Dawid Xwe Dixe Şikeftê

Her kesê ku di deyn de, di tengasiyê de, an bi ruh tehl bû, li ba Dawid di şikeftekê de kom dibe, çar sed mêr. Şawil, ku di bin dara tamarê de kîna xwe dihewîne, dide Doêg ku heştê û pênc kahînên Bavê me û hemû bajarê Nobê serjê bike. Kurek difilite, û Dawid dibêje ku ew bûye sedema mirina wan.

Beş 22.

Dawid ji wir derket û reviya şikefta Adûlamê; birayên wî û hemû mala bavê wî bihîstin û li wir hatin ba wî. Her kesê ku di tengasiyê, di deyn de, an bi ruh tehl bû, li ba wî civiyan; ew bû serokê wan—nêzîkî 400 zilam. Dawid ji wir çû Mîspeya Mowabê û ji padîşahê wê re got: “Ji kerema xwe bila bav û diya min werin ba te bimînin, heta ku ez bizanim Bavê me wê ji min re çi bike.” Wî ew li ba padîşahê Mowabê hiştin; heta ku Dawid di kelehê de bû, ew li ba wî man. Pêxember Gad ji Dawid re got: “Di kelehê de nemîne; derkeve û here welatê Cihûdayê.” Îcar Dawid derket û çû daristana Heretê.

Şawil Kahînên Bavê me Qir Dike

Şawil bihîst ku Dawid û zilamên wî hatine dîtin. Ew li Gîbeayê, li bin dara xezalê ya li ser girê rûniştibû, rimek di destê wî de bû, hemû xizmetkarên wî li dora wî rawestiyabûn. Şawil ji xizmetkarên xwe yên ku li dora wî bûn re got: “Guhdarî bikin, Benyamînî! Ma kurê Yîşay wê ji we hemûyan re jî zevî û rezan bide? Ma ewê we hemûyan bike serdarên hezaran û serdarên sedan, ku we hemûyan li dijî min kom girêdaye? Tu kes ji min re nabêje ku kurê min bi kurê Yîşay re peyman çêkiriye. Tu kesek ji we li min dilovanî nake û ji min re nabêje ku kurê min xizmetkarê min li dijî min rakiriye, da ku ji bo min kemînê deyne, çawa ku îro dike.”

Dowêgê Edomî, yê ku li ba xizmetkarên Şawil bû, got: “Min dît ku kurê Yîşay hat Nobê, ba Ahîmelekê kurê Ahîtûb. Ahîmelek ji bo wî ji Xudan pirsî, azûqe û şûrê Golyatê Filistî da wî.”

Padîşah bang li kahîn Ahîmelekê kurê Ahîtûb, hemû mala bavê wî û kahînên li Nobê kir, û ew hemû hatin ba padîşah. Şawil got: “Niha guhdarî bike, kurê Ahîtûb.” Wî bersiv da: “Ez li vir im, ezbenî.”

Şawil pirsî: “Çima te û kurê Yîşay li dijî min kom girêdaye? Te nan û şûr dayê û ji bo wî ji Xwedê pirsî, da ku li dijî min rabe û kemînê deyne, çawa ku îro dike.”

Ahîmelek bersiva padîşah da û got: “Di nav hemû xizmetkarên te de kî wek Dawid dilsoz e, zavayê padîşah, serokê parêzvanên te, û di mala te de birûmet e? Ma ez îro dest bi pirsîna ji Bavê me ji bo wî kirim? Bila ji min dûr be! Bila padîşah tu sûcê li xizmetkarê xwe bar neke—ne jî li hemû mala bavê min—çimkî xizmetkarê te ji vê hemûyê, biçûk an mezin, tu tişt nizanibû.”

Lê padîşah got: “Tu bê guman wê bimirî, Ahîmelek, tu û hemû mala bavê te.” Padîşah ji parêzvanên ku li tenişta wî rawestiyabûn re got: “Vegerin û kahînên Bavê me bikujin, çimkî destê wan jî bi Dawid re ye; wan zanibû ku ew direve û ji min re negotin.” Lê xizmetkarên padîşah nexwestin ku destê xwe li dijî kahînên Bavê me rakin.

Padîşah ji Dowêg re got: “Tu vegere û kahînan li erdê bixe.” Dowêgê Edomî vegeriya û ew li erdê xistin, û wê rojê heştê û pênc zilamên ku efoda keten li xwe kiribûn kuştin.

Wî Noba, bajarê kahînan, bi şûr xist—mêr, jin, zarok, pitik, ga, ker, pez—hemû bi şûr. Lê kurekî Ahîmelekê kurê Ahîtûb, bi navê Abyatar, filitî û reviya ba Dawid. Abyatar ji Dawid re got ku Şawil kahînên Bavê me kuştine.

Dawid ji Abyatar re got: “Min wê rojê zanibû ku Dowêgê Edomî li wir e—ewê ji Şawil re bibêje. Ez bûm sedema mirina her kesê di mala bavê te de. Li ba min bimîne; netirse. Kesê ku li canê min digere, li yê te jî digere. Li ba min tu ewle yî.”