Ahab Çav Berdide Rezê Nabot

Nabot rezê malbata xwe nafiroşe, loma Îzebel rojiyekê, du derewkerên kirêdar û kevirkirinekê saz dike. Ahab daket ku erdê bistîne, lê li şûna wê pêrgî Êlyas tê, bi gotina Bavê me li ser kûçik û xwînê. Ew rojiyê digire, û hukim ji bo kurê wî tê dereng xistin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 18–19, 21–24, 29

Beş 21.

Piştî van tiştan, Nabotê Yezreêlî li Yezreêlê rezek hebû, li kêleka qesra Ahabê padîşahê Sameryayê. Ahab ji Nabot re got: “Rezê xwe bide min da ku bibe baxçeyê sebzeyan — ew li kêleka mala min e. Ezê rezekî çêtir bidim te, an jî heke tu bixwazî, bihayê wî bi zîv.”

Nabot bersiva Ahab da: “Li ber Bavê me, ezê tu caran mîrata bav û kalên xwe nedim te!” ^a

Ahab bi dilgiranî û hêrs ji ber gotinên Nabotê Yezreêlî çû mala xwe: “Ezê mîrata bav û kalên xwe nedim te.” Li ser nivîna xwe raza, rûyê xwe wergerand û xwarin red kir. Jina wî Îzebel hat û pirsî: “Çima ewqas dilgiran î ku tu naxwî?”

Wî bersiv da: “Min ji Nabotê Yezreêlî re got, ‘Bila ez rezê te bikirim, an jî heke tu bixwazî, ezê bi yekî din re biguherim,’ lê wî got, ‘Ezê rezê xwe nedim te.’”

Jina wî Îzebel got: “Ma tu bi vî awayî li ser Îsraêlê padîşahiyê dikî? Rabe, bixwe û dilê xwe xweş bike — ezê rezê Nabotê Yezreêlî bidim te.”

Wê bi navê Ahab name nivîsîn, bi mora wî mohr kirin û ji rihspî û esilzadeyên ku bi Nabot re li bajarê wî dijiyan re şand. Di nameyan de wê nivîsî: “Rojiyekê îlan bikin û Nabot li serê gel bidin rûniştin. Du mirovên xirab li hemberî wî bidin rûniştin da ku li dijî wî şahidiyê bikin: ‘Te nifir li Xwedê û padîşah kir.’ Wî bibin derve û bi keviran bikujin.”

Mirovên bajarê wî, rihspî û esilzadeyên ku li wir dijiyan, tam wek ku Îzebelê di nameyên ku ji wan re şandibûn de ferman kiribû, kirin. Wan rojiyek îlan kir û Nabot li serê gel rûniştandin. Du mirovên xirab hatin, li hember wî rûniştin û li ber gel li dijî Nabot şahidî dan: “Nabot nifir li Xwedê û padîşah kir.” Paşê ew derveyî bajêr birin û bi keviran kuştin. Paşê wan ji Îzebelê re şand: “Nabot bi keviran hat kuştin.”

Gava Îzebelê bihîst ku Nabot bi keviran hatiye kuştin, wê ji Ahab re got: “Rabe, rezê Nabotê Yezreêlî yê ku wî red kir ji te re bifiroşe, bigire destê xwe. Nabot ne zindî ye — ew miriye.”

Gava Ahab bihîst ku Nabot miriye, rabû û daket ku rezê Nabotê Yezreêlî bigire destê xwe.

Paşê peyva Bavê me ji Îlyasê Tîşbî re hat:

“Rabe, dakeve û biçe pêşwaziya Ahabê padîşahê Îsraêlê li Sameryayê. Ew li rezê Nabot e, ketiye jêr da ku wî bigire destê xwe. Ji wî re bibêje: ‘Bavê me wiha dibêje: Ma te mirov kuşt û malê wî jî desteser kir?’ Paşê bibêje: ‘Bavê me wiha dibêje: Li cihê ku kûçikan xwîna Nabot lehist, ewê xwîna te jî bilêsin — erê, ya te.’”

Ahab ji Îlyas re got: “Veca te ez dîtim, ey neyarê min!” Wî bersiv da: “Min tu dîtî, çimkî te xwe firot ku li ber çavên Bavê me xerabiyê bikî.

Ezê bela li serê te bînim, te ji holê rakim û ji Ahab her zilamê li Îsraêlê, kole û azad, qut bikim. Ezê mala te wek mala Yarowamê kurê Nebat û wek mala Baeşayê kurê Ahîya bikim, çimkî te ez hêrs kirim û Îsraêl bi guneh xistin.” Û derbarê Îzebelê de Bavê me jî got: “Kûçik dê Îzebelê li ber sûrê Yezreêlê bixwin. Her kesê ji malbata Ahab ê ku di bajêr de bimire, kûçik wî bixwin, û her kesê ku li deştê bimire, çûkên ezmên wî bixwin.”

Tu kes wek Ahab tunebû, yê ku xwe firot da ku li ber Bavê me xerabiyê bike, ji aliyê jina xwe Îzebelê ve hat teşwîq kirin. Wî herî karên nefretî kirin, li pey pûtan çû wek Amoriyan, yên ku Bavê me ew ji ber Îsraêlê qewirandin.

Gava Ahab ev gotin bihîst, cilên xwe çirandin, bedena xwe bi çuwalan nixumand, rojî girt, bi çuwalan raza û bi dilşikestî gerîya.

Paşê peyva Bavê me ji Îlyasê Tîşbî re hat:

“Ma te dît ka Ahab çawa li ber min xwe nizim kir? Ji ber ku wî li ber min xwe nizim kir, ezê di rojên wî de belayê neynim; ezê wê di rojên kurê wî de li ser mala wî bînim.”