Dubarekirina Şerîetê 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹Mûsa li aliyê din ê Şerîayê, li çolê, li Aravaya li hember Sûfê, di navbera Paranê û Tofel, Lavan, Hazerot û Dî-Zahavê de, ev gotin ji hemû Îsraêl re gotin. ²Ji Horêbê bi riya Çiyayê Seîrê heta Qadêş-Barnêayê rêwîtiya yazdeh rojan e. ³Di sala çilan de, di roja yekem a meha yazdehan de, Mûsa her tiştê ku Bavê me ji bo wan li wî emir kiribû, ji Îsraêl re got, ⁴piştî ku wî Sîhonê padîşahê Amoriyan, yê ku li Heşbonê rûdinişt, û Ogê padîşahê Başanê, yê ku li Aştarot û Edreîyê rûdinişt, şikandin. ⁵Li aliyê din ê Şerîayê, li welatê Moavê, Mûsa dest pê kir ku vê hînkirinê rave bike û got:

⁶Bavê me li Horêbê ji me re got: “Hûn têra xwe li vî çiyayî man.

⁷Bizivirin û bi rê kevin, herin çiyayên Amoriyan û hemû cîranên wan—Arava, çiya, deşt, Negev û peravên deryayê—welatê Kenaniyan û Libnanê, heta çemê mezin, Çemê Firatê. ⁸Va ye, min welat daniye ber we. Herin û bibin xwediyê welatê ku min sond xwar ku bidim bavên we—Îbrahîm, Îshaq û Aqûb—û dûndana wan a piştî wan.”

Barê ku li ser milan tê parvekirin

⁹Wê demê min ji we re got: “Ez nikarim bi tena serê xwe we hilgirim. ¹⁰Bavê we hûn pir kirine û îro hûn bi qasî stêrkên ezmanan pir in. ¹¹Bila Bavê me we hezar qat pir bike û we pîroz bike, çawa ku wî soz daye we. ¹²Ez çawa dikarim bi tena serê xwe giranî û barê we û nakokiyên we hilgirim? ¹³Ji eşîrên xwe mêrên jîr, têgihîştî û bi tecrûbe hilbijêrin û ezê wan bikim serokên we.”

¹⁴Û we bersiva min da û got: “Tiştê ku te got, ji bo me baş e ku em bikin.” ¹⁵Loma min serokên eşîrên we—mêrên jîr û bi tecrûbe—girtin û ew li ser we kirin rêber: serokên hezaran, serokên sedan, serokên pêncîyan, serokên dehan û karbidestên eşîrên we. ¹⁶Wê demê min li dadgerên we emir kir: “Dozên di navbera birayên xwe de bibihîzin û di navbera mirovekî û birayê wî an jî biyaniyê ku bi wî re ye de bi dadperwerî dadbar bikin. ¹⁷Di dadbarkirinê de alîgiriyê nekin; li yên biçûk û yên mezin wek hev guh bidin. Ji tu kesî netirsin, çimkî dadbarkirin ya Bavê me ye. Her dozê ku ji we re zehmet be, bînin ba min; ezê wê bibihîzim.” ¹⁸Û wê demê min hemû tiştên ku diviyabû hûn bikin, li we emir kirin.

Diwanzdeh mêr ber bi welêt ve

¹⁹Em ji Horêbê bi rê ketin û di wê çola mezin û tirsnak a ku we dît re derbas bûn, ber bi welatê çiyayî yê Amoriyan ve, çawa ku Bavê me li me emir kiribû, û em gihîştin Qadêş-Barnêayê. ²⁰Min ji we re got: Hûn gihîştin welatê çiyayî yê Amoriyan, yê ku Bavê me dide me. ²¹Binêrin, Bavê we welat daniye ber we. Hilkişin û bibin xwediyê wî, çawa ku Bavê me soz daye. Netirsin û dilsar nebin.

²²Hûn hemû hatin ba min û we got: “Werin em mêran bişînin pêşiya xwe, da ku ji me re li welêt bigerin û li ser riya ku emê pê de herin û bajarên ku emê bigihîjinê xeberê ji me re bînin.”

²³Ev plan li min xweş hat, loma min ji we diwanzdeh mêr, ji her eşîrê yek, hilbijartin. ²⁴Ew zivirîn û hilkişiyan welatê çiyayî, gihîştin Geliyê Eşkolê û li wê derê geriyan. ²⁵Wan hinek ji fêkiyên welêt bi destên xwe girtin, ji me re anîn xwarê û xeber dan: “Welatê ku Bavê me dide me baş e.”

Redkirina Îsraêl

²⁶Lê we nexwest ku hûn hilkişin û we li hember emrê Bavê xwe serî hilda. ²⁷Û hûn di konên xwe de kurkurîn û we got: “Ji ber ku Xwedê ji me nefret dike, wî em ji welatê Misirê derxistin da ku me bide destê Amoriyan, da ku me helak bike. ^a a v27 Li vir gel Bavê me bi tiştê ku tam dijberê dilê wî ye sûcdar dike — ew derewa kevn ku Bav ji zarokên xwe hez nake, lê bi rastî wî ew di tevahiya rê de hildigirtin. ²⁸Em ber bi ku ve hildikişin? Birayên me dilê me heland û got: ‘Gelek ji me mezintir û bejnbilindtir in; bajarên mezin ên ku sûrên wan heta ezman in; û me li wê derê kurên Anaqiyan jî dîtin.’” ^b b v28 Anaqî eşîreke şervanên bejnbilind bûn ku li seranserê Kenanê jê ditirsiyan.

²⁹Hingê min ji we re got: “Ji wan netirsin û xof nekevin dilê we. ³⁰Bavê we, yê ku li pêşiya we diçe, wê bi xwe ji bo we şer bike, çawa ku wî li Misirê li ber çavên we ji bo we kir, ³¹û li çolê jî, li wê derê ku we dît ka Bavê we çawa hûn hilgirtin, çawa ku bav kurê xwe hildigire, di tevahiya riya ku hûn tê de meşiyan de, heta ku hûn gihîştin vê derê.”

³²Lê digel vê gotinê jî we bawerî bi Bavê xwe neanî, ³³yê ku li ser rê li pêşiya we diçû da ku cihê wargeha we bibîne—bi şev bi agir, bi roj bi ewr—û riya ku hûn tê de herin nîşanî we dida.

³⁴Û Bavê me gotinên we bihîstin, hêrs bû û sond xwar:

³⁵“Ji van mêran, ji vê nifşê xerab, tu kes wê welatê baş ê ku min sond xwar ku bidim bavên we nebîne, ³⁶ji bilî Kalêvê kurê Yefûne. Ewê wî bibîne û ezê welatê ku ew lê meşiya bidim wî û zarokên wî, çimkî ew bi temamî li pey Bavê me çû.”

³⁷“Ji ber we Bavê me li min jî hêrs bû û got: ‘Tu jî nakevî wê derê.’ ³⁸Yêşûyê kurê Nûn, yê ku li ber te radiweste, wê bikeve wê derê. Wî xurt bike; çimkî ewê mîrasa Îsraêl bide wî. ³⁹Zarokên we yên biçûk, yên ku we got wê bibin talan, û zarokên we, yên ku îro qencî û xerabiyê ji hev nas nakin—ewê bikevin wê derê. Ezê wê bidim wan; ewê bibin xwediyê wê. ⁴⁰Lê hûn—bizivirin û bi riya Deryaya Sor ber bi çolê ve bi rê kevin.”

⁴¹Hingê we bersiva min da û got: “Me li hember Bavê me guneh kir. Emê hilkişin û şer bikin, çawa ku Bavê me li me emir kir.” Her yekî ji we çekên xwe girêdan û we hesiband ku hilkişîna welatê çiyayî hêsan e.

⁴²Bavê me ji min re got: “Ji wan re bêje: ‘Hilnekişin û şer nekin, çimkî ez ne di nav we de me; yan na hûnê li ber dijminên xwe bên şikandin.’”

⁴³Min ji we re got, lê we guh neda min. We li hember emrê Bavê me serî hilda, hûn bi quretî tevgeriyan û hilkişiyan welatê çiyayî. ⁴⁴Amoriyên ku li wî welatê çiyayî dijiyan li hember we derketin, wek mêşên hingiv li pey we ketin û li Seîrê heta Hormayê hûn pelçiqandin. ⁴⁵Hûn vegeriyan û li ber Bavê me giriyan, lê Bavê me dengê we nebihîst û guh neda we. ⁴⁶Loma hûn gelek rojan li Qadêşê man, ew rojên pir ên ku hûn li wê derê man.