مزامیر 48

48 ¹پدر ما بزرگ است و بی‌نهایت سزاوارِ ستایش، در شهرِ پدر ما، بر کوهِ مقدّسش. ²زیبا در بلندی‌هایش، شادیِ تمامیِ زمین، کوهِ صهیون است، کرانه‌های دورِ شمال، شهرِ پادشاهِ بزرگ. ^a a v2 «کرانه‌های دورِ شمال» نامی شاعرانه و باستانی برای کوهِ الهی است که در اینجا به کوهِ صهیون، به‌عنوان مسکنِ مقدّسِ خدا، اطلاق شده است. ³پدر ما، در میانِ قصرهایش، خود را همچون دژی مستحکم شناسانده است.

⁴زیرا بنگر، پادشاهان گرد آمدند؛ با هم پیش تاختند. ⁵دیدند و در دم مبهوت شدند؛ به وحشت افتادند و هراسان گریختند. ⁶لرزه آنجا آنان را فرا گرفت، دردی همچون زنِ زائو. ⁷با بادِ شرقی کشتی‌های تَرشیش را در هم شکستی.

⁸چنانکه شنیده بودیم، همان‌گونه نیز دیدیم، در شهرِ پدرِ لشکرهای آسمان، در شهرِ پدر ما؛ او آن را تا ابد استوار می‌سازد. سِلاه.

⁹محبتِ پایدارِ تو را، ای پدر ما، در میانِ معبدت تأمل کرده‌ایم. ¹⁰همچون نامِ تو، ای پدر ما، ستایشِ تو نیز چنین است تا کرانه‌های زمین؛ دستِ راستت آکنده از عدالت است. ¹¹کوهِ صهیون شادمان گردد، دخترانِ یهودا به وجد آیند، به‌سببِ داوری‌هایت.

¹²در صهیون گردش کنید، بر گِردش بگردید؛ برج‌هایش را بشمارید. ¹³باروهایش را نیک بنگرید، از قصرهایش بگذرید، تا نسلِ آینده را باز گویید.

¹⁴زیرا این است پدر ما، که تا ابدالآباد از آنِ ماست؛ او تا به آخر راهنمای ما خواهد بود.