مزامیر 92

92 ¹نیکوست که پدر ما را سپاس گوییم، و نام تو را، ای متعال، با سرود بستاییم، ²تا بامدادان محبتِ عهدِ تو را اعلام کنیم، و شبانگاهان امانتِ تو را، ³با بربطِ ده‌تار و با چنگ، با نوای عود. ⁴زیرا تو، ای پدر ما، مرا با کارِ خود شادمان ساخته‌ای؛ به‌خاطرِ کارهای دستانت از شادی سرود می‌خوانم. ⁵کارهای تو چه بزرگ است، ای پدر ما! اندیشه‌های تو بس ژرف است! ⁶مردِ نادان این را نمی‌داند، و ابله این را درنمی‌یابد:

⁷هرچند شریران چون علف بروید و همهٔ بدکاران شکوفا شوند، سرنوشتشان نابودیِ ابدی است. ⁸اما تو، ای پدر ما، تا به ابد بر بلندی جای داری. ⁹زیرا اینک دشمنانت، ای پدر ما — اینک دشمنانت هلاک خواهند شد؛ همهٔ بدکاران پراکنده خواهند گشت. ¹⁰اما تو شاخِ مرا همچون شاخِ گاوِ وحشی برافراشته‌ای؛ به روغنِ تازه مسح شده‌ام. ¹¹چشمانم بر دشمنانِ کمین‌گرفتهٔ من نگریسته است؛ گوش‌هایم سرنوشتِ شریرانی را که بر من برمی‌خیزند شنیده است. ¹²پارسایان چون درختِ خرما شکوفا می‌شوند؛ همچون سروِ لبنان بالنده می‌گردند. ¹³کاشته‌شده در خانهٔ پدر ما، در صحن‌های پدر ما شکوفا می‌شوند. ¹⁴آنان همچنان میوه می‌آورند در پیری؛ شاداب و سرسبز می‌مانند، ¹⁵تا اعلام کنند که پدر ما راست‌کردار است؛ او صخرهٔ من است، و در او هیچ نادرستی نیست.