مزامیر 63

63 ¹ای پدرِ من، تو پدرِ من هستی؛ می‌جویم تو را با تمامِ دل. جانم تشنه است تشنهٔ توست، تمامِ وجودم مشتاقِ توست، در سرزمینی خشک و فرسوده که در آن آبی نیست. ²پس در قُدس بر تو نگریسته‌ام و قدرت و جلالِ تو را دیده‌ام. ³زیرا محبتِ عهدیِ تو از حیات نیکوتر است، لب‌هایم تو را خواهند ستود. ⁴پس تا زنده‌ام تو را متبارک خواهم خواند؛ به نامِ تو دست‌هایم را برخواهم افراشت. ⁵جانم همچون از لذیذترین خوراک‌ها سیر می‌شود، و با لب‌هایی شادمان دهانم تو را می‌ستاید.

⁶آنگاه که بر بسترِ خود تو را به یاد می‌آورم، و در ساعاتِ درازِ شب در تو تأمل می‌کنم. ⁷زیرا تو یاورِ من بوده‌ای، و در سایهٔ بال‌هایت از شادی سرود می‌خوانم. ⁸جانم چنگ می‌زند به تو؛ دستِ راستِ تو مرا استوار نگاه می‌دارد.

⁹اما آنان که در پیِ نابود کردنِ جانِ من هستند، به اعماقِ زمین فرو خواهند رفت. ¹⁰به دَمِ شمشیر سپرده خواهند شد؛ خوراکِ شغال‌ها خواهند گشت. ¹¹اما پادشاه در پدر ما شادمان خواهد شد؛ هرکه به پدر ما سوگند خورد، وجد خواهد کرد، زیرا دهانِ دروغگویان بسته خواهد شد.