Ang Nagatan-aw sa mga Walay Mahimo

Sa punoan sang mga manugkanta. Isa ka salmo ni David.

Isa ka pangamuyo sa higdaan sang masakit nga nagasandig sa isa ka saad: ginasapupo sang aton Amay ang bisan sin-o nga nagapanumdom sa mga wala sing bulig. Ang mga nagaduaw nagatipon sang tsismis kag nagaguwa agod ipalapnag ini; ang mga kaaway nagakuwenta kon san-o sia mapatay. Ang pinakamasakit nga hampak amo ang sinaligan nga abyan nga nagkaon sang iya tinapay.

Kapitulo 41.

Bulahan ang nagahatag sing pagtamud sa walay mahimo; ang aton Amay magaluwas sa iya sa adlaw sang kalisud. Ang aton Amay magaamlig sa iya kag magapabilin sa iya nga buhi; pagatawgon sia nga bulahan sa duta. Indi mo sia pag-itugyan sa kabubut-on sang iya mga kaaway. Ang aton Amay magabuylog sa iya sa iya higdaan sang balatian; sa iya pagmasakit ikaw magapaayo sa iya sing bug-os.

Kon tuhoy sa akon, nagsiling ako, “Amay ko, kaloy-i ako; ayuha ako, kay nakasala ako batok sa imo.” Ang akon mga kaaway nagahambal sing malaut batok sa akon: “San-o pa sia mapatay, kag ang iya ngalan madula?” Kon may nagakari sa pagduaw sa akon, nagahambal sia sing walay pulos nga mga pulong, samtang sa iya tagiposoon nagatipon sia sing panglibak; niyan nagagowa sia kag nagapalapnag sang panglibak.

Ang tanan nga nagadumot sa akon nagahinutikay batok sa akon; nagapahito sila sing kalainan sa akon. “Ginbubo sa iya ang isa ka makamamatay nga butang; indi na sia makabangon liwat gikan sa iya ginahigdaan.” Bisan ang akon suod nga abyan nga akon ginsaligan, nga nagkaon sang akon tinapay, nagbatok sa akon. ^a

Apang ikaw, Amay ko, kaloy-i ako kag bangona ako, agud nga mabalusan ko sila. Paagi sini nakahibalo ako nga nahamuot ikaw sa akon: nga ang akon kaaway wala nagasinggit sing kadalag-an batok sa akon. Kon tuhoy sa akon, ginasakdag mo ako sa akon pagkamatarung, kag ginapahamtang mo ako sa imo atubangan sa gihapon.

Dayawon ang aton Amay, kutub sa walay katubtuban tubtub sa walay katubtuban. Amen kag Amen.