Dubarekirina Şerîetê 32 FHB Father's Heart Bible™

32 ¹Ey ezmanino, guh bidin, ezê bipeyivim; bila erd gotinên devê min bibihîze. ²Bila hînkirina min mîna baranê bibare, gotina min mîna xunavê dakeve, mîna şilîyên nerm li ser giyayê nazik, û mîna baranê li ser riwekên ku şîn dibin. ³Çimkî ezê navê Bavê me îlan bikim; mezinahiyê bidin Bavê me! ⁴Zinar—Bavê me—karê wî bêkêmasî ye, çimkî hemû riyên wî dadperwerî ne. Bavê me dilsoz e û xerabiyê nake; ew dadmend û rast e. ⁵Wan li hember wî xerabî kir; ew êdî ne zarokên wî ne, lê lekeyek in—nifşekî xwar û çewt. ⁶Ma hûn bi vî awayî bersiva Bavê me didin, ey gelê bêaqil û nezan? Ma ew ne Bavê we ye, yê ku hûn afirandin, yê ku hûn çêkirin û saz kirin? ^a a v6 Li vir Stran bi eşkereyî dibêje: Bavê me ew e ku Îsraêl afirand, ew çêkirin û saz kirin — ev dilê wê yekê ye ku ew her dem ji bo zarokên xwe bûye. ⁷Rojên berê bîne bîra xwe; li salên nifş bi nifş bifikire. Ji bavê xwe bipirse, ewê ji te re bibêje; ji rihspiyên xwe, ewê ji te re rave bikin. ⁸Gava ku Yê Herî Bilind, Bavê me, mîrasa wan da miletan, gava ku wî mirovahî ji hev par kir, wî sînorên gelan danîn li gorî hejmara kurên Îsraêl. ⁹Çimkî para Bavê me gelê wî ye, Aqûb mîrasa wî ya diyarkirî ye. ¹⁰Wî ew li welatekî çolê dît, li çolistana wêran ya bi qîrîn; wî ew dorpêç kir, wî miqatî lê kir, wî ew mîna bebika çavê xwe parast. ¹¹Mîna elîhekî ku hêlîna xwe dihejîne, ku li ser çêlikên xwe bask dide, wî baskên xwe vekirin û ew girtin, ew li ser baskên xwe hilgirtin. ¹²Tenê Bavê me rêberiya wî kir, û tu xwedayekî biyanî bi wî re tunebû. ¹³Wî ew danî ser bilindahiyên welêt, û wî berê zeviyan xwar; wî ew bi hingivê ji zinar xwedî kir, û bi rûnê ji latê hişk. ¹⁴Mast ji dewaran û şîr ji keriyan, bi bezê berxan, beranên Başanê û bizinan, bi genimê herî baş— û te şeraba kefdar ya xwîna tirî vexwar. ¹⁵Lê Yeşurûn qelew bû û pehîn avêt— tu qelew, stûr û biriqandî bûyî—paşê wî dev ji Bavê me yê ku ew çêkiribû berda û Zinarê xilasiya xwe kêm dît. ^b b v15 Yeşurûn navekî helbestî ye ji bo Îsraêl, wateya wî “yê rast” e. ¹⁶Wan bi xwedayên biyanî xîreta wî rakir; wan bi pîsîtiyan ew hêrs kir. ¹⁷Wan ji cinên ku ne Xwedê bûn re qurban kirin, ji xwedayên ku wan qet nas nekiribûn re, ji xwedayên nû re yên ku tenê nû derketibûn, yên ku bavên we qet ji wan netirsiyabûn. ¹⁸Te Zinarê ku bû bavê te paşguh kir, û te Bavê me yê ku tu anî dinyayê ji bîr kir. ¹⁹Bavê me ev dît û ew red kirin, ji ber ku kur û keçên wî ew hêrs kiribûn.

²⁰Û wî got: “Ezê rûyê xwe ji wan veşêrim; ezê bibînim ka wê çi bê serê wan, çimkî ew nifşekî çewt in, zarokên ku dilsozî di wan de tune ye.

²¹“Wan bi tiştê ku ne xweda ye xîreta min rakir; wan bi pûtên xwe yên pûç ez hêrs kirim. Loma ezê bi yên ku ne gel in xîreta wan rakim; ezê bi miletekî bêaqil wan hêrs bikim. ²²Çimkî hêrsa min agirek pê xistiye ku heta kûrahiyên gorê dişewite; ew erd û berê wê dixwe û bingehên çiyayan dişewitîne. ²³Ezê felaketan li ser wan kom bikim; ezê tîrên xwe li hember wan biqedînim. ²⁴Ewê ji birçîbûnê bihelin, ji nexweşiya şewitîner û wêraniya tal werin xwarin; ezê diranên heywanan li ser wan bişînim, bi jehra tiştên ku di nav axê de dikişin. ²⁵Li derve şûr wê mirinê bîne, li hundir jî tirs—ji xort û keçikan re wek hev, ji zarokê şîrmij re û ji kalê porsipî re. ²⁶Min wê bigota: ‘Ezê wan perçe perçe bikim; ezê bîranîna wan ji nav mirovahiyê rakim,’ ²⁷heke ez ji tinazên dijmin netirsiyama, ji tirsa ku neyarên wan şaş fêm bikin û bibêjin: ‘Destê me bi xwe bi ser ket; ne Xwedê bû yê ku ev hemû kir.’ ²⁸Çimkî ew miletekî bê şehrezayî ne, û têgihîştin di wan de tune ye. ²⁹Xwezî ew şehreza bûna, wê vê yekê fêm bikirana; wê çarenûsa xwe ya dawîn bidîtana. ³⁰Çawa yek dikaribû 1.000 kesan bide dû, û du kes 10.000 kesan bidin revandin, heke Zinarê wan ew nefirotibûna, û Bavê me ew radest nekiribûna? ³¹Çimkî zinarê wan ne mîna Zinarê me ye; heta dijminên me jî vê qebûl dikin. ³²Çimkî rezê wan ji rezê Sodomê û ji zeviyên Gomorayê tê; tirîyên wan tirîyên jehrê ne, gûşiyên wan tal in. ³³Şeraba wan jehra maran e, jehra bêrehm ya kobrayan.

³⁴“Ma ev ne li cem min veşartî ye, di xezîneyên min de bi mor girtî ye? ³⁵Dadperwerî û heqdan yên min in, ji bo dema ku lingê wan bişemite; çimkî roja felaketa wan nêzîk e, û helaka wan bi lez tê ser wan. ³⁶Çimkî Bavê me wê heqê gelê xwe bistîne û ji xulamên xwe re dilrehm be, gava bibîne ku hêza wan çûye û kes nemaye, ne kole û ne jî azad. ³⁷Paşê wê bibêje: ‘Xwedayên wan li ku ne, ew zinarê ku ew lê penaber bûn, ³⁸yên ku bezê qurbanên wan dixwarin û şeraba diyariyên wan ên vexwarinê vedixwarin? Bila ew rabin û alîkariya we bikin; bila ew bibin sitargeha we!’ ³⁹Va ye—ez bi xwe ew im, û ji bilî min tu xweda tune ye. Ez dimirînim û jiyanê didim; ez birîndar dikim û ez qenc dikim, û kes nikare ji destê min xilas bike. ⁴⁰Çimkî ez destê xwe ber bi ezmên ve bilind dikim û dibêjim: Çawa ku bi rastî ez her û her sax im, ⁴¹gava ez şûrê xwe yê biriqok tûj bikim û destê min dadweriyê bigire, ezê dadê li ser neyarên xwe bînim û heqê yên ku ji min nefret dikin bidim. ⁴²Ezê tîrên xwe bi xwînê serxweş bikim, û şûrê min wê goşt bixwe— bi xwîna kuştî û dîlan, ji serên porbelav yên dijmin.”

⁴³Ey miletno, bi gelê wî re şa bibin, çimkî ewê heyfa xwîna zarokên xwe hilîne û dadê li ser neyarên xwe bîne; ewê ji bo welatê xwe û gelê xwe kefaretê bike.

⁴⁴Mûsa hat û hemû gotinên vê stranê ji gel re got, ew û Yêşûyê kurê Nûn. ⁴⁵Û gava Mûsa gotina van hemû gotinan ji tevahiya Îsraêl re qedand,

⁴⁶wî ji wan re got: “Dilê xwe bidin hemû van gotinên ku ez îro ji we re şahidiyê didim, da ku hûn li zarokên xwe emir bikin ku hemû gotinên vê Şerîetê biparêzin û bînin cih. ⁴⁷Ev ji bo we ne gotineke vala ye—ew jiyana we ye. Bi vê gotinê hûnê li welatê ku hûn ji Urdunê derbas dibin da ku bibin xwediyê wî, demeke dirêj bijîn.”

Bavê me Mûsa ba xwe vedixwîne

⁴⁸Di heman rojê de Bavê me ji Mûsa re got:

⁴⁹“Derkeve vî çiyayê Abarîmê, Çiyayê Nebo, ku li Moabê li hember Erîhayê ye, û li welatê Kenanê binêre, yê ku ez wek milk didim gelê Îsraêl. ⁵⁰Paşê li ser çiyayê ku tu lê derdikevî bimire û bigihîje gelê xwe, çawa ku birayê te Harûn li Çiyayê Horê mir û gihîşt gelê xwe, ⁵¹çimkî te di nav Îsraêliyan de li ava Merîba-Qadêşê, li Çola Sînê, bi min re bêbextî kir, çimkî te di nav Îsraêliyan de ez wek pîroz nehesibandim. ⁵²Çimkî tê welêt ji dûr ve bibînî, lê tu nakevî hundirê wî—welatê ku ez didim gelê Îsraêl.”