Şahidiya Wêrek li Konyayê

Li Listrayê zilamekî seqet radibe, û elalet biryar dide ku Barnabas û Pawlos Zeûs û Hermesê daketî ne. Ew kincên xwe diçirînin û li şûna wê Bavê zindî nîşan didin. Çend roj şûnde heman elalet Pawlos bi keviran dikuje û wî weke mirî dihêle. Ew radibe û berdewam dike.

Beş 14.

Li Konyayê bi hev re ketin kinîşta Cihûyan û wusa peyivîn ku jimareke mezin ji Cihûyan û ji Yewnaniyan bawer kirin. Lê Cihûyên ku bawer nedikirin, hişên miletan li dijî birayan rakirin û jehrî kirin. Wan demeke dirêj li wir man û ji bo Xudan bi wêrekî peyivîn, ku ew peyama wî ya keremê piştrast kir, bi destên wan nîşan û kerametan dikir. Lê bajar li du beşan bû: hinek alî Cihûyan bûn, hinek jî alî şandiyan. Gava ku hem milet hem jî Cihû, bi serokên xwe re tev, bi niyeta ku wan biêşînin û bi keviran bikujin, hereket kirin, wan ev fêm kir û birevîn bajarên Likavonyayê, Listra û Derbe û herêma dor wan, û li wir berdewam Mizgînî didan.

Bav li Listrayê Şifayê Dide

Li Listrayê zilamek rûniştibû, lingên wî seqet bûn, ji dayikbûnê ve şil bû, ku tu caran nemeşiyabû. Ew guhdariya peyivîna Pawlos dikir. Pawlos bi baldarî lê nihêrî û dît ku baweriya wî heye ku şifayê bibîne, bi dengekî bilind got: “Li ser lingên xwe rast rawesta.” Zilam hilpekiya û dest bi meşînê kir. Gava ku elaletê dît ka Pawlos çi kir, bi zimanê Likavonyayê qîriyan: “Xwedayan di sûretê mirovan de dakétine ba me!” Wan ji Barnabas re Zeûs gotin û ji Pawlos re Hermes, çimkî ew axêverê serekî bû. Kahînê Zeûs, ku perestgeha wî li ber bajêr bû, ga û gulçîçek anîn ber deriyan, dixwest ku bi elaletê re qurban bike.

Lê gava ku şandî, Barnabas û Pawlos, ev bihîstin, cilên xwe çirandin û bazdan nav elaletê, dikaştin û digotin: “Gelî mêran, çima hûn vê dikin? Em jî mirov in, bi heman xwezaya ku hûn jî heî. Em mizgîniyê didin we: ji van tiştên bêqîmet berê xwe bidin Bavê zindî, ku ezman û erd û derya û her tiştê di nav wan de afirandiye. Di nifşên berê de wî hişt ku hemû milet bi riya xwe biçin, lê belê wî xwe bê şahid nehişt: qenciyê dikir, ji ezman baranan dida we û demsalên berdar, dilên we bi xwarin û şahiyê tije dikir.”

Bi van gotinan jî wan bi zor elalet ji qurbankirina ji wan re ragirtin. Lê Cihûyên ji Antakyayê û Konyayê hatin, elalet li ser xwe kaş kirin, Pawlos bi keviran kirin û ew ji bajêr kaş kirin derve, bi guman ku ew miriye. Gava ku şagirtan dora wî girtin, ew rabû û çû nav bajêr. Roja din bi Barnabas re çû Derbeyê.

Hêzkirina Şagirtan

Piştî ku li wî bajarî mizgînî dan û gelek şagirt çêkirin, vegeriyan Listra, Konya û Antakyayê, ruhên şagirtan hêz dikirin, li wan lava dikirin ku di baweriyê de bimînin: divê em bi gelek tengasiyan bikevin padîşahiya Bavê me. Piştî ku ji wan re di her civînê de rihspî tayîn kirin, bi rojî dua kirin û ew spartin Xudan, yê ku wan bawer pê kiribûn.

Paşê di Pisîdyayê re derbas bûn û hatin Pamfîlyayê. Û gava ku li Pergayê peyv peyivîn, daketin Atalyayê, ji wir bi keştiyê çûn Antakyayê, cihê ku ew ji bo karê ku wan xilas kiribû, spartibûn keremê Bavê me. Gava ku gihîştin, civîn kom kirin û her tiştê ku Bavê me bi wan re kiribû, ragihandin, û çawa wî deriyekî baweriyê ji miletan re vekir. Û demeke dirêj li wir bi şagirtan re man.