Nakatuon ang mga Mata sa Iyo
Isang awit ni David.
Isang panalangin sa gabi na inihahandog na parang insenso. Ang hinihiling niyang bantayan ng kanyang Ama ay ang sarili niyang bibig at pagnanasa — na huwag makisama sa mga gumagawa ng masama o matuwa sa kanilang masasarap na pagkain — at tinatanggap niya ang pagtutuwid ng isang matuwid na tao gaya ng langis sa kanyang ulo.
141 1Aking Ama, tumatawag ako sa iyo; magmadali ka sa akin. Pakinggan mo ang aking tinig kapag ako'y dumaraing sa iyo.
2Umilanlang nawa ang aking panalangin sa harap mo tulad ng insenso, ang pagtataas ng aking mga kamay tulad ng handog sa gabi.
3Maglagay ka ng bantay, aking Ama, sa aking bibig; bantayan mo ang pinto ng aking mga labi. 4Huwag mong hayaang bumaling ang aking puso sa anumang kasamaan, na makibahagi sa masasamang gawa kasama ng mga gumagawa ng kalikuan; at huwag mo akong hayaang magpakabusog sa kanilang masasarap na pagkain.
5Bayaan mong sampalin ako ng matuwid—kabaitan iyon; bayaan mo siyang sumaway sa akin—langis iyon sa aking ulo; hindi tatanggihan ng aking ulo iyon. Gayunman ang aking panalangin ay laging laban sa mga gawa ng masasama.
6Kapag ibinagsak na ang kanilang mga pinuno mula sa mabatong mga bangin, saka maririnig ng mga tao ang aking mga salita, sapagkat kaaya-aya ang mga ito. 7Kung paanong ang isa'y nag-aararo at binubungkal ang lupa, gayon nakakalat ang aming mga buto sa bibig ng libingan.
8Ngunit nakatuon ang aking mga mata sa iyo, aking Panginoong Ama; sa iyo ako nanganganlong—huwag mo akong iwang walang tanggulan. 9Ilayo mo ako sa bitag na inilagay nila para sa akin, sa mga silo ng mga gumagawa ng kalikuan. 10Bayaang mahulog ang masasama sa kanilang sariling mga lambat, samantalang ako lamang ay ligtas na makakaraan.
