مزامیر 49

49 ¹ای همهٔ قوم‌ها، این را بشنوید؛ ای همهٔ ساکنان جهان، گوش فرا دهید، ²چه پست و چه بلندمرتبه، چه دولتمند و چه بینوا، به یکسان. ³دهانم به حکمت سخن خواهد گفت؛ و تفکر دلم فهم به بار خواهد آورد. ⁴گوش خود را به مَثَلی فرا خواهم داد؛ و معمای خود را با بربط خواهم گشود. ⁵چرا در روزهای بلا بترسم، آنگاه که شرارتِ آنان که در پی لغزاندن من‌اند، مرا احاطه می‌کند— ⁶آنان که بر ثروت خود توکل می‌کنند و به فراوانی دارایی خویش فخر می‌فروشند؟ ⁷براستی هیچ‌کس نمی‌تواند برادر خود را فدیه دهد، یا برای او فدیه‌ای به پدر ما بپردازد— ⁸زیرا بهای رهایی جان، گران است؛ و هیچ پرداختی هرگز کافی نیست— ⁹تا او تا به ابد زنده بماند و هرگز گور را نبیند. ¹⁰زیرا می‌بیند که حتی حکیمان نیز می‌میرند؛ و نادان و بی‌خرد نیز به یکسان هلاک می‌شوند و ثروت خود را برای دیگران وا می‌گذارند. ¹¹گورهایشان خانهٔ ایشان است تا ابد، و مسکن‌های ایشان نسل اندر نسل، هرچند زمین‌ها را به نام خود نامیده بودند. ¹²انسان با همهٔ شکوهش، پایدار نمی‌ماند؛ او همچون حیواناتی است که هلاک می‌شوند. ¹³این است راهِ آنان که اعتمادی احمقانه دارند، و راهِ کسانی که از پی ایشان می‌آیند و سخنانشان را می‌پسندند. سِلاه

¹⁴همچون گوسفندان به گور رانده می‌شوند، و مرگ آنان را شبانی خواهد کرد. و راستان بامدادان بر ایشان فرمان خواهند راند؛ و پیکرهایشان در گور خواهد پوسید، دور از خانه‌های باشکوهشان. ¹⁵اما پدر ما جان مرا از چنگِ گور رهایی خواهد داد؛ و به‌یقین مرا نزد خود خواهد پذیرفت. سِلاه ^a a v15 برخلاف ثروتمندانی که نمی‌توانند راه رهایی خود از مرگ را بخرند، مزمورنویس اطمینان دارد که پدر ما خودْ او را از گور خواهد رهانید و به حضور خویش خواهد برد.

¹⁶هراسان مباش آنگاه که کسی توانگر می‌شود، و شکوهِ خانه‌اش افزون می‌گردد، ¹⁷زیرا هیچ‌چیز با خود نخواهد برد چون بمیرد؛ و شکوهش در پی او فرو نخواهد رفت. ¹⁸هرچند در زمان حیاتش خود را خجسته می‌شمارد—و مردمان تو را می‌ستایند آنگاه که به خود نیکویی می‌کنی— ¹⁹او به نسل پدرانش خواهد پیوست، آنان که دیگر هرگز روشنایی را نخواهند دید. ²⁰انسان با همهٔ شکوهش، که فهم ندارد، همچون حیواناتی است که هلاک می‌شوند.