مزامیر 90

90 ¹ای پدرِ متعال، تو مسکنِ ما بوده‌ای در تمامیِ نسل‌ها. ²پیش از آنکه کوه‌ها زاده شوند، یا تو زمین و جهان را پدید آوری، از ازل تا به ابد تو پدر ما هستی.

³تو انسان را به خاک بازمی‌گردانی، و می‌گویی: «بازگردید، ای فرزندانِ آدمیان.»

⁴زیرا هزار سال در نظرِ تو همچون روزی است که گذشته، یا همچون پاسی از شب. ⁵تو آنان را چون سیلابی فرومی‌روبی؛ ایشان همچون خوابند، مانند علفی که بامدادان می‌روید— ⁶بامدادان می‌شکفد و می‌روید؛ شامگاهان پژمرده شده، خشک می‌گردد.

⁷زیرا از خشمِ تو تباه می‌شویم؛ و از غضبِ تو پریشان می‌گردیم. ⁸تقصیرهای ما را در برابرِ خود نهاده‌ای، و گناهانِ پنهانِ ما را در نورِ حضورِ خویش. ⁹زیرا همهٔ روزهای ما در زیرِ غضبِ تو سپری می‌شود؛ سال‌های خود را همچون آهی به پایان می‌رسانیم. ¹⁰عمرِ ما هفتاد سال است، و اگر توان داشته باشیم، هشتاد سال؛ اما جز رنج و مشقت چیزی به بار نمی‌آورد—به‌شتاب می‌گذرد و ما پر می‌کشیم و می‌رویم. ¹¹کیست که قدرتِ خشمِ تو را بداند؟ غضبِ تو به بزرگیِ ترسی است که سزاوارِ توست. ¹²ما را بیاموز تا روزهای خود را بشماریم، تا دلی حکیم به دست آوریم.

¹³بازگرد، ای پدر ما! تا به کی؟ بر بندگانِ خود شفقت فرما. ¹⁴بامدادان ما را از محبتِ عهدِ خویش سیراب کن، تا سرودِ شادی سر دهیم و در تمامیِ روزهای خود شادمان باشیم. ¹⁵ما را به شمارهٔ روزهایی که ما را رنجانیده‌ای شادمان ساز، و به شمارهٔ سال‌هایی که سختی دیده‌ایم. ¹⁶بگذار بندگانت کارِ تو را ببینند، و فرزندانشان جلالِ تو را مشاهده کنند.

¹⁷لطفِ پدرِ متعال بر ما باد؛ و عملِ دست‌های ما را برایمان استوار ساز—آری، عملِ دست‌های ما را استوار گردان.