مزامیر 145

145 ¹تو را متعال می‌خوانم، ای پدرِ من، ای پادشاهِ من، و نامِ تو را تا ابدالآباد متبارک خواهم خواند.

²هر روز تو را متبارک می‌خوانم، و نامِ تو را تا ابدالآباد ستایش خواهم کرد. ³پدر ما عظیم است و بسیار سزاوارِ ستایش؛ عظمتِ او را کسی نمی‌تواند دریابد.

⁴نسلی کارهای تو را به نسلِ دیگر می‌ستاید، و کارهای پرقدرتِ تو را اعلام می‌کند. ⁵در شکوهِ پرجلالِ جبروتِ تو تأمل خواهم کرد و در کارهای شگفت‌انگیزِ تو. ⁶از قدرتِ کارهای مَهیبِ تو سخن خواهند گفت، و من عظمتِ تو را اعلام خواهم کرد. ⁷یادِ نیکوییِ فراوانِ تو را به‌فراوانی بازخواهند گفت، و از عدالتِ تو با شادی خواهند سرایید.

⁸پدر ما فیض‌بخش و پُر از شفقت است، دیرخشم و در محبتِ عهد عظیم. ⁹پدر ما با همه نیکوست، و دلِ پُرشفقتِ او بر همهٔ آفریدگانش قرار دارد. ¹⁰همهٔ کارهای تو تو را سپاس خواهند گفت، ای پدر ما، و مؤمنانِ تو تو را متبارک خواهند خواند. ¹¹از جلالِ پادشاهیِ تو سخن خواهند گفت و از قدرتِ تو خبر خواهند داد، ¹²تا کارهای پرقدرتِ تو را به فرزندانِ آدمیان بشناسانند، و شکوهِ پرجلالِ پادشاهیِ تو را. ¹³پادشاهیِ تو پادشاهیِ جاودانی است، و سلطنتِ تو در همهٔ نسل‌ها پایدار می‌ماند. پدر ما در همهٔ سخنانش امین است و در همهٔ کارهایش فیض‌بخش.

¹⁴پدر ما همهٔ افتادگان را نگاه می‌دارد، و همهٔ خمیدگان را برمی‌افرازد. ¹⁵چشمانِ همه به تو می‌نگرد، و تو خوراکشان را در موسمش به آنان می‌دهی. ¹⁶تو دستِ خود را می‌گشایی و آرزوی هر جانداری را سیر می‌کنی.

¹⁷پدر ما در همهٔ راه‌هایش عادل است و در همهٔ کارهایش امین. ¹⁸پدر ما نزدیک است به همهٔ آنان که او را می‌خوانند به همهٔ آنان که او را به‌راستی می‌خوانند. ¹⁹او آرزوی آنان را که از او می‌ترسند برمی‌آورد؛ فریادشان را می‌شنود و نجاتشان می‌دهد. ²⁰پدر ما همهٔ آنان را که او را دوست می‌دارند نگاهبانی می‌کند، اما همهٔ شریران را هلاک خواهد کرد.

²¹دهانِ من ستایشِ پدر ما را خواهد گفت؛ و بگذار هر جانداری نامِ قدوسِ او را متبارک خواند تا ابدالآباد.