Ginbendisyunan Liwat ni Isaac si Jacob

Ginpadala sa pagpangita sing asawa, natulog si Jacob sa gwa nga bato ang unlan kag nagdamgo sing hagdan nga puno sang mga anghel. Gin-ulit sang Amay naton ang saad ni Abraham sa isa ka dinalagan kag nagsaad nga dad-on sia pabalik sa balay. Nagmata si Jacob nga nahadlok kag nagtawad.

Nagahambal ang aton Amay sa mga bersikulo 13–15

Kapitulo 28.

Niyan gintawag ni Isaac si Jacob, ginbendisyunan sia, kag ginsugo sia: “Dili ka magpangasawa sa mga anak nga babayi sang Canaan. Maglakat ka pakadto sa Paddan-aram, sa balay ni Betuel, ang amay sang imo iloy, kag magpangasawa ka didto sa mga anak nga babayi ni Laban, ang utod sang imo iloy. Kabay nga pakamaayuhon ka sang El Shaddai—ang imo Amay nga Labing Gamhanan—kag himoon ka niya nga mabungahon, kag padamuon ka niya, agud mangin isa ka katilingban sang mga katawohan. Kabay nga ihatag niya sa imo kag sa imo kaliwatan nga kaupod mo ang pagpakamaayo ni Abraham, agud mapanubli mo ang duta nga sa diin nagapuyo ka subong isa ka dumuloong, nga ginhatag sang aton Amay kay Abraham.”

Ginpalakat ni Isaac si Jacob; naglakat sia pakadto sa Paddan-aram, kay Laban nga anak ni Betuel nga Arameanhon, utod ni Rebeca, iloy ni Jacob kag ni Esau.

Nahibaluan ni Esau nga ginbendisyunan ni Isaac si Jacob kag ginpadala sia sa Paddan-aram agud magpangasawa didto, nga ginsugo sia samtang ginbendisyunan sia, “Dili ka magpangasawa sa mga babayi nga Canaanhon,” kag nga si Jacob nagtuman sa iya amay kag sa iya iloy kag naglakat pakadto sa Paddan-aram. Gani nakita ni Esau nga ang mga anak nga babayi sang Canaan wala makapahamuot sa iya amay nga si Isaac. Gani nagkadto si Esau kay Ismael kag ginkuha si Mahalat, anak nga babayi ni Ismael nga anak ni Abraham kag utod ni Nebaiot, nga mangin iya asawa luwas sa iya iban nga mga asawa.

Ang Dalan Pakadto sa Haran

Naghalin si Jacob sa Beerseba kag naglakat pakadto sa Haran. Nakaabut sia sa isa ka duog kag nagpalipas sang gab-i didto, kay nagtunod na ang adlaw. Nagkuha sia sang isa sa mga bato sa amo nga duog, ginbutang niya ini sa idalom sang iya ulo, kag naghigda sia sa amo nga duog agud magtulog. Nagdamgo sia: may isa ka hagdan nga nakatindog sa duta, nga ang putukputukan sini nagalab-ot sa langit, kag may mga anghel sang aton Amay nga nagasaka kag nagapanaog sa sini. ^a

Kag sa ibabaw sini nagtindog ang aton Amay, nga nagsiling, “Ako ang imo Amay, ang Dios ni Abraham nga imo amay kag ni Isaac. Ihatag ko sa imo kag sa imo kaliwatan ang duta nga ginahigdaan mo. Ang imo kaliwatan mangin subong sang yab-ok sang duta; magalapnag ka pakatundan, pakasidlangan, pakaaminhan, kag pakabagatnan. Sa imo kag sa imo kaliwatan, ang tanan nga mga panimalay sang duta pakamaayuhon. Hibalua ini: kaupod mo ako. Bantayan ko ikaw bisan diin ka magkadto kag ibalik ko ikaw sa sini nga duta. Indi ko ikaw pagbayaan tubtob mahimo ko ang akon ginsaad sa imo.”

Nagbugtaw si Jacob sa iya katulugon kag nagsiling, “Sa pagkamatuud ang aton Amay yari sa sini nga duog, kag wala ako makahibalo!” Hinadlukan sia kag nagsiling, “Daw ano katahum sini nga duog! Wala ini sing iban kondi ang balay sang aton Amay, kag amo ini ang gawang sang langit.”

Nagbangon si Jacob sing aga pa, ginkuha niya ang bato nga iya ginbutang sa idalom sang iya ulo, gintindog ini nga haligi, kag ginbubo niya ang lana sa ibabaw sini. Gintawag niya ang amo nga duog nga Betel, bisan pa nga Luz anay ang ngalan sang siyudad. ^b Nagpanaad si Jacob, “Kon ang Dios kaupod ko kag magabantay sa akon sa sini nga pagpanglakaton nga akon ginahimo, kag hatagan ako sing tinapay nga akon kaunon kag panapton nga akon isuksok, kag makabalik ako nga wala sing katalagman sa balay sang akon amay, niyan ang aton Amay mangin akon Amay, kag ini nga bato nga akon gintindog nga haligi mangin balay sang aton Amay, kag sa tanan nga imo ihatag sa akon, ihatag ko gid sa imo ang ikapulo.”