مزامیر 91

91 ¹هر که در پناهگاهِ حضرت اعلیٰ ساکن باشد در سایهٔ قادر مطلق آرام خواهد یافت.

²دربارهٔ پدرم خواهم گفت: «او پناهگاه و دژ من است، پدرم، که بر او توکل دارم.»

³به‌یقین او تو را از دامِ صیّاد و از بیماریِ کشنده خواهد رهانید. ⁴او تو را با پرهای خود خواهد پوشانید، و زیرِ بال‌هایش پناه خواهی یافت؛ وفاداری‌اش سپر و بارویِ توست. ⁵از هراسِ شب نخواهی ترسید، و نه از تیری که در روز می‌پرد، ⁶و نه از بیماری‌ای که در تاریکی می‌خزد، و نه از بلایی که به‌هنگام ظهر ویران می‌کند. ⁷هزار تن در کنارت خواهند افتاد، و ده هزار به دستِ راستت، اما به تو نزدیک نخواهد شد. ⁸تنها با چشمانِ خود خواهی نگریست و سزای شریران را خواهی دید.

⁹زیرا تو پدرم را پناهگاهِ خود ساخته‌ای— حضرت اعلیٰ را مسکنِ خویش— ¹⁰هیچ بدی به تو نخواهد رسید، و هیچ بلایی به خیمه‌ات نزدیک نخواهد شد. ¹¹زیرا او فرشتگانش را دربارهٔ تو فرمان خواهد داد، تا در همهٔ راه‌هایت از تو محافظت کنند. ^a a v11 هنگامی که وسوسه‌گر در بیابان عیسی را به چالش کشید، همین آیه را نقل کرد — و وعدهٔ حفاظتِ پدر را به گستاخی‌ای تحریف‌شده بدل ساخت. عیسی، پسرِ حقیقی، بی‌آنکه پدرش را بیازماید، بر او توکل کرد. ¹²آنان تو را با دست‌های خود بلند خواهند کرد، تا پایت به سنگی نخورد. ¹³بر شیر و کبرا گام خواهی نهاد؛ شیرِ جوان و مار را زیرِ پا لگدمال خواهی کرد.

¹⁴«چون او با محبت به من چنگ می‌زند، او را خواهم رهانید؛ او را برخواهم افراشت، زیرا نامِ مرا می‌شناسد. ¹⁵او مرا خواهد خواند و من او را پاسخ خواهم داد؛ در تنگی با او خواهم بود؛ او را خواهم رهانید و او را حرمت خواهم نهاد. ¹⁶او را به عمرِ دراز سیر خواهم کرد و نجاتِ خود را به او نشان خواهم داد.»