Ang Akon Espiritu sa Imo mga Kabataan

Ginasaad sang Amay ang tubig kag Espiritu nga ibubo sa mga kabataan sang Israel. Dayon isa ka dugay nga pagtulok sa tawo nga nagasunog sang katunga sang troso agod magsugba sang iya pagkaon kag nagaluhod sa isa pa nga katunga, nagapakitluoy nga luwason sia. Sa pihak sini, ang mga sala ginawasi subong sang gabon sang aga.

Nagahambal ang aton Amay sa mga bersikulo 1–8, 21–28

Kapitulo 44.

Apang karon magpamati ka, Jacob nga akon alagad, Israel nga akon ginpili. Amo ini ang ginasiling sang aton Amay—sia nga naghimo sa imo, nga nagdihon sa imo kutub sa taguangkan kag magabulig sa imo: Dili ka magkahadluk, Jacob nga akon alagad, Jesurun nga akon ginpili. ^a Kay magabubu ako sing tubig sa uhaw nga duta kag mga suba sa mamala nga duta; igabubu ko ang akon Espiritu sa imo mga kabataan kag ang akon pagpakamaayo sa imo mga kaliwatan. Magatubo sila sa tunga sang hilamon subong sang mga kahoy nga willow sa luyo sang nagailig nga mga sapa. Magasiling ini nga tawo, ‘Iya ako sang Amay’; ang isa magatawag sang iya kaugalingon sa ngalan ni Jacob; ang isa pa magasulat sa iya kamut, ‘Iya sang Amay,’ kag magadala sang ngalan nga Israel.

Ang Nahauna kag ang Katapusan

Amo ini ang ginasiling sang aton Amay—ang Hari sang Israel kag ang iya Manunubos, ang Amay sang mga kasoldadohan sang langit: Ako ang nahauna kag ako ang katapusan; luas sa akon wala sing dios. Sin-o ang kaangay ko? Pabantalaa sia sini. Pasugiri sia kag ipahayag niya ini sa akon atubangan, kutub sa adlaw nga nagtukod ako sing dumaan nga katawohan. Pasugiri sila kon ano ang nagaabut, kag kon ano ang magaabut pa. Dili kamo magkurug, dili kamo magkahadluk. Indi bala ginsugiran ko kamo kutub pa sang una kag ginpahayag ko ini? Kamo ang akon mga saksi. May iban pa bala nga Amay luas sa akon? Wala sing Igang; wala ako sing nakilala nga iban.

Ang tanan nga nagahimo sing mga diosdios wala sing pulos, kag ang mga butang nga ila ginapakamahal walay bili. Ang ila kaugalingon nga mga saksi wala sing nakita kag wala sing nahibaloan, gani ginapakahuy-an sila. Sin-o ang nagahimo sing dios ukon nagahulma sing diosdios nga wala sing kapuslanan sa naghimo sini? Yari karon—ang tanan niya nga mga kaupod pagapakahuy-an, kay ang mga manug-obra mga tawo lamang. Patipona sila tanan kag papanindoga; magakahadluk sila kag magakahuya sing tingub.

Ang panday sang salsalon nagahulma sing galamiton nga salsalon, nagapamauga sini sa baga; ginahulma niya ini sa mga maso kag ginasalsal niya ini sa iya makusug nga butkon. Apang gingutuman sia kag naglapyo ang iya kusug; wala sia mag-inum sing tubig kag naglipong sia. Ang panday sang kahoy nagahumlad sing takus nga kurdon kag ginamarkahan niya ang kahoy sa gatik; ginaobra niya ini sa mga pat-ok kag ginamarkahan niya ini sa kompas. Ginahulma niya ini sa dagway sang tawo, nga may katahum sang tawo, agud magapuyo sa isa ka simbahan. Nagapang-utud sia sing mga sedro, ukon nagapili sing sipres ukon encina kag ginapatubo niya ini sing mabakud sa tunga sang mga kahoy sa kagulangan. Nagatanum sia sing sedro, kag ang ulan nagapatubo sini. Ginagamit niya ini nga gatong. Nagakuha sia sing bahin sini kag nagapainit sa iya kaugalingon; nagadabok sia sing kalayo kag nagaluto sing tinapay. Apang nagahimo man sia sing dios kag nagasimba sini; nagahimo sia sing diosdios kag nagayaub sa atubangan sini. Ginasunog niya ang katunga sang kahoy sa kalayo; sa ibabaw sini nagasugba sia sing karne, nagakaon tubtub nga mabusug, kag nagapainit sa iya kaugalingon. Nagasiling sia, ‘Aba, nagainit na ako; nabatyagan ko ang kalayo.’ Kag sa nabilin niya nagahimo sia sing dios, ang iya diosdios; nagayaub sia sa atubangan sini kag nagasimba, nagapangamuyo sia sini kag nagasiling, ‘Luwasa ako, kay ikaw ang akon dios!’

Wala sila sing nahibaloan, wala sila sing naintiendihan; ang ila mga mata gintakpan agud indi sila makakita, kag ang ila mga tagiposoon man, agud indi sila makaintiende. Wala sing bisan sin-o nga nagapamalandong, wala sing bisan sin-o nga may ihibalo ukon paghangup agud magsiling, ‘Ang katunga sini ginsunog ko sa kalayo; naglutò pa gani ako sing tinapay sa baga sini, nagsugba ako sing karne kag nagkaon. Himoon ko bala ang nabilin nga isa ka kangil-aran? Magayaub bala ako sa atubangan sang isa ka tapi nga kahoy?’ Nagakaon sia sing abo; ang gindayaan nga tagiposoon nagpatalang sa iya. Indi niya maluwas ang iya kaugalingon ukon makasiling, ‘Indi bala nga ginakaptan ko ang kabutigan sa akon too nga kamut?’

Dumduma ini nga mga butang, Jacob, kag ikaw, Israel, kay ikaw ang akon alagad. Ginhulma ko ikaw; ikaw ang akon alagad. Israel, indi ko ikaw pagkalimtan. Ginpahid ko ang imo mga paglapas subong sang panganud, ang imo mga sala subong sang ambon sa kaagahon. Magbalik ka sa akon, kay gintubos ko ikaw.

Mag-amba kamo, mga langit, kay ginhimo ini sang aton Amay! Maghinugyaw kamo, mga kadadalman sang duta. Mag-amba kamo, mga bukid, kagulangan, kag ang tagsa ka kahoy sa sulod sini! Kay gintubos sang aton Amay si Jacob, kag ginapakita niya ang iya himaya sa Israel.

Amo ini ang ginasiling sang aton Amay—ang imo Manunubos, nga naghulma sa imo kutub sa taguangkan: Ako ang imo Amay, ang Manughimo sang tanan nga butang, nga nag-isahanon lamang sa paghumlad sang mga langit, nga naghumlad sang duta sa akon kaugalingon, nga nagapaslaw sang mga tanda sang butig nga mga manalagna kag nagahimo sing buangbuang sa mga manughiwit, nga nagabaliskad sang tinun-an sang mga maalam kag nagahimo sang ila ihibalo nga kabuangan, nga nagapalig-on sang pulong sang iya alagad kag nagatuman sang laygay sang iya mga manugbalita, nga nagasiling tuhoy sa Jerusalem, ‘Pagapuy-an sia,’ kag tuhoy sa mga kabanwaanan sang Juda, ‘Pagapatindugon sila liwat, kag ipauli ko ang ila mga nagkaguba,’ nga nagasiling sa kadadalman, ‘Mamala ka; pamalahon ko ang imo mga suba,’ nga nagasiling tuhoy kay Ciro, ‘Sia ang akon manugpahalab, kag tumanon niya ang tanan nga akon naluyagan’; nga nagasiling tuhoy sa Jerusalem, ‘Pagapatindugon sia liwat,’ kag tuhoy sa templo, ‘Pagapasukaron ang imo sadsaran.’