مزامیر 62

62 ¹جان من تنها برای پدرم در سکوت انتظار می‌کشد؛ نجات من از اوست. ²او تنها صخره و نجات من است، قلعهٔ من؛ هرگز به‌سختی متزلزل نخواهم شد. ³تا کی همگی به مردی هجوم می‌آورید، تا او را فرو کوبید، همچون دیواری کج، حصاری لرزان؟ ⁴تنها در پی آنند که او را از جایگاه بلندش سرنگون کنند؛ از دروغ لذت می‌برند. به دهان برکت می‌دهند، اما در دل لعنت می‌کنند. سِلاه

⁵ای جان من، تنها برای پدرم، در سکوت انتظار بکش، زیرا امید من از اوست. ⁶او تنها صخره و نجات من است، قلعهٔ من؛ متزلزل نخواهم شد. ⁷نجات و جلال من بر پدرم قرار دارد؛ صخرهٔ نیرومند من، پناهگاهم، در پدرم است. ⁸ای مردم، همواره بر او توکل کنید؛ دل‌های خود را نزد او بریزید؛ پدر ما پناهگاهی است برای ما. سِلاه

⁹براستی که فرومایگان جز نفَسی نیستند، و قدرتمندان فریبی؛ در ترازو بالا می‌روند — همگی با هم از نفَسی سبک‌ترند. ¹⁰بر زورگویی توکل مکنید؛ به غارت امید بیهوده مبندید؛ اگر ثروت افزون شود، دل بر آن منهید. ¹¹یک بار پدر ما سخن گفته است؛ دو بار این را شنیده‌ام: که قدرت از آنِ پدر ماست، ^a a v11 «یک بار… دو بار» الگویی شاعرانه در عبری است به این معنا: این بیش از هر چیز آن است که بیشترین اهمیت را دارد. ¹²و از آنِ توست، ای پدرِ فرمانروای من، محبتِ عهد. زیرا تو هر کس را بر حسب آنچه کرده است، پاداش خواهی داد.