مزامیر 147

147 ¹هَلِلویاه! چه نیکوست که برای پدر ما سرودِ ستایش بخوانیم؛ چه دلپذیر و شایسته است که او را بستاییم.

²پدر ما اورشلیم را بنا می‌کند؛ او پراکندگانِ اسرائیل را گرد می‌آورد. ³او دل‌شکستگان را شفا می‌بخشد و زخم‌هایشان را می‌بندد. ⁴او ستارگان را می‌شمارد؛ هر یک را به نام می‌خواند. ⁵پدرِ فرمانروای ما بزرگ است و در قدرت توانا؛ فهمِ او را اندازه‌ای نیست. ⁶پدر ما فروتنان را برمی‌افرازد؛ اما شریران را به خاک می‌افکند.

⁷برای پدر ما با سپاسگزاری بسرایید؛ او را با بربط نغمه بنوازید. ⁸او آسمان‌ها را با ابرها می‌پوشاند؛ باران را بر زمین می‌فرستد؛ و علف را بر تپه‌ها می‌رویاند. ⁹او به حیوانات خوراکشان را می‌بخشد، و به جوجه‌کلاغان چون فریاد برمی‌آورند. ¹⁰خشنودیِ او در نیرویِ اسب نیست، و لذّتِ او در ساق‌های انسان نیز نیست. ¹¹دلِ پدر ما از آنان خشنود است که می‌ترسند از او، از آنان که به محبتِ عهدیِ او امید دارند.

¹²ای اورشلیم، پدر ما را بستای! ای صهیون، پدرت را ستایش کن! ¹³زیرا او پشت‌بندهای دروازه‌هایت را استوار می‌سازد؛ و فرزندانت را در میانِ حصارهایت برکت می‌دهد. ¹⁴او به مرزهایت آرامش می‌بخشد؛ و تو را از بهترین گندم سیر می‌کند. ¹⁵او فرمانِ خود را به زمین می‌فرستد؛ و کلامش شتابان می‌دود. ¹⁶او برف را چون پشم می‌بخشد؛ و شبنمِ یخ‌زده را چون خاکستر می‌پراکند. ¹⁷او تگرگِ خود را چون خرده‌ریزها فرو می‌ریزد؛ کیست که در برابرِ سرمای او تاب آوَرد؟ ¹⁸او کلامِ خود را می‌فرستد و یخ را می‌گدازد؛ بادِ خود را به وزیدن درمی‌آورد، و آب‌ها جاری می‌شوند. ¹⁹او کلامِ خود را به یعقوب اعلام می‌کند، و فرایض و احکامِ خود را به اسرائیل. ²⁰او با هیچ قومِ دیگری چنین نکرده است؛ آنان احکامِ او را نمی‌دانند. هَلِلویاه!