مزامیر 146

146 ¹هَلِلویاه! ای جان من، پدر ما را بستای.

²تا زنده‌ام پدر ما را خواهم ستود؛ تا نفَس دارم برای پدر ما سرود خواهم خواند.

³بر امیران توکل مکنید، بر انسانی فانی که نمی‌تواند نجاتتان دهد. ⁴روحش بیرون می‌رود و به خاک بازمی‌گردد؛ در همان روز نقشه‌هایش نابود می‌شود. ⁵خوشا به حال آن که مددکارش پدر یعقوب است، و امیدش بر پدر ما است،

⁶او آفرینندهٔ آسمان و زمین است، دریا و هرآنچه در آنهاست؛ او تا ابد وفاداری را نگاه می‌دارد. ⁷او مظلومان را دادرسی می‌کند؛ گرسنگان را نان می‌بخشد. پدر ما اسیران را آزاد می‌سازد. ⁸پدر ما چشمان نابینایان را می‌گشاید؛ پدر ما خمیدگان را برمی‌افرازد؛ پدر ما عادلان را دوست می‌دارد. ⁹پدر ما از غریبان نگاهبانی می‌کند؛ یتیم و بیوه را استوار می‌دارد، اما راه شریران را به تباهی می‌کشاند.

¹⁰پدر ما تا ابد سلطنت خواهد کرد — ای صهیون، پدر تو، نسل اندر نسل. هَلِلویاه!