کرد؟»