Ruhê Min li ser Zarokên Te

Bavê me soz dide ku avê û Ruhê Pîroz li ser zarokên Îsraêl birijîne. Paşê nêrînek dirêj li mirovekî ku nîvê darekê dişewitîne ku xwarina xwe sor bike û li ber nîvê din serî datîne, lava dike ku wî rizgar bike. Li hember vê, guneh wek mija sibê têne rakirin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1–8, 21–28

Beş 44.

Lê naha guhdar bike, Aqûb, xulamê min, Îsraêl, yê ku min tu bijartiyî. Bavê me weha dibêje—Yê ku tu çêkirî, yê ku tu ji malzarokê de şikil dayî û wê alîkariya te bike: Netirse, Aqûb, xulamê min, Yeşûrûn, yê ku min tu bijartiyî. ^a Çimkî ezê avê li ser erdê tîbûyî birijînim û çeman li ser erdê ziwa; ezê Ruhê xwe li ser zarokên te birijînim û bereketa xwe li ser nevîyên te. Ewê di nav giyayî de şîn bibin, mîna bîyan li kêleka çemên herikbar. Ev ewê bibêje: ‘Ez yê Bav im’; yekî din wê xwe bi navê Aqûb bang bike; hê yekî din wê li ser destê xwe binivîse: ‘Yê Bav,’ û navê Îsraêl bigire.

Yê Yekem û Yê Dawîn

Bavê me weha dibêje—Padîşahê Îsraêl û Rizgarkarê wî, Bavê leşkerên ezmanan: Ez yê yekem im û ez yê dawîn im; ji bilî min tu xweda tuneye. Kî mîna min e? Bila ew ragihîne. Bila ew eşkere bike û li ber min raxe, ji wê rojê ku min gelekî kevnar ava kir. Bila ewê ku tê û yê ku hê wê bibe, pêşbînî bikin. Nelerizin, netirsin. Ma min ji mêj ve ji we re negot û ragihand? Hûn şahidên min in. Ma ji bilî min tu Bav heye? Tu Zinar tuneye; ez tu kesî nas nakim.

Hemûyên ku pûtan çêdikin ne tiştek in, û ewên ku ew wan biqîmet dibînin bêqîmet in. Şahidên wan bi xwe tiştekî nabînin û tiştekî nizanin, loma ew şermezar dibin. Kî xwedayekî çêdike an pûtekî dirijîne ku ji çêkerê xwe re tu kêrê nayê? Va ye—hemû hevalên wî wê şermezar bibin, çimkî hunermend tenê mirov in. Bila ew hemû bicivin û rawestin; ewê bi hev re bitirsin û şermezar bibin.

Hesinkar amûreke hesinî şikil dide, wê li ser komiran dixebitîne; wê bi çakûçan çêdike û bi milê xwe yê bihêz dadike. Lê belê ew birçî dibe û hêza wî diqede; av venaxwe û betilî dikeve. Darper rêzeke pîvanê dirêj dike û darê bi qelemê nîşan dike; wê bi eskeneyan dixebitîne û bi pergalê nîşan dike. Wê dike şiklê mirovekî, bi bedewiya mirovî, da ku di perestgehekê de rûne. Ew darên cedarê dibire, an selwiyekê an berûyekê hildibijêre û dihêle ku ew di nav darên daristanê de bihêz bibe. Ew cedarekê diçîne, û baran dide ku ew mezin bibe. Ew wê ji bo êzingan bi kar tîne. Ew hinekî jê digire û xwe germ dike; agirekî vêdixe û nên dipêje. Lê ew xwedayekî jî çêdike û perestiya wî dike; pûtekî çêdike û ji wî re serî datîne. Ew nîvê darê di agir de dişewitîne; li ser wî goşt dibirêje, têr dixwe û xwe germ dike. Ew dibêje: ‘Ax, ez germ im; ez agir hîs dikim.’ Û ji yê ku mayî ew xwedayekî çêdike, pûtê xwe; ew ji wî re serî datîne û perestiyê dike, ew lê dua dike û dibêje: ‘Min rizgar bike, çimkî tu xwedayê min î!’

Ew tiştekî nizanin, ew tiştekî fêm nakin; çavên wan hatine girtin ku nikaribin bibînin, û dilên wan jî, ku nikaribin fêm bikin. Tu kes ranasekine ku bifikire, tu kes xwediyê zanîn an têgihiştinê nîne ku bibêje: ‘Nîvê wî min di agir de şewitand; min hê li ser komirên wî nên jî pijand, min goşt birişt û xwar. Ma ezê yê mayî bikim tiştekî nefret? Ma ezê ji perçeyekî darî re serî datînim?’ Ew bi arî dibe; dilekî xapandî ew ji rê derxistiye. Ew nikare xwe rizgar bike an bibêje: ‘Ma di destê min ê rastê de derewek tuneye?’

Van tiştan bi bîr bîne, Aqûb, û tu, Îsraêl, çimkî tu xulamê min î. Min tu şikil dayî; tu xulamê min î. Îsraêl, ez te ji bîr nakim. Min serhildanên te mîna ewrekî paqij kir, gunehên te mîna mija sibehê. Vegere ba min, çimkî min tu rizgar kirî.

Bistirên, ezmanno, çimkî Bavê me ew kir! Bi dengekî bilind biqîrin, kûrahiyên erdê. Bikevin stiranê, çiyano, daristano, û her darê di nav de! Çimkî Bavê me Aqûb rizgar kir, û ew rûmeta xwe di Îsraêl de nîşan dide.

Bavê me weha dibêje—Rizgarkarê te, yê ku tu ji malzarokê de şikil dayî: Ez Bavê te me, Çêkerê hemû tiştan, yê ku bi tenê ezman raxistin, yê ku bi serê xwe erd belav kir, yê ku nîşanên pêxemberên derewîn pûç dike û remildaran dike bêaqil, yê ku zanîna şehrezayan serobino dike û zanîna wan dike bêaqilî, yê ku peyva xulamê xwe piştrast dike û şîreta qasidên xwe pêk tîne, yê ku li ser Orşelîmê dibêje: ‘Ewê têde bê rûniştin,’ û li ser bajarên Cihûdayê: ‘Ewê ji nû ve werin avakirin, û ezê xerabeyên wan ava bikim,’ yê ku ji kûrahiyê re dibêje: ‘Ziwa bibe; ezê çemên te ziwa bikim,’ yê ku li ser Kûreş dibêje: ‘Ew şivanê min e, û ewê hemû daxwaza min pêk bîne’; yê ku li ser Orşelîmê dibêje: ‘Ewê ji nû ve bê avakirin,’ û li ser perestgehê: ‘Bingehê te wê bê danîn.’