یوحنا 9

باب 9.

9 ¹عیسی در حال گذر، مردی را دید که از بدو تولد نابینا بود. ²شاگردانش از او پرسیدند: «ای استاد، گناه از که بود که این مرد نابینا زاده شد، از خودش یا از والدینش؟»

³عیسی پاسخ داد: «نه این مرد گناه کرده است و نه والدینش، بلکه این چنین شد تا کارهای پدر ما در او آشکار گردد.» ^a a v3 عیسی نمی‌پذیرد که نابینایی این مرد را کیفرِ گناه بداند. در عوض به پدر ما اشاره می‌کند، که کارِ نجات‌بخش او درست در همان جایی نمایان خواهد شد که جهان جز شکست چیزی ندید. ⁴«تا روز است، باید کارهای فرستنده‌ام را به انجام رسانیم؛ شب فرا می‌رسد که در آن هیچ‌کس نمی‌تواند کار کند.» ⁵«تا زمانی که در جهان هستم، نور جهانم.»

⁶این را گفت و آب دهان بر زمین انداخت و از آن گِل ساخت و بر چشمان آن مرد مالید.

⁷و به او گفت: «برو و در حوض سیلوحا (که به معنای فرستاده است) بشوی.» پس آن مرد رفت و شست و بینا بازگشت.

⁸همسایگان و کسانی که او را پیش‌تر در حال گدایی دیده بودند، گفتند: «مگر این همان کسی نیست که می‌نشست و گدایی می‌کرد؟» ⁹بعضی گفتند: «خودِ اوست.» دیگران گفتند: «نه، فقط شبیه اوست.» اما او پیوسته می‌گفت: «من همانم.»

¹⁰پس از او پرسیدند: «پس چگونه چشمانت باز شد؟»

¹¹پاسخ داد: «مردی که او را عیسی می‌خوانند، گِل ساخت و بر چشمانم مالید و به من گفت: ‹به سیلوحا برو و بشوی.› پس رفتم و شستم و بینا شدم.»

¹²به او گفتند: «او کجاست؟» گفت: «نمی‌دانم.»

¹³آن مرد را که پیش‌تر نابینا بود، نزد فَریسیان بردند. ¹⁴و روزی که عیسی گِل ساخت و چشمان او را گشود، روز شَبّات بود. ¹⁵پس فَریسیان نیز باز از او پرسیدند که چگونه بینا شده است. به آنان گفت: «او بر چشمانم گِل نهاد و من شستم و اکنون می‌بینم.»

¹⁶بعضی از فَریسیان گفتند: «این مرد از خدا نیست، زیرا شَبّات را نگاه نمی‌دارد.» دیگران گفتند: «چگونه مردی گناهکار می‌تواند چنین نشانه‌هایی به‌جا آورد؟» پس میانشان اختلاف افتاد.

¹⁷باز به آن نابینا گفتند: «تو دربارهٔ او چه می‌گویی، چون چشمانت را گشود؟» گفت: «او پیامبری است.»

¹⁸یهودیان باور نکردند که او نابینا بوده و بینا شده است، تا آنکه والدین آن مردِ بینا شده را فرا خواندند. ¹⁹از آنان پرسیدند: «آیا این پسر شماست که می‌گویید نابینا زاده شده است؟ پس چگونه اکنون می‌بیند؟»

²⁰والدینش پاسخ دادند: «می‌دانیم که این پسر ماست و نابینا زاده شده است؛ ²¹اما اینکه چگونه اکنون می‌بیند، نمی‌دانیم؛ یا چه کسی چشمانش را گشوده، نمی‌دانیم. از خودش بپرسید؛ او بالغ است و برای خود سخن خواهد گفت.» ²²والدینش این را از ترس یهودیان گفتند، زیرا یهودیان از پیش هم‌داستان شده بودند که هر که عیسی را به‌عنوان مسیح اعتراف کند، از کنیسه رانده شود. ^b b v22 رانده‌شدن از کنیسه به معنای طردِ کاملِ اجتماعی و دینی از جامعهٔ یهود بود. ²³از این رو بود که والدینش گفتند: «او بالغ است؛ از خودش بپرسید.»

²⁴پس بار دیگر آن مرد را که پیش‌تر نابینا بود فرا خواندند و گفتند: «خدا را جلال بده. ما می‌دانیم که این مرد گناهکار است.»

²⁵پاسخ داد: «اینکه او گناهکار است یا نه، نمی‌دانم. یک چیز می‌دانم: نابینا بودم و اکنون می‌بینم.»

²⁶به او گفتند: «با تو چه کرد؟ چگونه چشمانت را گشود؟»

²⁷پاسخشان داد: «پیش‌تر به شما گفتم و گوش ندادید. چرا می‌خواهید دوباره بشنوید؟ آیا شما نیز می‌خواهید شاگردان او شوید؟»

²⁸پس او را دشنام دادند و گفتند: «تو شاگرد اویی، اما ما شاگردان موسی هستیم. ²⁹ما می‌دانیم که خدا با موسی سخن گفت، اما دربارهٔ این مرد نمی‌دانیم از کجاست.»

³⁰آن مرد پاسخشان داد: «شگفت در همین است: شما نمی‌دانید او از کجاست، و حال آنکه چشمان مرا گشود. ³¹ما می‌دانیم که خدا به گناهکاران گوش نمی‌دهد، اما اگر کسی خداترس باشد و ارادهٔ او را به‌جا آورد، خدا به او گوش می‌دهد. ³²هرگز شنیده نشده است که کسی چشمان شخصی را که نابینا زاده شده، گشوده باشد. ³³«اگر این مرد از خدا نبود، هیچ کاری نمی‌توانست بکند.»

³⁴در پاسخ به او گفتند: «تو یکسره در گناه زاده شده‌ای، و آنگاه ما را تعلیم می‌دهی؟» و او را بیرون انداختند.

آیا ایمان داری؟

³⁵عیسی شنید که او را بیرون انداخته‌اند، و چون او را یافت، گفت: «آیا به پسرِ انسان ایمان داری؟»

³⁶او پاسخ داد: «ای آقا، او کیست تا به او ایمان آورم؟»

³⁷عیسی به او گفت: «هم او را دیده‌ای، و همان است که با تو سخن می‌گوید.»

³⁸گفت: «خداوندا، ایمان دارم،» و او را پرستش کرد.

³⁹عیسی گفت: «من برای داوری به این جهان آمدم، تا آنان که نمی‌بینند ببینند و آنان که می‌بینند نابینا شوند.»

⁴⁰بعضی از فَریسیان که با او بودند این را شنیدند و گفتند: «آیا ما نیز نابیناییم؟»

⁴¹عیسی به آنان گفت: «اگر نابینا بودید، گناهی نمی‌داشتید؛ اما اکنون که می‌گویید ‹می‌بینیم،› گناهتان باقی می‌ماند.»