یوحنا 6

باب 6.

6 ¹پس از این، عیسی از دریای جلیل، که دریای طبریه نیز خوانده می‌شود، عبور کرد. ²جمعیتی بزرگ از پیِ او روانه شدند، زیرا آیاتی را که بر بیماران به‌جا می‌آورد، دیده بودند. ³عیسی بر فرازِ کوه برآمد و آنجا با شاگردان خود نشست. ⁴و عیدِ پِسَح، عیدِ یهودیان، نزدیک بود.

⁵عیسی چون چشم برافراشت و دید که جمعیتی بزرگ به‌سوی او می‌آید، به فیلیپُس گفت: «از کجا نان بخریم تا این مردم بخورند؟»

⁶این را برای آزمودنِ فیلیپُس گفت، زیرا خود می‌دانست که چه خواهد کرد.

⁷فیلیپُس پاسخ داد: «دویست دینار نان نیز کافی نیست تا هر یک از آنان اندکی بستانند.» ^a a v7 یک دینار تقریباً مزدِ یک روز کار بود؛ دویست دینار حدود هشت ماه دستمزد به‌شمار می‌آمد.

⁸یکی از شاگردانش، آندریاس، برادرِ شمعونِ پطرس، به او گفت: ⁹«پسری اینجاست که پنج نانِ جو و دو ماهی دارد؛ اما این برای چنین جمعیتی چه سود دارد؟»

¹⁰عیسی گفت: «مردم را بنشانید.» در آنجا علفِ فراوان بود، پس مردان که شماره‌شان قریب پنج هزار بود، نشستند.

¹¹آنگاه عیسی نان‌ها را برگرفت و شکر نمود و میانِ نشستگان تقسیم کرد؛ همچنین از ماهی‌ها، هر قدر که خواستند.

¹²چون سیر شدند، به شاگردان خود گفت: «پاره‌های باقی‌مانده را گرد آورید تا چیزی تلف نشود.»

¹³پس آنها را گرد آوردند و از آن پنج نانِ جو که مردم خورده بودند، دوازده سبد از پاره‌های باقی‌مانده پُر کردند. ¹⁴پس چون مردم آیتی را که به‌جا آورده بود دیدند، گفتند: «این براستی همان پیامبری است که می‌بایست به جهان بیاید!» ¹⁵عیسی چون دریافت که می‌خواهند بیایند و او را به‌زور بگیرند تا پادشاه سازند، بار دیگر تنها به کوه کناره گرفت.

به دلِ توفان

¹⁶چون شب فرا رسید، شاگردانش به‌سوی دریا فرود آمدند، ¹⁷و بر قایقی سوار شده، به‌سوی کَفَرناحوم از دریا گذشتند. هوا تاریک شده بود و عیسی هنوز نزدشان نیامده بود. ¹⁸و بادی سخت می‌وزید و دریا متلاطم می‌شد. ¹⁹چون قریب سه یا چهار میل پارو زده بودند، عیسی را دیدند که بر آب راه می‌رود و به قایق نزدیک می‌شود، و ترسیدند.

²⁰اما او به آنان گفت: «منم؛ مترسید.»

²¹پس با شادی خواستند او را به قایق درآورند، و در دم قایق به ساحلی که رهسپارش بودند رسید.

²²روزِ بعد، جمعیتی که در آن‌سوی دریا مانده بودند دیدند که در آنجا جز یک قایق نبوده، و عیسی با شاگردان خود بر آن سوار نشده، بلکه شاگردانش تنها رفته بودند. ²³قایق‌های دیگری از طبریه به نزدیکِ همان جایی که پس از شکرگزاریِ خداوند نان خورده بودند، رسیدند. ²⁴پس چون جمعیت دیدند که عیسی و شاگردانش آنجا نیستند، بر قایق‌ها سوار شدند و به کَفَرناحوم به جستجوی عیسی رفتند. ²⁵چون او را در آن‌سوی دریا یافتند، از او پرسیدند: «ای اُستاد، کِی به اینجا آمدی؟»

²⁶عیسی به آنان پاسخ داد: «آمین، آمین، به شما می‌گویم: مرا می‌جویید، نه از آن‌رو که آیات دیدید، بلکه از آن‌رو که از آن نان‌ها خوردید و سیر شدید. ²⁷برای خوراکی که فاسد می‌شود کار مکنید، بلکه برای خوراکی که تا حیاتِ جاودان باقی می‌ماند و پسرِ انسان به شما خواهد داد؛ زیرا پدر ما مُهرِ خود را بر او نهاده است.»

²⁸پس به او گفتند: «چه باید بکنیم تا کارهای پدر ما را به‌جا آوریم؟»

²⁹عیسی به آنان پاسخ داد: «کارِ پدر ما این است که به آن‌که فرستاده است، ایمان آورید.»

³⁰پس به او گفتند: «چه آیتی نشان می‌دهی تا ببینیم و به تو ایمان آوریم؟ چه کاری می‌کنی؟ ³¹پدرانِ ما در بیابان مَنّا خوردند، چنان‌که نوشته شده است: ‹به آنان نانی از آسمان داد تا بخورند.›»

³²عیسی به آنان گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم: موسی آن نان از آسمان را به شما نداد، بلکه پدرِ من است که نانِ حقیقی از آسمان را به شما می‌بخشد. ³³زیرا نانِ پدر ما آن است که از آسمان فرود می‌آید و به جهان حیات می‌بخشد.»

³⁴پس به او گفتند: «ای سرور، این نان را همواره به ما بده.»

³⁵عیسی به آنان گفت: «من نانِ حیات هستم. هر که نزد من آید، هرگز گرسنه نشود، و هر که به من ایمان آورد، هرگز تشنه نگردد. ³⁶اما چنان‌که به شما گفتم، مرا دیده‌اید و باز ایمان نمی‌آورید. ³⁷هر آنچه پدر به من می‌بخشد، نزد من خواهد آمد، و هر که نزد من آید، او را هرگز بیرون نخواهم راند. ³⁸زیرا از آسمان فرود آمدم، نه تا ارادهٔ خود را به‌جا آورم، بلکه ارادهٔ آن‌که مرا فرستاده است. ³⁹و ارادهٔ آن‌که مرا فرستاده این است که از همهٔ آنان که به من داده است، هیچ‌یک را از دست ندهم، بلکه در روزِ بازپسین برخیزانم. ⁴⁰زیرا ارادهٔ پدرِ من این است که هر که به پسر بنگرد و به او ایمان آورد، حیاتِ جاودان یابد، و من او را در روزِ بازپسین برخواهم خیزانید.»

⁴¹پس یهودیان دربارهٔ او لب به شکایت گشودند، زیرا گفته بود: «من آن نانی هستم که از آسمان فرود آمد.»

⁴²و گفتند: «آیا این همان عیسی، پسرِ یوسف، نیست که پدر و مادرش را می‌شناسیم؟ پس چگونه اکنون می‌گوید: ‹من از آسمان فرود آمده‌ام›؟»

⁴³عیسی به آنان پاسخ داد: «در میانِ خود شکایت مکنید. ⁴⁴هیچ‌کس نمی‌تواند نزد من آید، مگر آنکه پدری که مرا فرستاده، او را جذب کند، و من او را در روزِ بازپسین برخواهم خیزانید. ^b b v44 آمدن نزد عیسی ابتکارِ پدر ما است؛ او فرزندانش را با محبتی که در پیِ آنان می‌رود، نه با قدرتی که به اجبار می‌کشاند، به‌سوی پسر جذب می‌کند. ⁴⁵در کتبِ پیامبران نوشته شده است: ‹و همگی از پدر ما تعلیم خواهند یافت.› هر که از پدر شنیده و آموخته باشد، نزد من می‌آید. ⁴⁶ــ نه اینکه کسی پدر را دیده باشد، جز آن‌که از پدر است؛ او پدر را دیده است. ⁴⁷آمین، آمین، به شما می‌گویم، هر که ایمان آورد، حیاتِ جاودان دارد. ⁴⁸من نانِ حیات هستم. ⁴⁹پدرانِ شما در بیابان مَنّا خوردند و با این‌همه مردند. ⁵⁰این آن نانی است که از آسمان فرود می‌آید، تا هر که از آن بخورد، نمیرد. ⁵¹من آن نانِ زنده هستم که از آسمان فرود آمد. هر که از این نان بخورد، تا به ابد زنده خواهد ماند. و نانی که من خواهم داد، بدنِ من است که آن را برای حیاتِ جهان می‌دهم.»

⁵²پس یهودیان به‌سختی در میانِ خود به مجادله پرداختند و گفتند: «این مرد چگونه می‌تواند بدنِ خود را به ما دهد تا بخوریم؟»

⁵³عیسی به آنان گفت: «آمین، آمین، به شما می‌گویم، تا بدنِ پسرِ انسان را نخورید و خونِ او را ننوشید، در خود حیات ندارید. ⁵⁴هر که بدنِ مرا بخورد و خونِ مرا بنوشد، حیاتِ جاودان دارد، و من او را در روزِ بازپسین برخواهم خیزانید. ⁵⁵زیرا بدنِ من خوراکِ حقیقی و خونِ من نوشیدنیِ حقیقی است. ⁵⁶هر که بدنِ مرا بخورد و خونِ مرا بنوشد، در من می‌ماند و من در او. ⁵⁷همان‌گونه که پدرِ زنده مرا فرستاد و من به‌سببِ پدر زنده‌ام، پس هر که مرا بخورد، او نیز به‌سببِ من زنده خواهد بود. ⁵⁸این آن نانی است که از آسمان فرود آمد، نه مانندِ آن نانی که پدرانِ شما خوردند و با این‌همه مردند. هر که از این نان بخورد، تا به ابد زنده خواهد ماند.»

⁵⁹او این سخنان را هنگامی که در کنیسهٔ کَفَرناحوم تعلیم می‌داد، بیان کرد. ⁶⁰بسیاری از شاگردانش چون این را شنیدند، گفتند: «این تعلیمی است دشوار؛ کیست که بتواند آن را بپذیرد؟»

آنگاه که بسیاری روی برمی‌گردانند

⁶¹عیسی چون در خود دریافت که شاگردانش دربارهٔ این امر لب به شکایت گشوده‌اند، به آنان گفت: «آیا این شما را می‌رنجاند؟ ⁶²پس چه خواهد شد اگر پسرِ انسان را ببینید که به جایی که پیش‌تر بود صعود می‌کند؟ ⁶³روح است که حیات می‌بخشد؛ جسم هیچ سودی ندارد. سخنانی که من به شما گفته‌ام، روح و حیات است. ⁶⁴«اما بعضی از شما ایمان ندارید.» زیرا عیسی از آغاز می‌دانست چه کسانی ایمان نمی‌آورند و کیست که به او خیانت خواهد کرد. ⁶⁵و گفت: «از همین‌رو به شما گفتم که هیچ‌کس نمی‌تواند نزد من آید، مگر آنکه پدر او را توانا سازد.»

⁶⁶از آن هنگام بسیاری از شاگردانش روی برگرداندند و دیگر با او راه نرفتند.

⁶⁷پس عیسی به آن دوازده تن گفت: «آیا شما نیز می‌خواهید بروید؟»

⁶⁸شمعونِ پطرس به او پاسخ داد: «ای سرور، نزد که برویم؟ سخنانِ حیاتِ جاودان نزدِ توست، ⁶⁹و ما ایمان آورده و دانسته‌ایم که تو آن قدّوسِ پدر ما هستی.»

⁷⁰عیسی به آنان پاسخ داد: «آیا من شما دوازده تن را برنگزیدم؟ و با این‌همه یکی از شما ابلیسی است.»

⁷¹مقصودِ او یهودا، پسرِ شمعونِ اَسخَریوطی، بود؛ زیرا او که یکی از آن دوازده تن بود، در آستانهٔ خیانت به وی قرار داشت.