Dîna

Dîna tê girtin û destdirêjî lê tê kirin ji aliyê mîrekî herêmî ve, yê ku paşê dixwaze pê re bizewice. Birayên wê bi aştiyeke derewîn bersiv didin — sinetê dixwazin, paşê, dema ew di êşê de ne, her zilamê bajêr dikujin. Aqûb tenê ji metirsiya li ser xwe gilî dike.

Beş 34.

Dîna, keça ku Lêayê ji Aqûb re anîbû, derket derve ku keçên ciwan ên wî welatî bibîne. Şexemê kurê Hamorê Hîwî, ku mîrê wî welatî bû, ew dît, ew girt, pê re raza û destdirêjî lê kir. Dilê wî bi Dîna keça Aqûb ve girêdayî bû; wî ji keçikê hez kir û gotinên dilê wê jê re gotin. Loma Şexem ji Hamorê bavê xwe re got: “Vê keçikê ji bo min bixwaze ku bibe jina min.”

Aqûb bihîst ku Şexem keça wî Dîna nepak kiriye. Lê kurên wî bi heywanên wî re li zeviyê bûn. Loma Aqûb heta ku ew hatin tiştek negot. Piştre Hamorê bavê Şexem derket ba Aqûb ku pê re bipeyive. Kurên Aqûb ji zeviyê hatin. Gava wan bihîst, ew mêr gelekî êşiyan û gelekî hêrs bûn. Çimkî Şexem li welatê Îsraêl kirêtî kiribû: ew bi keça Aqûb re razabû, tiştekî ku nedihat kirin. Hamor bi wan re peyivî: “Dilê kurê min Şexem ketiye keça we. Hêvî dikim, wê bidin wî ku bibe jina wî. Bi me re merivatiyê bikin; keçên xwe bidin me û keçên me ji xwe re bînin. Bi me re rûnin; welat li ber we vekirî ye. Lê rûnin, bazirganiyê bikin û tê de milk bistînin.”

Şexem ji bav û birayên wê re got: “Bila ez bikevim çavê we; hûn çi ji min re bibêjin, ezê bidim. Çiqas mezin be jî, qelen û diyarî ji min bixwazin; ezê bidim. Tenê keçikê bidin min ku bibe jina min.”

Kurên Aqûb bi hîle bersiv dan Şexem û bavê wî Hamor, çimkî Şexem xwişka wan Dîna mirdar kiribû. Wan ji wan re got: “Em nikarin vî tiştî bikin, ku xwişka xwe bidin mirovekî sinetnebûyî; ev yek wê ji me re bibe şerm. Em tenê bi vê yekê razî dibin: Heke hûn bibin wekî me û her mêrê we sinet bibe. Emê keçên xwe bidin we û keçên we ji xwe re bînin; emê bi we re rûnin û bibin yek gel. Lê heke hûn guh nedin me û sinet nebin, emê keça xwe bistînin û herin.”

Gotinên wan bi dilê Hamor û kurê wî Şexem xweş bûn. Xort dereng nema, çimkî dilê wî bi keça Aqûb xweş bû. Di mala bavê xwe de, ew ji hemûyan birûmetir bû. Hamor û kurê wî Şexem hatin ber dergehê bajarê xwe û ji mêrên bajarê xwe re got: “Ev mirov bi me re di aştiyê de ne. Bila li vî welatî rûnin û tê de bazirganiyê bikin; welat ji bo wan têra xwe fireh e. Emê keçên wan ji xwe re bikin jin û keçên xwe bidin wan. Lê ev mêr tenê bi vê yekê razî dibin ku bi me re rûnin û bibin yek gel: Divê her mêrê di nav me de sinet bibe, çawa ku ew sinet bûne. Ma wê heywan, milk û hemû dewarên wan nebin yên me? Tenê em bi wan re li hev bikin, ewê bi me re rûnin.”

Hemû kesên ku di dergehê bajarê wî re derdiketin guhdariya Hamor û kurê wî Şexem kirin û her mêr sinet bû, hemû kesên ku di dergehê bajarê wî re derdiketin. Di roja sisêyan de, hê ku ew di êşê de bûn, du kurên Aqûb, Şimûn û Lêwî, birayên Dînayê, her yekî şûrê xwe hilda, bi ser bajarê bêxem de hatin û hemû mêr kuştin. Wan Hamor û kurê wî Şexem bi şûr kuştin, Dîna ji mala Şexem derxist û çûn. Kurên Aqûb hatin ser kuştiyan û bajar talan kir, çimkî mêrên wê derê xwişka wan mirdar kiribû. Wan kerî, dewar û kerên wan û her tiştê li bajêr û li zeviyê birin. Wan hemû dewlemendiya wan bir, hemû zarokên wan û jinên wan dîl girtin û her tiştê di malan de talan kir. Aqûb bi Şimûn û Lêwî re peyivî û got: “We ez xistim tengasiyê; we ez ji kesên ku li vir dimînin, ji Kenanî û Perîzziyan re genî kirim. Mêrên min hindik in; heke ew li dijî min bibin yek, wê êrîşî min bikin û ezê tune bibim, ez û mala xwe.”

Lê wan got: “Ma divê ew wekî fahîşeyekê bi xwişka me re tevbigere?”