مزامیر 88

88 ¹ای پدرِ نجاتِ من، روزها فریاد برمی‌آورم، و شب‌هنگام در حضورت می‌گِریَم. ²دعای من به حضورت برسد؛ گوشِ خود را به فریادم فراده. ³زیرا جانم از رنج‌ها آکنده است، و زندگی‌ام به گور نزدیک می‌شود. ⁴در شمارِ آنان که به هاویه فرومی‌روند به حساب آمده‌ام؛ همچون مردی بی‌قوّت گشته‌ام. ⁵در میانِ مردگان رها شده‌ام، همچون کشتگانی که در گور خفته‌اند، آنان که دیگر ایشان را به یاد نمی‌آوری، زیرا از دستِ تو منقطع گشته‌اند. ⁶مرا در ژرفای هاویه نهاده‌ای، در جای‌های تاریک، در اعماق. ⁷خشمِ تو بر من سنگینی می‌کند، و مرا با همهٔ موج‌های خود فرومی‌پوشانی. سِلاه

⁸یارانم را از من دور کرده‌ای؛ مرا مایهٔ وحشتِ ایشان ساخته‌ای. محبوس گشته‌ام و نمی‌توانم بگریزم؛ ⁹چشمم از اندوه تار می‌گردد. هر روز تو را می‌خوانم، ای پدرِ من؛ دست‌های خود را به‌سوی تو می‌گشایم. ¹⁰آیا برای مردگان کارهای شگفت می‌کنی؟ آیا درگذشتگان برمی‌خیزند تا تو را بستایند؟ سِلاه

¹¹آیا محبتِ عهدیِ تو در گور اعلام می‌شود، و امانتِ تو در هلاکت؟ ^a a v11 اَبَدون: واژه‌ای عبری به‌معنای «هلاکت»، نامی برای ژرف‌ترین جایگاهِ مردگان. ¹²آیا کارهای شگفتِ تو در تاریکی شناخته می‌شود، یا عدالتِ تو در سرزمینِ فراموشی؟ ¹³اما من نزد تو برای یاری فریاد برمی‌آورم، ای پدرِ من؛ بامدادان دعای من به حضورت می‌رسد. ¹⁴چرا، ای پدرِ من، جانم را رد می‌کنی؟ چرا روی خود را از من پنهان می‌سازی؟ ¹⁵رنجدیده و به مرگ نزدیک، از جوانی، هراس‌های تو را متحمل شده‌ام؛ نومید گشته‌ام. ¹⁶خشمِ سوزانِ تو بر من گذشته است؛ هجوم‌های هولناکِ تو مرا نابود می‌کند. ¹⁷تمامِ روز مانندِ سیل مرا احاطه می‌کنند؛ همگی با هم بر من فرومی‌بندند. ¹⁸دوست و یار را از من دور کرده‌ای؛ آشنایانم در تاریکی فرو رفته‌اند.