Ben-Hadad Dor li Sameryayê Digire

Ben-Hadad zîv, jin û zarokên Ahab dixwaze, û Îsraêl du caran wî têk dibe wek ku Bavê me bi rêya pêxemberekî soz dabû. Lê Ahab padîşahê têkçûyî birayê xwe dibêje û berdide, û pêxemberekî ku xwe veşartiye Ahab dixe xefikê ku ew hukmê li ser xwe bide.

Bavê me di ayetan de dipeyive 13–14, 28, 42

Beş 20.

Ben-Hadad padîşahê Aramê hemû leşkerê xwe civand—sî û du padîşah pê re bûn, digel hesp û erebeyan. Ew bi jor ket, dor li Sameryayê girt û êrîşî wê kir. Wî peyamnêr şandin nav bajêr bal Ahab padîşahê Îsraêl û got: “Ben-Hadad weha dibêje: ‘Zîv û zêrê te yên min in, û jin û zarokên te yên herî baş jî yên min in.’”

Padîşahê Îsraêl bersiv da: “Wek ku tu dibêjî, ezbenî padîşah: ez yê te me, û her tiştê ku min heye.”

Peyamnêran vegeriyan û gotin: “Ben-Hadad weha dibêje: ‘Min ji te re peyam şand û zîv û zêrê te, jin û zarokên te xwestin. Lê sibê vê demê ezê xizmetkarên xwe bişînim ku qesra te û xaniyên xizmetkarên te lê bigerin, û ewê her tiştê ku di çavê te de qîmetdar e bigirin û bibin.’”

Padîşahê Îsraêl hemû rihspiyên welêt gazî kir û got: “Bi zelalî bibînin ku ev mirov aloziyê dixwaze. Wî ji bo jinên min, zarokên min, zîv û zêrê min peyam şand, û min red nekir.”

Hemû rihspî û hemû gel jê re gotin: “Guhdariya wî neke û teslîm nebe.”

Loma wî ji peyamnêrên Ben-Hadad re got: “Ji ezbeniyê min padîşah re bibêjin: ‘Her tiştê ku te pêşî ji xizmetkarê xwe xwest ezê bikim, lê ez nikarim vê xwestinê pêk bînim.’” Peyamnêran çûn û bersiva wî birin.

Hingê Ben-Hadad peyam şand: “Bila xweda min bi tundî ceza bikin, heke ji Sameryayê ewqas ax bimîne ku ji her peyrewê min re mistek bide.”

Padîşahê Îsraêl bersiv da: “Jê re bibêjin: ‘Bila yê ku çekên xwe girê dide, wek yê ku wan ji xwe dike pesnê xwe nede.’”

Dema ku Ben-Hadad û padîşah di konên xwe de vedixwarin, wî ev bihîst û emir da mirovên xwe: “Cihên xwe bigirin,” û ew li hember bajêr bi cih bûn.

Bav Serkeftinê Dide Ahab

Pêxemberek hat bal Ahab padîşahê Îsraêl û got: “Bavê me weha dibêje: Ma tu vê leşkerê mezin dibînî? Îro ezê wê bidim destê te, û tê zanibî ku ez Bavê te me.”

Ahab pirsî: “Bi destê kê?” Pêxember bersiv da: “Bavê me weha dibêje: Bi destê efserên ciwan ên serfermandarên herêman.” Ahab pirsî: “Kî wê şer dest pê bike?” Wî got: “Tê.”

Loma Ahab efserên ciwan ên serfermandarên herêman gazî kir—du sed û sî û du ji wan. Paşê yên mayî, hemû Îsraêlî, gazî kir—bi giştî heft hezar. Ew nîvro derketin, dema ku Ben-Hadad û sî û du padîşahên hevpeyman di konên xwe de xwe serxweş dikirin. Efserên ciwan ên serfermandarên herêman pêşî derketin. Ben-Hadad çavdêr şandibûn, ku jê re ragihandin: “Mirov ji Sameryayê derdikevin.”

Wî got: “Heke ji bo aştiyê derketibin, wan sax bigirin; heke ji bo şer derketibin jî, wan sax bigirin.”

Efserên ciwan ên serfermandarên herêman ji bajêr derketin, leşker jî li pey wan. Her mirovî dijberê xwe kuşt. Aramî reviyan, Îsraêl li pey wan dikeve, lê Ben-Hadad padîşahê Aramê bi hespê û digel çend siwaran filitî. Padîşahê Îsraêl pêş ket û hesp û erebe têk bir, û windahiyeke giran li Aramiyan anî. Paşê pêxember hat bal padîşahê Îsraêl: “Cihê xwe xurt bike û baş bifikire ka divê tu çi bikî, çimkî bihara bê padîşahê Aramê wê dîsa êrîşî te bike.”

Di vê navê de rayedarên padîşahê Aramê jê re gotin: “Xwedayên wan xwedayên çiyan in; loma ew li me serkeftin. Li erdê rast bi wan re şer bike, û emê bi rastî li wan zorê bibin. Vê bike: hemû padîşahan ji fermandariya wan rake û di şûna wan de efserên din bide. Leşkerekî wek yê ku te winda kir berhev bike—hesp li şûna hesp, erebe li şûna erebe—û li deştê bi Îsraêl re şer bike. Hingê emê bi rastî hêzdartir bin.” Wî guhdariya wan kir û weha kir.

Bihara bê Ben-Hadad Aramî berhev kirin û çû Afeqê ku bi Îsraêl re şer bike. Gava ku kurên Îsraêl berhev bûn û têr bûn, ew derketin pêşiya wan. Îsraêl li hemberî wan wek du keriyên biçûk ên bizinan konên xwe vedan, lê Aramiyan welat dagirt.

Mirovê Xwedê hat bal padîşahê Îsraêl û got: “Bavê me weha dibêje: Ji ber ku Aramî dibêjin Xudan xwedayekî girikan e, ne yê geliyan, ezê vê hemû leşkerê mezin bidim destê te, û tê zanibî ku ez Bavê te me.”

Heft rojan ew li hemberî hev konên xwe vedan; roja heftan şer dest pê kir. Di rojekê de kurên Îsraêl sed hezar peyayên Aramî kuştin. Yên mayî reviyan hundirê Afeqê, li wir sûr li ser bîst û heft hezarî ji wan ket. Ben-Hadad revî nav bajêr û di odeyeke hundirîn de xwe veşart.

Xizmetkarên wî gotin: “Me bihîstiye ku padîşahên mala padîşahiya Îsraêl dilrehm in. Werin em bi cilên şînê li dora pişta xwe û bi werîsan li ser serê xwe herin bal padîşahê Îsraêl; belkî ew canê te biparêze.”

Loma bi cilên ji goni li dora pişta xwe û bi werîsan li ser serê xwe, ew hatin bal padîşahê Îsraêl û lava kirin: “Xizmetkarê te Ben-Hadad dibêje: ‘Ji kerema xwe bihêle ez bijîm.’” Wî bersiv da: “Ma ew hê sax e? Ew birayê min e.”

Mirovan ev wek nîşaneke baş girt û zû peyva wî girt. Wan got: “Erê, birayê te Ben-Hadad!” Padîşah got: “Herin, wî bînin.” Loma Ben-Hadad derket, û Ahab ew hilkişand erebeyê.

Ben-Hadad got: “Ezê bajarên ku bavê min ji bavê te girtin vegerînim, û tu dikarî li Şamê bazarên xwe saz bikî, wek ku bavê min li Sameryayê kir.” Ahab got: “Li ser van mercan ezê te azad bikim.” Loma wî bi wî re peymanek çêkir û ew berda.

Pêxemberek Rûbirûyê Padîşah Dibe

Bi peyva Bavê me yekî ji kurên pêxemberan ji hevalê xwe re got: “Ji kerema xwe li min bixe.” Lê mirovî red kir ku lê bixe.

Pêxember got: “Ji ber ku te guh neda dengê Bavê me, gava ku tu ji ba min biçî şêrek wê te bikuje.” Gava ku mirov çû, şêrekî ew dît û kuşt.

Pêxember mirovekî din dît û got: “Ji kerema xwe li min bixe.” Loma mirovî lê xist û ew birîndar kir.

Paşê pêxember li kêleka rê sekinî û li benda padîşah ma, bi bendikekê li ser çavên xwe xwe nenas kir. Dema ku padîşah derbas bû, pêxember gazî kir: “Xizmetkarê te ket nav dilê şer, û mirovek zivirî, dîlek anî ba min û got: ‘Vî mirovî biparêze. Heke ew winda bibe, canê te li şûna canê wî, an jî tê heftê û pênc lîbre zîv bidî.’ Dema ku xizmetkarê te li vir û li wir mijûl bû, mirov winda bû.” Padîşahê Îsraêl got: “Ev hukmê te ye; te bi xwe ew diyar kir.”

Pêxember zû bendik ji ser çavên xwe rakir, û padîşahê Îsraêl ew wek yekî ji pêxemberan nas kir.

Wî ji padîşah re got: “Bavê me weha dibêje: Ji ber ku te mirovê ku min ji bo wêranê terxan kiribû azad kir, ewê canê te li şûna canê wî be, gelê te li şûna gelê wî.”

Bi dilgiranî û hêrs, padîşahê Îsraêl çû mala xwe û vegeriya Sameryayê.