Jineke Delal bi Destên Vala
Îsraêl padîşahekî dixwaze, û Xudan Şawûl, paşê Dawid dide wan. Li paş rabûn û ketina padîşahan, pirtûk Bavekî aşkera dike ku guhê xwe dide kordundeyan, gazî zarokan dike, û li dil dinêre, ne li xuyangê.
1 1Li welatê çiyayî yê Efraîmê, ji Ramatayim-Zofîmê, mirovek hebû bi navê Elqana, kurê Yeroham, kurê Elîhû, kurê Tohû, kurê Zûf, ji eşîra Efraîm bû. 2Du jinên wî hebûn, Hanna û Penîna. Zarokên Penînayê hebûn, lê yên Hannayê tunebûn. 3Her sal ew ji bajarê xwe diçû Şîloyê, da ku ji Bavê artêşên ezmanan re biperize û qurban pêşkêş bike. Li wir her du kurên Êlî, Hofnî û Pînehas, kahînên Bavê me bûn. 4Gava Elqana qurban dikir, wî par didan jina xwe Penînayê û hemû kur û keçên wê. 5Lê wî ji Hannayê re pareke ducarî dida, çimkî jê hez dikir, her çend Bavê me malzaroka wê girtibû. 6Ji ber ku Bavê me malzaroka wê girtibû, hevrka wê bi tehlî wê diêşand, da ku wê perîşan bike. 7Sal bi sal, çi gava ku Hanna diçû mala Bavê me, Penînayê wê diêşand, loma ew digiriya û xwarin nedixwar. 8Mêrê wê Elqana jê pirsî: “Hanna, tu çima digirî? Çima naxwî? Çima dilê te xemgîn e? Ma ez ji te re ji deh kuran bêtir nînim?”
9Piştî ku li Şîloyê xwarin û vexwarin, Hanna rabû. Êlî kahîn li ser kursiyê li ber çarçoveya deriyê perestgeha Bavê me rûniştibû. 10Ew gelek dilteng bû, ji Bavê me re dua kir û bi tehlî giriya. 11Wê sond xwar û got: “Ya Bavê artêşên ezmanan, heke tu tenê êşa cariya xwe bibînî, min bîne bîra xwe, cariya xwe ji bîr neke û kurekî bidê, ezê wî heta dawiya jiyana wî bidim Bavê me, û tu gûzan dê bi serê wî nekeve.” a a v11 Nebirrîna porê zarokekî nîşana derveyî ya sonda Nezîriyê bû — texsîskirineke heta hetayê ji Xwedê re (binêre Hejmar 6).
12Gava ku ew li ber Bavê me berdewam dua dikir, Êlî li devê wê dinêrî. 13Hanna di dilê xwe de dua dikir; lêvên wê dilivîn lê dengek nedihat bihîstin. Loma Êlî guman kir ku ew serxweş e. 14Wî jê re got: “Tê heta kengî serxweş bimînî? Şeraba xwe ji xwe dûr bixe.”
15Hannayê bersiv da: “Na, ezbenî. Ez jineke ku ruhê wê gelek dilteng e me. Min ne şerab û ne jî vexwarineke tûj vexwariye, lê min giyanê xwe li ber Bavê me rijandiye. 16Cariya xwe wek jineke bêqîmet nehesibîne; min ji ber keder û xema xwe ya kûr li vir dua kir.”
17Êlî bersiv da: “Bi aştî here, û bila Bavê Îsraêl tiştê ku te jê xwest bide te.”
18Wê got: “Bila cariya te li ber çavên te kerem bibîne.” Paşê jinikê riya xwe girt û xwar, û rûyê wê êdî ne xemgîn bû.
19Sibeha din zû rabûn, li ber Bavê me perizîn û vegeriyan mala xwe li Ramayê. Elqana bi jina xwe Hannayê re razan, û Bavê me ew anî bîra xwe.
20Piştî demekê Hanna bi zar bû û wê kurek anî dinyayê. Wê navê wî kir Samûêl û got: “Çimkî min ew ji Bavê me xwest.” b b v20 Navê Samûêl dişibe peyva Îbranî ya ku tê wateya “ji Xwedê xwestî” — Hannayê navê wî li ser wî kurî danî yê ku wê ji Bavê me lava kiribû.
21Gava Elqana û hemû malbata wî çûn, da ku qurbana salane ji Bavê me re pêşkêş bikin û sonda wî bînin cih, 22Hanna neçû. Wê ji mêrê xwe re got: “Gava ku kur ji şîr bibe, ezê wî bibim, da ku li ber Bavê me xuya bibe, û ewê heta hetayê li wir bimîne.”
23Mêrê wê Elqana got: “Tiştê ku ji te re çêtir xuya dibe bike. Bimîne heta ku te ew ji şîr vekir; bila tenê Bavê me gotina xwe bîne cih.” Loma Hanna ma û kurê xwe şîr da heta ku ew ji şîr vekir.
24Piştî ku ew ji şîr vekir, wê kur bi xwe re bir, bi gayekî sê-salî, nêzî yanzdeh kîlo ar û cêrek şerab re, û ew anî mala Bavê me li Şîloyê; û zarok hê biçûk bû. 25Wan ga serjê kir û kur anîn ba Êlî. 26Hannayê got: “Ax, ezbenî, bi qasî ku tu sax î, ezbenî, ez ew jin im ya ku li vir li tenişta te sekinî, ji Bavê me re dua dikir. 27Min ji bo vî zarokî dua kir, û Bavê me tiştê ku min jê xwest da min. 28Loma ez wî didim Bavê me. Hemû jiyana xwe ew jê re hatiye diyarîkirin.” Û ew li wir ji Bavê me re perizî.
