Elîşa Soza Nên heta Sibê dide

Elîşa soz dide ku sibê ar bi bihayên asayî bê firotin, û efserê padîşah tinazê dike. Çar zilamên bi nexweşiya çerm, difikirin ku bi her awayî wê bimirin, ordîgeha Aramiyan terikandî dibînin — Bavê me dabû wan bihîstin dengê artêşekê — û dev ji xwarinê berdidin ku xeberê bînin. Tinazker tê pelçiqandin.

Bavê me di ayetê de dipeyive 1

Beş 7.

Elîşa got: “Peyva Bavê me bibihîzin. Bavê me weha dibêje: Sibê di vê demê de, li ber deriyê Samîreyê, heft kod arê hûr wê bi çar dirhem zîv, û çardeh kod cehê jî bi çar dirhem zîv werin firotin.”

Hingê efserê ku padîşah pişta xwe dida milê wî, bersiva zilamê Bavê me da û got: “Va ye, heke Bavê me paceyên ezmanan jî veke, ma ev dikare çêbibe?” Elîşa bersiv da: “Tê bi çavên xwe bibînî, lê ewê jê qet nexwî.”

Bavê me Artêşa Aramî Belav dike

Çar zilamên ku nexweşiya çerm pê re hebû li ber derî bûn, û ji hev re digotin: “Çima em li vir rûnin heta ku em bimirin? Heke em bibêjin: ‘Bila em têkevin bajêr,’ birçîbûn li wir e, û em dimirin. Heke em li vir bimînin jî, em dimirin. Vêca werin, bila em biçin ber ordîgeha Aramiyan. Heke ew me bihêlin, em dijîn; heke ew me bikujin, em dimirin.”

Vêca di berbanga êvarê de rabûn ku biçin ber ordîgeha Aramiyan. Gava gihîştin kêleka wê, dîtin ku tu kes li wir tuneye. Çimkî Bavê me yê Serdest bi artêşa Aramî dabû bihîstin dengê erebeyan û hespan, dengê artêşeke mezin, loma ji hev re gotin: “Va ye, padîşahê Îsraêlê padîşahên Hîtî û yên Misrê bi hec girtine ku êrîşî me bikin!” Vêca di berbanga êvarê de rabûn û reviyan, konên xwe, hespên xwe û kerên xwe hiştin. Ordîgeh wek xwe hişt û ji bo canê xwe reviyan. Gava ev zilamên ku nexweşiya çerm pê re hebû gihîştin kêleka ordîgehê, ketin konekî, xwarin û vexwarin, paşê zîv, zêr û cil birin û veşartin. Vegeriyan, ketin koneke din, tiştên jê birin û ew jî veşartin. Ji hev re gotin: “Em baş nakin. Ev roja mizgîniyê ye, û em wê ji xwe re digirin. Heke em heta ronahiya sibehê bisekinin, cezayê wê me bigire. Vêca werin, bila em niha herin û ji mala padîşah re bibêjin.”

Vêca hatin û bang li dergevanên bajêr kirin, û ragihandin: “Em çûn ber ordîgeha Aramiyan — tu kes li wir tuneye, tu dengê mirovan tuneye, tenê hesp û ker girêdayî ne, û kon jî wek xwe ne.”

Dergevanan ev mizgînî bang kirin, û ew li hundirê mala padîşah hat ragihandin.

Wê şevê padîşah rabû û ji karbidestên xwe re got: “Bila ez ji we re bibêjim plana Aramiyan ya li dijî me. Ew dizanin ku em birçî ne, loma ji ordîgehê derketine ku xwe li deştê veşêrin, difikirin: Gava ew ji bajêr derkevin, emê wan sax bigirin û têkevin hundir.”

Yek ji xulamên wî got: “Bila çend zilam pênc hespên ku li bajêr mane bistînin. Dawiya wan wê wek a hemû Îsraêliyên ku li vir mane bibe — wek a hemû Îsraêliyên ku jixwe mirine. Bila em wan bişînin û bibînin.”

Vêca du erebe bi hespan girtin, û padîşah ew li pey artêşa Aramî şandin, û got: “Herin, bibînin.” Heta Urdunê li pey wan çûn; tevahiya rê bi cil û kelûmelên ku Aramiyan di lezê de avêtibûn tije bû. Qasid vegeriyan û ji padîşah re gotin.

Gel derket û ordîgeha Aramiyan talan kir. Vêca heft kod arê hûr bi çar dirhem zîv, û çardeh kod cehê jî bi çar dirhem zîv hat firotin, wek ku Bavê me gotibû. Padîşah efserê ku pişta xwe dida milê wî li ser deriyê bajêr danîbû; elaletê ew li wir pelixand û ew mir — tam wek ku zilamê Bavê me gotibû gava padîşah hatibû ba wî. Tam wek ku zilamê Bavê me ji padîşah re gotibû qewimî: “Sibê di vê demê de li ber deriyê Samîreyê, çardeh kod cehê wê bi çar dirhem zîv, û heft kod arê hûr jî bi çar dirhem zîv werin firotin.” Efser bersiva zilamê Bavê me dabû: “Va ye, heke Bavê me paceyên ezmanan jî veke, ma tiştekî weha dikare çêbibe?” Û wî bersiv dabû: “Tê bi çavên xwe bibînî, lê ewê jê qet nexwî.” Tam weha qewimî: gel ew li ber derî pelixand, û ew mir.