Vegera Bêt-Êlê

Gava gazî li Bêt-Êlê tê kirin ku vegere, Aqûb îlahên xerîb ên ku malbata wî hê jî bi xwe re digirin vedişêre. Bavê me navê Îsraêl piştrast dike. Paşê windahî li pey hev tên: dadika wî dimire, Rahêl dema ku navê Binyamîn datîne dimire, Rûbên nivîna bavê xwe qirêj dike, û Îshaq tê veşartin.

Bavê me di ayetan de dipeyive 1, 10–12

Beş 35.

Piştre Bavê me ji Aqûb re got: “Rabe, here Bêt-Êlê, li wir bimîne û li wir ji min re gorîgehekê çêke, ji min ê ku gava tu ji ber birayê xwe Esaw reviyayî, li te xuya bûm.”

Aqûb ji malbata xwe û ji her kesê ku bi wî re bû re got: “Îlahên xerîb ên ku di nav we de ne bavêjin, xwe paqij bikin û kincên xwe biguherînin. Werin em rabin, herin Bêt-Êlê. Ezê li wir ji Bavê me re gorîgehekê çêkim, ji Wî yê ku di roja tengasiya min de bersiv da min û li her cihê ku ez çûm, bi min re ma.”

Wan hemû îlahên xerîb ên di destên xwe de û guharên di guhên xwe de dan Aqûb. Wî ew li bin darmaziya Şexemê veşartin. Ew bi rê ketin. Tirsa ji Bavê me bi ser bajarên derdorê de hat, loma tu kesî neda pey kurên Aqûb. Aqûb bi hemû mirovên xwe re hat Lûzê (Bêt-Êlê), li welatê Kenanê. Wî li wir gorîgehek çêkir û navê wê El-Bêt-Êl —mala Bavê me— danî, çimkî gava Aqûb ji ber birayê xwe reviyabû, ew li wir lê eşkere bûbû. Deboraya dadika Rebeqayê mir. Ew li jêra Bêt-Êlê, li bin darmaziya ku navê wê Allon-Bakût, ango darmaziya girînê, hate danîn, hate veşartin.

Gava Aqûb ji Paddan-Aramê hat, Bavê me dîsa li wî xuya bû û ew pîroz kir.

Bavê me jê re got: “Navê te Aqûb e, lê êdî navê te wê nebe Aqûb; navê te Îsraêl e.” Wî navê wî Îsraêl danî. Bavê me jê re got: “Ez El Şaddai, Bavê te yê Karîndar im. Berdar û zêde be. Wê miletek, komeke miletan ji te derkevin; wê padîşah ji pişta te derkevin. Welatê ku min da Îbrahîm û Îshaq, ezê bidim te; ezê wî bidim zuriyeta te ya piştî te jî.”

Piştre Bavê me li cihê ku pê re peyivîbû, ji ba wî hilkişiya. Aqûb li cihê ku Bavê me pê re peyivîbû kevirbelek, kevirbelekî kevirîn, daçikand. Wî pêşkêşiya vexwarinê li ser rijand û zeyt jî li ser rijand. Aqûb navê cihê ku Bavê me pê re peyivîbû, Bêt-Êl danî.

Kurê Dawî yê Rahêlê

Ew ji Bêt-Êlê bi rê ketin. Gava hê ji Efratê hinekî dûr bûn, wextê ku Rahêl zarokê xwe bîne hat—û bi zor û zehmetî. Di êşa wê ya giran de, pîrikê jê re got: “Netirse, ev jî kurek e.”

Gava canê wê jê diçû —ew li ber mirinê bû— wê navê wî Ben-Onî, ango kurê kedera min, danî; lê bavê wî navê wî Binyamîn, ango kurê destê rastê, danî. ^a Bi vî awayî Rahêl mir û li ser rêya Efratê (ango Bêtlehemê) hate veşartin. Aqûb li ser gora wê kevirbelek daçikand; heta îro ew kevirbelê gora Rahêlê ye.

Îsraêl koç kir û li aliyê din ê Mîgdal-Êderê, ango Birca Keriyê, kon veda. Dema ku Îsraêl li wê herêmê bû, Rûbên çû cem Bîlhayê, cariyeya bavê xwe, û pê re raza; Îsraêl jî pê hesiya. Diwanzdeh kurên Aqûb hebûn.

Kurên Lêayê: Rûbênê nixuriyê Aqûb, piştre Şimûn, Lêwî, Cihûda, Îssexar û Zevûlon. Kurên Rahêlê: Ûsiv û Binyamîn. Kurên Bîlhaya xizmetkara Rahêlê: Dan û Neftelî. Kurên Zîlpaya cariyeya Lêayê: Gad û Aşêr. Ev kurên Aqûb in ku li Paddan-Aramê jê re çêbûn.

Aqûb hat ba bavê xwe Îshaq, li Mamreyê, li Qîryat-Arbayê (Hevronê), cihê ku Îbrahîm û Îshaq lê mabûn.

Îshaq sed û heştê sal jiya. Îshaq ruhê xwe da, mir û gihîşt pêşiyên xwe—kal û ji rojan têr. Kurên wî Esaw û Aqûb ew veşartin.