مزامیر 89

89 ¹محبتِ عهدِ پدر ما را تا ابد خواهم سرایید؛ وفاداری تو را به همهٔ نسل‌ها اعلام خواهم کرد. ²زیرا گفته‌ام: «محبتِ عهد برای آنکه تا ابد پایدار بماند بنا شده است؛ در آسمان‌ها وفاداری خود را استوار می‌سازی.»

³«با برگزیدهٔ خود عهد بسته‌ام؛ برای داوود، بندهٔ خود، سوگند خورده‌ام: ⁴‹نسلِ تو را تا ابد استوار خواهم ساخت، و تختِ تو را برای همهٔ نسل‌ها بنا خواهم کرد.›» سِلاه

⁵ای پدر ما، آسمان‌ها عجایبِ تو را می‌ستایند، و وفاداری تو را نیز، در مجمعِ مقدّسان. ⁶زیرا در افلاک کیست که با پدر ما برابر شود؟ در میان موجوداتِ آسمانی کیست که مانند پدر ما باشد، ⁷پدری که بسیار مَهیب است، در شورای مقدّسان، و از همهٔ کسانی که گِردِ او هستند، پرهیبت‌تر. ⁸ای پدر ما، ای پدرِ لشکرهای آسمان، کیست که چون تو توانا باشد؟ وفاداری تو، تو را احاطه کرده است.

⁹تو بر خروشِ دریا فرمان می‌رانی؛ چون موج‌هایش برخیزند، آنها را آرام می‌سازی. ¹⁰تو رَهَب، آن هیولای دریا را، همچون لاشه‌ای کشته درهم شکستی؛ با بازوی نیرومندِ خود دشمنانت را پراکنده ساختی. ¹¹آسمان‌ها از آنِ توست؛ زمین نیز از آنِ توست؛ جهان و هر آنچه آن را پُر می‌سازد — تو آنها را بنیاد نهادی. ¹²شمال و جنوب را تو آفریدی؛ تابور و حِرمون به نامِ تو شادمانه فریاد برمی‌آورند. ¹³بازوی تو نیرومند است؛ دستِ تو قوی است؛ دستِ راستت برافراشته است.

¹⁴عدالت و انصاف بنیادِ تختِ توست؛ محبتِ عهد و وفاداری پیشاپیشِ تو می‌روند. ¹⁵خوشا به حالِ قومی که بانگِ شادمانی را می‌شناسند، ای پدر ما، آنان که راه می‌روند در نورِ رویِ تو. ¹⁶در نامِ تو تمامِ روز شادی می‌کنند، و در عدالتِ تو سرافراز می‌گردند. ¹⁷زیرا تو جلالِ نیرویِ ایشانی، و به لطفِ تو قدرتِ ما برافراشته می‌شود. ¹⁸زیرا سپرِ ما از آنِ پدر ما است، و پادشاهِ ما از آنِ قدّوسِ اسرائیل — پدر ما.

¹⁹آنگاه در رؤیایی سخن گفتی با وفادارانِ خود، و فرمودی: «به مردِ توانایی یاری بخشیدم؛ برگزیده‌ای را از میانِ قوم برافراشتم. ²⁰داوود را یافتم، بندهٔ خود را؛ با روغنِ مقدّسِ خود او را مسح کردم، ²¹تا دستِ من او را استوار نگاه دارد؛ بازوی من نیز او را نیرو بخشد. ²²هیچ دشمنی بر او چیره نخواهد شد، و هیچ شریری او را به زیر نخواهد افکند. ²³دشمنانش را پیشِ رویش درهم خواهم شکست و آنان را که از او نفرت دارند فرو خواهم کوبید. ²⁴وفاداری من و محبتِ عهدِ من با او خواهد بود، و در نامِ من قدرتِ او سرافراز خواهد شد. ²⁵دستِ او را بر دریا خواهم نهاد و دستِ راستش را بر رودها. ²⁶او مرا خواهد خواند: ‹تو پدرِ منی، خدای من، و صخرهٔ نجاتِ من.› ^a a v26 آن پسرِ داوود که پدر ما را «پدرِ من» می‌خواند، در عیسی، آن پسرِ برتر، به کمال می‌رسد، همان که این اعتراف را با هر کسی که به خانه می‌آورد، شریک می‌شود. ²⁷و او را نخست‌زاده خواهم ساخت، برترینِ پادشاهانِ زمین. ²⁸محبتِ وفادارِ خود را تا ابد برای او نگاه خواهم داشت، و عهدِ من برای او استوار خواهد ماند. ²⁹نسلِ او را تا ابد استوار خواهم ساخت و تختِ او را تا زمانی که آسمان‌ها پایدارند.

³⁰اگر فرزندانش شریعتِ مرا ترک کنند و بر طبقِ احکامِ من رفتار نکنند، ³¹اگر فرایضِ مرا زیرِ پا گذارند و فرمان‌های مرا نگاه ندارند، ³²آنگاه تقصیرِ ایشان را با عصا تأدیب خواهم کرد و گناهشان را با تازیانه‌ها، ³³اما محبتِ عهدِ خود را از داوود برنخواهم داشت، و به وفاداری خود خیانت نخواهم کرد. ³⁴عهدِ خود را نقض نخواهم کرد و سخنی را که از لبانم برآمده، دگرگون نخواهم ساخت. ³⁵یک بار برای همیشه به قدّوسیتِ خود سوگند خورده‌ام؛ به داوود دروغ نخواهم گفت. ³⁶نسلِ او تا ابد پایدار خواهد ماند، و تختِ او همچون خورشید در برابرِ من. ³⁷همچون ماه تا ابد استوار خواهد شد، شاهدی وفادار در افلاک.» سِلاه

³⁸اما اکنون او را خوار شمرده و طرد کرده‌ای؛ بر مسح‌شدهٔ خود پر از خشم گشته‌ای. ³⁹عهد را با بندهٔ خود رد کرده‌ای؛ تاجِ او را در خاک بی‌حرمت ساخته‌ای. ⁴⁰همهٔ دیوارهایش را شکسته‌ای؛ دژهایش را ویران ساخته‌ای. ⁴¹هر که می‌گذرد او را غارت می‌کند؛ او مایهٔ تمسخرِ همسایگانش گشته است. ⁴²دستِ راستِ دشمنانش را برافراشته‌ای؛ همهٔ خصمانش را شادمان ساخته‌ای. ⁴³دَمِ شمشیرش را بازگردانده‌ای و او را در نبرد استوار نساخته‌ای. ⁴⁴شکوهِ او را پایان داده‌ای و تختش را بر زمین افکنده‌ای. ⁴⁵روزهای جوانی‌اش را کوتاه کرده‌ای؛ او را در شرمساری پیچیده‌ای. سِلاه

⁴⁶تا به کی، ای پدر ما؟ آیا خود را تا ابد پنهان خواهی ساخت؟ تا به کی خشمِ تو همچون آتش خواهد سوخت؟ ⁴⁷به یاد آور که عمرِ من چه زودگذر است! برای چه بطالتی همهٔ آدمیان را آفریده‌ای! ⁴⁸کدام انسان می‌تواند زنده بماند و هرگز مرگ را نبیند؟ کیست که بتواند خویشتن را از چنگِ گور برهاند؟ سِلاه

⁴⁹ای پدرِ متعال، محبتِ عهدِ دیرینِ تو کجاست، که در وفاداری خود برای داوود سوگند خوردی؟ ⁵⁰ای پدرِ متعال، به یاد آور تمسخری را که بر بندگانت انباشته شده، و اینکه چگونه اهانتِ همهٔ قوم‌های بسیار را در دلِ خود حمل می‌کنم، ⁵¹همان اهانتی که دشمنانت با آن استهزا کرده‌اند، ای پدر ما، همان که با آن مسح‌شدهٔ تو را در هر گام استهزا کرده‌اند.

⁵²متبارک باد پدر ما تا ابد! آمین و آمین.