Pawlos li Ber Festûs Rûbirûyê Sûcan Dibe

Doz dikeve destê waliyekî nû û plana kemînê ya kevn vedigere. Li şûna ku bê şandin Orşelîmê, Pawlos li dadgeha Qeyser radiweste û Festûs vê yekê erê dike. Bi dizî Festûs qebûl dike ku nakokî li ser mirovekî mirî bi navê Îsa ye, yê ku Pawlos israr dike ku sax e.

Beş 25.

Piştî ku Festûs gihîşt wîlayetê, sê roj şûnda ew ji Qeyseriyê derket çû Orşelîmê. Li wir serokkahîn û serokên Cihûyan dozên xwe li dijî Pawlos pêşkêş kirin û li ber wî zorê didan, û ji wî keremek xwestin li dijî wî — ku ew Pawlos bibe Orşelîmê. Wan li ser rê kemînek danîbû da ku wî bikujin. Festûs bersiv da ku Pawlos li Qeyseriyê tê girtin, û ew bi xwe jî dê di nêzîk de vegere wir. Wî got: “Loma bila yên ji nav we yên ku dikarin, bi min re werin xwarê û gilîyê wî mêrikî bikin, heke tiştekî xelet di wî de hebe.”

Festûs ne ji heşt an deh rojan zêdetir li ba wan ma, paşê çû xwarê Qeyseriyê. Roja din ew li ser kursiya darizandinê rûnişt û emir kir ku Pawlos bînin. Gava Pawlos hat, Cihûyên ji Orşelîmê dora wî girtin û gelek sûcên giran anîn ser wî, yên ku nikaribûn îsbat bikin. Pawlos di parastina xwe de bersiv da: “Min ne li dijî şerîeta Cihûyan, ne li dijî Perestgehê, ne jî li dijî Qeyser tu xeletî nekiriye.”

Lê Festûs, ji ber ku dixwest dilê Cihûyan xweş bike, ji Pawlos pirsî: “Ma tu dê herî Orşelîmê û li wir li ber min li ser van sûcan bêyî darizandin?”

Pawlos got: “Ez li ber dadgeha Qeyser radiwestim, ku divê ez li wir bêm darizandin. Min li Cihûyan tu xeletî nekiriye, wekî ku tu bi xwe jî baş dizanî. Heke min xeletî kiribe, heke min tiştekî ku hêjayî mirinê be kiribe, ez ê mirinê red nekim. Lê heke sûcên van mirovan li dijî min bêbinyad bin, tu kes nikare min bide destê wan. Ez banga Qeyser dikim.”

Piştî ku bi encumena xwe re şêwir kir, Festûs bersiv da: “Te banga Qeyser kir; tê herî ba Qeyser.”

Çend roj şûnda, Padîşah Agripa û Bernîke hatin Qeyseriyê û silav li Festûs kirin. Ji ber ku ew gelek rojan li wir man, Festûs doza Pawlos pêşkêşî padîşah kir: “Feliks li vir mirovek wekî girtiyek hişt. Gava ez li Orşelîmê bûm, serokkahîn û rihspiyên Cihûyan gilîyê wî kirin û ji min xwestin ku ez wî mehkûm bikim. Min ji wan re got ku ne adeta Romayiyan e ku mirovek bidin destê wan, berî ku sûcdar rûbirû bi gilîkerên xwe re bibe û derfetê bibîne ku xwe li dijî sûc biparêze. Loma gava ew li vir civiyan, min tu tişt dereng nexist — roja din ez li ser kursiya darizandinê rûniştim û emir kir ku wî mirovî bînin. Gava gilîkerên wî rabûn, wan tu yek ji wan tawanên giran ên ku min li benda wan bû, neanîn ser wî. Lê belê, wan bi wî re çend nîqaş hebûn der barê ola xwe û mirovekî mirî yê bi navê Îsa de, yê ku Pawlos digot sax e. Ji ber ku ez nizanibûm çawa vê yekê lêkolîn bikim, min pirsî ka ew dixwaze here Orşelîmê û li wir li ser van sûcan bê darizandin. Lê ji ber ku Pawlos banga wê kir ku ji bo biryara Împerator bê girtin, min emir kir ku ew bê girtin heta ku ez bikaribim wî bişînim ba Qeyser.”

Agripa ji Festûs re got: “Ez dixwazim bi xwe guhdariya wî mirovî bikim.” Festûs got: “Sibê tê guhdariya wî bikî.”

Pawlos li Ber Agripa û Bernîke Radiweste

Roja din Agripa û Bernîke bi şahiyeke mezin hatin û bi fermandarên leşkerî û mirovên navdar ên bajêr re ketin salonê. Bi emrê Festûs, Pawlos hat anîn. Festûs got: “Padîşah Agripa, û hûn hemû yên ku li vir bi me re ne — hûn vî mirovî dibînin. Hemû civata Cihûyan, hem li Orşelîmê hem jî li vir, der barê wî de li min rica kirin, û diqîriyan ku divê ew êdî nejî. Lê ji ber ku min tiştekî ku hêjayî mirinê be peyda nekir, û ji ber ku wî bi xwe banga Împerator kir, min biryar da ku ez wî bişînim. Tiştekî misoger tunebe ku ez der barê wî de ji axayê xwe re binivîsim, loma min ew anî ber we hemûyan, bi taybetî ber te, Padîşah Agripa, da ku piştî vê lêpirsînê tiştek hebe ku ez binivîsim. Çimkî ji min re bêaqil xuya dike ku mirovekî girtî bişînim, bêyî ku sûcên li dijî wî diyar bikim.”