Li Ber Feliks Hat Sûcdarkirin

Parêzerekî bi kirê Pawlos belayek û serekek bi nav dike. Pawlos bersiv dide ku kes nikare tiştekî îsbat bike, û ku bi rastî ew li ser vejîna ji nav miriyan tê darizandin. Feliks demê dikişîne, dema axaftin digihîje dadbariyê ew ditirse, û du salan wî digire bi hêviya bertîlekê.

Beş 24.

Piştî pênc rojan, Serokkahîn Ananyas bi hin rihspiyan û parêzerek bi navê Tertulos re hat xwarê, û li ber walî gilî li Pawlos kirin. Gava Pawlos hat gazîkirin, Tertulos dest bi sûcdarkirina xwe kir: “Bi saya te em di aştiyeke mezin de ne, û bi dûrbîniya te ji vî miletî re çaksazî hatine kirin, ey Feliksê herî rûmetdar, em vê yekê bi her awayî û li her derê, bi hemû spasdariyê qebûl dikin. Lê ji bo ku ez wextê te zêdetir negirim, ez ji te dixwazim ku bi dilovanî, bi çend peyvan guhê xwe bidî me. Me dît ku ev mirov belayek e, di nav hemû Cihûyên li seranserê dinyayê de serhildanan radike, û serokê mezheba Nasiriyan e. Wî hetta xwest ku Perestgehê gemar bike, lewma me ew girt. ^a Bi lêpirsîna wî bi xwe, tu dikarî her tiştê ku em wî pê sûcdar dikin hîn bibî.”

Cihûyan jî beşdarî êrîşê bûn, û israr dikirin ku ev tişt wisa ne.

Walî bi destê xwe îşaret kir ku ew biaxive. Pawlos bersiv da: “Ji ber ku ez dizanim tu gelek salan dadweriya vî miletî dikî, ez bi kêfxweşî xwe diparêzim. Tu dikarî piştrast bikî ku ji dema ku ez çûm Orşelîmê ji bo îbadetê, ne zêdetirî donzdeh roj in. Wan ez nedîtim ku bi kesekî re gengeşiyê dikim, an elaletê radikim—ne li Perestgehê, ne li kinîştan, ne jî li tu derê bajêr. Û nikarin sûcên ku niha li min dikin, ji te re îsbat bikin. Lê ez li ber te qebûl dikim: li gorî Rê—ew jê re dibêjin mezheb—ez ji Xwedayê bav û kalên me re îbadetê dikim, û bawer dikim bi her tiştê ku li gorî Şerîetê ye û di Pêxemberan de hatiye nivîsîn. Hêviya min bi Bavê me heye—hêviyeke ku ev mirov jî pê digirin—ku hem rastdar hem jî nerastdar wê rabin. Loma ez her gav dixebitim ku wijdana xwe li ber Bavê me û li ber mirovan paqij bihêlim. Piştî çend salan, ez hatim ku ji bo belengazên miletê xwe diyariyên xêrê û pêşkêşan bînim. Di vê navê de, wan ez di Perestgehê de paqijkirî dîtim—ne elalet, ne jî qerebalix. Divê hin Cihûyên ji Asyayê li vir li ber te bûna ku sûcdar bikin, heke tiştekî wan li dijî min hebe. An jî bila ev mirov bi xwe bibêjin ku dema ez li ber civatê rawestam, çi xeletî di min de dîtin, ji bilî vê yek tiştê ku min di nav wan de rawestiyayî qîriya: ‘Ji ber vejîna miriyan e ku ez îro li ber we tême darizandin.’”

Feliks, ê ku Rê baş dizanibû, darizandin paşde xist: “Gava fermandar Lîsyas bigihîje, ezê biryara doza we bidim.” Wî ferman da sersed ku Pawlos biparêze lê hinek azadî bidiyê, û pêşî li tu dostên wî negire ku jê re xizmet bikin.

Piştî çend rojan, Feliks bi jina xwe Drusîla re, ku Cihû bû, hat, Pawlos gazî kir, û guhdariya wî kir li ser baweriya bi Mesîh Îsa. Gava Pawlos li ser rastiyê, xweragirtinê, û dadweriya ku tê diaxivî, Feliks tirsiya û got: “Niha bes e; here. Gava ez wext bibînim, ezê gazî te bikim.” Wî hêvî jî dikir ku Pawlos pereyan bidiyê, lewma gelek caran gazî wî dikir û bi wî re diaxivî.

Piştî du salan, Porkîyos Festos cihê Feliks girt. Feliks, ji ber ku dixwest Cihûyan razî bike, Pawlos di zindanê de hişt.